Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Zevenwoudenpad

4e etappe
't Selmien-Skulenboarg 33 km
4 September 2002

De vrouw van Hedzer, Tsjikke, zet ons af bij het startpunt van vandaag; de T-splitsing van ‘De Mersken’ en het onverharde pad ‘Merskenreed’. Het is 8.35 uur en we verkeren weer in opperbeste stemming. We hebben reuze zin in de tocht van vandaag, want het boekje leerde ons dat het opnieuw een mooie tocht beloofd te worden. Veel oude zandpaden, coulisselandschappen en de in deze streek befaamde elzensingels ook wel Dykswâllen genoemd. Daarnaast komen we steeds dichter in bij onze eigen woon- en leefomgeving. En dat heeft ook wel wat. Een beetje je eigen leefwereld ontdekken.

Als we uit de auto stappen is het werkelijk prachtig weer. Een strak blauwe lucht, een duidelijk voelbare zon en hier en daar mistflarden. Ruim honderd meter voor ons zien we een kudde koeien die kennelijk net hun melk hebben afgegeven en nu weer op weg zijn naar hun weiland. De boer en boerin met wat kinderen er voor en er achter. Boer(in) zijn lijkt ons een prachtig en vrij beroep. Zo midden in de natuur.

Het eerste stuk voert ons via de ‘Merskenreed’ naar Ureterp. Links en rechts zien we verscheidene zogenaamde pingo’s. Meertjes ontstaan in de laatste ijstijd toen het ijs zich in noordelijke richting terugtrok. Nu drinkplaats voor veel dieren waaronder het vee. Na een klein half uurtje wandelen we Ureterp binnen. Een enigszins onopvallend dorp in de Friese wouden. Na een snelle passage van Ureterp wandelen we via bochtige weggetjes richting Drachtstercompagnie. De route is hier niet bijster interessant, maar we moeten wel, omdat de A7 Heerenveen – Groningen gepasseerd moet worden. Geen andere keus dus.  

Voor ons doemt een landschap op bestaande uit uitgestrekte weilanden, bospercelen en vele, vele doorsnijdingen van vaarten en vaartjes. Duidelijk sporen uit de veenkoloniëntijd. Veel vaartjes hebben ook namen, zoals : Laweiswijk, Kleine Meere, Brouwers Korte Wijk, Meerwijk, Peijmawijk, en ga zo maar door. Waarschijnlijk vernoemd naar aangrenzende familiewoningen. Het is een interessant gezicht. Als we Drachtstercompagnie achter ons hebben gelaten verschijnen de eerste elzensingels voor ons. Dat maakt de wereld vanwege de vele elzen een stuk groener en fraaier.

Even voor Houtigehage besluiten we een eerste stop te houden om koffie te drinken en wat te eten. Het weer lijkt steeds mooier te worden bij een graad of 18. Het is inmiddels 11.00 uur. We hebben er ruim 17 kilometer op zitten. De tocht voert verder langs prachtige weggetjes, fraaie zandpaden en grote en kleine boerderijen. Sommige hebben imposante namen, zoals : Luchtenveld, Lindegaard en Luctor et Emergo. Overal om ons heen nieuwsgierige vinken en koolmeesjes die ons kennelijk begeleiden.  

Bij Rottevalle moeten we de nieuwe tunnel onder de N369 ofwel De Lange Wijk. Deze drukke weg wordt in de volksmond ook wel Betonwei (Betonweg) genoemd. Vanwege de betonplaten die het wegdek vormen en nog resteren uit de tweede wereldoorlog. Er geldt hier dan ook een snelheidslimiet van 60 km/u.  

Via een fraai pad stappen we Rottevalle binnen. Een heus Fries paard wacht ons op en hinnikt ter begroeting. Wat een prachtige dieren zijn dit toch. We wandelen door het leuke dorp met veel oude pandjes en een haventje. Bijzonder fraai is de oude herberg uit 1771 welke thans in gebruik is als restaurant. Mooi wonen hier. Door al dat moois om ons heen missen we een afslag en lopen een paar honderd meter verkeerd. Geef niets. Een kwestie van keren en de goede route weer oppakken. De Mûntsgroppe. Een heel mooi kaarsrecht zandpad richting Harkema.

De oude route uit vroeger tijden. Als we hier lopen kunnen we duidelijk het beeld voor ogen krijgen hoe het een paar honderd jaar geleden er uit moet hebben gezien. Bijzonder fraai en hoogtepunt van de dag. Mede dankzij het fraaie weer. Het is inmiddels 12.40 uur als we Rottevalle achter ons laten en verder in noordelijke richting gaan.

Halverwege de 4 kilometer lange Mûntsgroppe passeren we het Themapark ‘Spitkeet’ bij Harkema. Fraai aangelegd en een duidelijk beeld gevend van de slechte omstandigheden waarin de vroegere veenarbeiders verkeerden. Beslist de moeite waard om hier even rond te kijken en uit te rusten. Terhoogte van Harkema gaan we in westelijke richting verder. We kijken hier echt onze ogen uit. Wandelend tussen maïsvelden, hoge elzensingels en weilanden. De zandpaden voert ons langs oude routes die onze verre voorvaderen regelmatig gelopen moeten hebben. In vroeger tijden waren dit de verbindingswegen tussen de verschillende dorpen en stadjes. En dan die blauwe lucht en een alles kleurend zonnetje ermee. Heel mooi.

De vele zandpaden voeren ons naar Eastermar (Oostermeer). We wandelen tussen vele oude beukenbomen. In de berm zien we tot onze verbazing wilde orchideeën. Overal staan ze in volle bloei en daarmee vele insecten trekkend. We hebben zoiets nog niet eerder gezien. Om 14.45 uur wandelen we het fraaie Eastermar binnen. Gelegen vlakbij het Bergumermeer. De route voert ons door oude straatjes en steegjes, langs grachtjes en een haventje. Kennelijk leeft het dorp mede van het toerisme, want er zijn veel voorzieningen voor zijn klein dorp.

Via al weer fraaie zandpaden lopen we westelijk om Eastermar heen. Kronkelend en constant een nieuw uitzicht biedend. Ook passeren we de zogenaamde Historische akkers. Deze kwamen hier al in vroeger tijden voor en waren vaak graanakkers met kleurrijke bloemen. Nog steeds wordt hier elk jaar getracht op oude wijze de akkers te bewerken en gerst en de rogge te verbouwen. Het vergroot daarmee de aantrekkelijkheid van het landschap. De route voert ons langs een verhoogt uitkijkpunt. Vanaf hier hebben we een goed uitzicht over het Bergumermeer en de aangrenzende landerijen en slenken.

Een informatiebord leert ons, dat dit meer een overblijfsel is van de laatste ijstijd. Een soort grote pingo dus. Veel zeldzame soorten (water) planten zijn hier te vinden. Helaas bederft de elektriciteitscentrale de horizon. Jammer. Maar over een aantal jaren wordt deze afgebroken.  

Via binnendoor paadjes, waarlangs prachtige moderne en traditionele landhuizen staan bereiken we ons einddoel van vandaag : Schuilenburg bij het Prinses Margrietkanaal. We hebben er 34 kilometer op zitten. De brug nog over en uitnodigend ligt een café met terras op ons te wachten. We gaan heerlijk in het zonnetje zitten en bestellen bij een weelderige blonde vrouw een overheerlijk koud pilsje. Ondertussen even gauw Wim’s vrouw Dineke gebeld met het verzoek ons op te halen. Geen probleem dus.

Het is inmiddels 16.00 uur en praten na over deze alweer prachtige tocht. Daarbij nippend aan ons koud glaasje bier. Wat is het leven verrukkelijk.

Naar de volgende etappe: Skulenboarg-Dokkum


 

fotoshow