Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Zevenwoudenpad

6e etappe
Dokkum-Lauwersoog 27 km
20 November 2002

Alweer de laatste etappe van het Zevenwoudenpad. En bekend terrein, want de afsluiting van het Friese Kustpad volgde dezelfde route. Verschil: bij het Friese Kustpad herfstweer en –sfeer. Vandaag winterweer en –sfeer. Dat heeft ons doen besluiten om toch maar deze etappe opnieuw te lopen.

Noordoost Friesland is overspannen door een strak blauwe en heldere lucht. Er staat een vrij stevige oostenwind, waardoor we de eerste 14 kilometer pal tegen de wind in moeten lopen. De wereld om ons heen toont een enigszins witte en winterse gloed. De landerijen en velden zijn berijpt. Dauw is bevroren en elk grassprietje schijnt ontelbare glinsteringen uit te stralen. We zien rechtsvoor de zon zich met moeite los maken van de horizon. Hoog zal hij vandaag niet komen. En verder is het stil. Heel stil. Door de vorst houdt de natuur zich gedeisd.We zijn vandaag om 8.30 uur gestart bij de Ee-brug van de nieuwe Rondweg om Dokkum. Hedzer zijn  vrouw Tsjikke heeft ons afgezet. De temperatuur ligt onder nul. We schatten zelf op –2 graden Celsius.  

Zoals  bij elke laatste etappe van een LAW-pad beginnen we ons ook vandaag weer te verheugen op het volgende LAW-pad wat we zullen gaan lopen. We blijven nog enigszins in de buurt: het Wad- en Wierenpad van Lauwersoog – door de noordelijke helft van Groningen – naar Nieuweschans. Landelijk ook bekend als het “LAW 5-5 pad”. De afstand van dit pad bedraagt 120 km.  Via het fietspad van de Harddraversdijk lopen we in de richting van de oude steenfabriek, langs het Dokkumer grootdiep. De schoorsteen van de oude steenfabriek helt nog steeds. Het is net of deze tegen de oostenwind leunt. Vanwege het heldere winterse weer kunnen we in alle richtingen ver kijken. Overal weiland, akkers en kerktorentjes. Een kaal landschap met toch veel leven. Ach, mensen tref je overal.

We lopen om de steenfabriek heen om aan de oostkant verder in oostelijke richting. Lopend over het fietspad langs het Grootdiep zien we weer de heel oude dijken uit de laat middeleeuwse periode. Op enkele plaatsen doorbroken of weggegraven. Waarschijnlijk een sta-in-de-weg of gewoon vruchtbare grond. Ook zien we her en der winterklaar gemaakte akkers. De zware klei is omgeploegd en ligt in ruste. Wachtend op nieuwe zaaitijden in het volgende voorjaar. De klei straalt vettigheid, lompheid en vruchtbaarheid uit. Ooit vroeger deel uitmakend van de zeebodem hier. We passeren de Stienfeksterbrêg. Links zien we het terpdorp Ee liggen. Alles in diepe rust. Zelfs de vogels blijven op hun plaats zitten als we hen van dichtbij passeren. Hun vederdek opgepompt om meer isolatie tegen de kou te verkrijgen. Ze verbruiken niet meer energie dan absoluut noodzakelijk is. Kunnen wij mensen nog wat van leren. Zuinig omgaan met energie.

We zien tot onze verbazing dat we niet de enige zijn die daar in de door mens verlaten wereld lopen. Een heuse medewandelaar heeft de vaart er flink inzitten en haalt ons geleidelijk aan in. Na een korte maar gemeende begroeting, we zien het aan zijn gezicht, wandelt hij heftig door. Hij raakt snel uit zicht. Dat komt mede omdat wij bij elk spinnetje, dauwdraad en ander bezienswaardigheden stilstaan, discussiëren en ten slotte een foto maken. Ja, dat haalt af en toe wel het tempo eruit. Maar we hebben de hele dag en er is gewoon veel te zien en te ontdekken. Voor ons is wandelen is niet alleen lopen van A naar B. 

Via het fietspad, wat nu Jaachpaad heet lopen we richting Dokkumer Nieuwe Zijlen. Links zien we naast het pad twee spierwitte stenen staanders van een oude oprit. De situatie van de oude oprit en de ernaast gelegen nieuwe oprit bekijkend komen we tot de conclusie, dat modern materieel de bocht via de oude oprit niet meer kon maken. Uit eerbetoon zal de boer de twee staanders in hun oude glorie hebben gelaten. Achter het geheel duidelijk de contouren van het dorpje Engwierum.

Omdat er vanwege de kou en harde oostenwind niet eerder gelegenheid was om op beschutte wijze koffie te drinken, besluiten we dat op een terras te doen, gelegen naast de oude sluizen van Dokkumer Nieuwe Zijlen. We zitten hier mooi achter glas. Het is inmiddels 10.00 uur. Een toevallig passerende postbode vereeuwigd dit warme en vochtige moment. Achter ons perst zich het boezemwater door de openstaande sluizen. Een indrukwekkend gezicht, dat natuur geweld.  

Onder langs de oude Lauwerszeedijk lopen we verder. We lopen hier beschut en dat scheelt gelijk een stuk. De ritsen van onze winterjassen gaan even een stukje open, want we krijgen het hier zonder wind pardoes warm. Langs eenzame huisjes en boerderijen verder noordwaarts, richting Ezumazijl. Achteromkijkend zien we in het zuidwesten wat bewolking opkomen. We verwachten het wel droog te houden, maar of we tot het eind van de etappe de zon er bij houden is de vraag. Nu schijnt hij echter nog voluit en geeft die prachtige winterse wereld om ons heen veel kleur met rondom een aura donker blauw van kleur. Adembenemend mooi. En we horen niets, helemaal niets. Even verderop moeten we de oude dijk over. Bij het begin van het overdijkse pad waarschuwt een bord, dat fietsers dienen af te stappen in verband met de steile helling. Steil ?  We moeten er wat om lachen.

Als we de dijk over zijn zien we voor ons het grootse Lauwersmeergebied. Een prachtig natuurgebied, met veel water, planten, riet en vogels. Vele kilometers voor ons zien we reeds de sluizen van Lauwersoog. Het is super helder weer. We worden plotseling opgeschrikt door een soort van motorgeluid. Ondanks enig turen, ontdekken we niet de bron van dit geluid. Even verderop ontdekken we wel de oorzaak van dit lawaai. Midden in het natuurgebied, op een fietspaadje staat een heuse ambtenaar met gehoorbeschermers op, bladeren van het fietspad weg te blazen. Met een motorblazer. Het werkt enigszins op onze lachspieren. Laat die bladeren toch liggen man, denken we allebei. Groot is onze verbazing als we even onder Ezumazijl ontdekken, dat die prachtige vogelobservatiepost in het geheel is verdwenen. Spoorloos en zonder ook maar restanten achter te laten. We snappen hier niets van. De post bood een prachtig en ongestoord uitzicht op het vele water en de vogels. Maar was ook een heel goede koffiedrink plaats.

Als we even voor 12.00 uur Ezumazijl binnen lopen bij het monumentale sluisje, kijken we nog even achterom. We hebben nu tweemaal deze route door het Lauwersmeergebied gewandeld. In twee verschillende seizoenen. Het was prachtig. Achteromkijkend blikken we nog even terug.  

Nog steeds rust en doodstil in Ezumazijl. We ontmoeten niemand in het dorp. Onderlangs de oude zeedijk lopen we verder richting Oostmahorn. De haven is van verre zichtbaar want we zien in de verte een grote driemaster liggen. Een indrukwekkend gezicht. En dan moeten we ook nog ruim 3 km afleggen om er te komen. Inmiddels begint boven ons de strijd tussen zon en de eerste gearriveerde wolken. De zon moet het af en toe afleggen. Links zien we Anjum liggen en linksvoor het buurtschap Jewier. Het is koud en we hebben zin in het tweede bakje koffie. Op het strandje van Oostmahorn zal wel iets zijn waar we beschut koffie kunnen drinken, zegt Hedzer. Hij krijgt zijn gelijk. Om 12.45 uur staan we beschut achter glas heerlijk koffie te drinken en ons brood op te eten. De door de harde wind opgezweepte golven beuken op de kademuur bij het strandje.  

We zijn begonnen met het laatste maar ook lastigste deel van deze etappe. Over de oude zeedijk naar de Waddenzeedijk. Een stuk van ongeveer 3,5 km vol geultjes, molshopen en kuilen. Het loopt heel moeilijk en zwaar. Overal zien we open schalen van de zoetwatermossel. De meeuwen vissen deze mosselen uit het Lauwersmeer en peuzelen ze boven op de oude dijk op. Zo houden ze overzicht. Wij hebben ook dat overzicht in alle windrichtingen. Erg mooi, maar ook erg koud nu we pal in de wind lopen terwijl de zon het steeds meer laat afweten. Bij de kruising met de doorgaande weg de N361 belt Wim even met zijn vrouw Dineke om door te geven dat we over een uur bij Lauwersoog zullen arriveren. Ze zal er zijn. We zijn blij als we aan het laatste stuk kunnen beginnen aan de noordkant van de Waddenzeedijk. Heerlijk in de luwte en met fraai uitzicht over de Waddenzee, waar Schiermonnikoog nog steeds op dezelfde plaats lijkt te dobberen. Zee. Eilanden, schollen, slenken, vogels. Alles is hier van de partij. En heel fotogeniek allemaal.  

Omstreeks 14.15 uur arriveren we bij de LAW-routepaal nabij de veerponthaven. Bij deze paal zal onze volgende LAW-route beginnen, het Wad- en Wierenpad. Dineke staat al op ons te wachten. Ze maakt van ons nog even een foto bij deze LAW-paal en dan de auto in, op weg naar huis. Het Zevenwoudenpad zit erop. Napratend in de auto zijn we het er over eens; het Zevenwoudenpad heeft ons veel meer geboden dan we verwacht hadden. Het was een mooi en heel afwisselend LAW-pad. We verbazen ons erover dat dit pad het minst belopen LAW-pad van Nederland is. Vreemd……heel vreemd. 

Naar: Home


 

fotoshow