Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Zevenwoudenpad

1e etappe
Steenwijk-Wilhelminaoord 22 km
16 Januari 2002

Vandaag de eerste etappe van “ons” nieuwe LAW-pad. Het Zevenwoudenpad van Steenwijk naar Lauwersoog met een totale afstand van 155 kilometer. Een nieuwe uitdaging. We hebben er veel zin in, want zo’n nieuw pad is toch altijd weer spannend. Wat zal het brengen en wat zullen we zien. De plattegrond- kaartjes uit het LAW-boekje zien er veel belovend uit. Veel groene vlakken wat duidt op bos, daarnaast enkele paarse vlakken wat duidt op heidevelden en veel blauwe ronde of ovale vlakjes wat duidt op heel veel vennetjes. Via nog steeds het uitstekende openbaar vervoer komen we omstreeks 9.48 uur op station Steenwijk aan. Het is enigszins mistig en het zal een graad of 4 zijn. Wind is er bijna niet.

Om 9.50 uur startten we voor het NS-station. Links voor ons zien we de eerste stickermarkering. Voor ons liggen waarschijnlijk 22 prachtige kilometers naar Wilhelminaoord.  Even verderop moeten we linksaf het spoor over. Na de spoorwegovergang zien we rechts aan de overkant op een verkeersbord de bekende rood-witte markering. Gauw oversteken dus. We volgen een paar honderd meter een voet-/fietspad langs het spoor in zuidelijke richting. Na een paar honderd meter geeft Wim aan dat hij het gevoel heeft dat we niet de goede richting lopen. We gaan teveel naar het zuiden, terwijl we juist naar het noordoosten moeten lopen. Het boekje wordt geraadpleegd en inderdaad,….. we lopen het verkeerde LAW-pad. De route die we lopen blijkt het Overijsselpad te zijn naar Enschede. Als we het landkaartje verder bekijken, blijkt dat Steenwijk een belangrijk start- cq aankomstpunt is van vele LAW-paden, zoals het Zevenwoudenpad, het Domelapad (Haren – Steenwijk), het Overijsselpad en het Drenthepad wat een streekpad is. 

We zijn terug bij de spoorwegovergang en zien in oostelijke richting in de verte een rood-witte markering. Dat moet voor ons zijn. Als we bij de sticker aangekomen zijn zien we in tekst op deze sticker het woord “Zevenwoudenpad”. Anderen hadden kennelijk soortgelijke ervaringen.We laten het overigens prachtige stadje Steenwijk achter ons liggen. Links zien we een nieuwe woonwijk verrijzen. Zo te zien prachtige eigentijdse woningen. De “Meente” heet de wijk. Mooi wonen in een bos- en heuvelachtige omgeving. Onder de snelweg A32 door en dan linksaf richting bos en heide. De hoge en trotse toren van Steenwijk verliezen we nu snel uit het oog. De hoge toren moet vroeger een belangrijk richt- en herkenningspunt zijn geweest voor de wijde omgeving. Afhankelijk vanaf welke richting je Steenwijk nadert is hij reeds van verre te zien. Uit het aantal kleine torentjes blijkt, dat Steenwijk in het verleden een bijzonder belangrijke Hanzestad was. 

Een prachtige pad door bossen en langs akkers en weilanden voert ons naar de eerste en laatste “berg”van het Zevenwoudenpad. De Woldberg. Ontstaan in de laatste ijstijd zo’n 10.000 jaar geleden. De 400 meter dikke gletsjer stuwde alles wat voor haar voeten kwam vooruit. De Woldberg was het meest zuidelijke punt van deze gletsjertong voordat hij vanwege de opwarming van de aarde smolt en zich “terugtrok”. De Woldberg in alle eenzaamheid achterlatend. Want meer “bergen”zijn er niet in de omgeving. De hoogte…. die is toch nog zo’n ruime 25 meter. Bovenop de Woldberg bezetten we een heuse picknickbank. Een groot informatiebord verteld het e.e.a. over het ontstaan en het landschap in deze omgeving. Bijzonder interessant. Volgens de informatie zouden we een prachtig uitzicht moeten hebben over het stroomgebied van de Aa. Helaas…. het is nog steeds mistig. Wel mystiek, maar geen uitzicht. De koffie laat ons weer goed smaken. De Veenwoudsterkoek smaakt heerlijk.

We lopen verder en gaan slingerend het bos door. Overal prachtige doorkijkjes met vennetjes en heidevelden. Een serene rust omgeeft ons wandelgebied. Verrukkelijk.  Langzaam gelukt het de zon om door de mist heen te breken. Het gevolg is dat we na een anderhalf uur lopen de eerste zonnestralen ons gezicht laten aftasten. De gestegen lichaamswarmte vanwege het lopen geeft ons het gevoel “in de lente” te lopen. Dat het inmiddels misschien een graad of zes is merken we niet. Het is omstreeks 12.00 uur als we het gebouw “De Koepel” passeren. Een gebouw met een rond en wit torentje waarop een spits rieten kegeldak. Zo’n 400 jaar geleden in opdracht van de bisschop van Utrecht gebouwd. De beste man hield van rust en het buiten zijn. Als we rond kijken begrijpen we zijn keuze. Ooit schijnt de bekende nederlandse schaatsster Stien Baas – Kaiser hier gewoond te hebben.

Omstreeks 12.30 uur lopen we het buurtschap Eese binnen. Prachtige authentieke woningen, een heus jachthuis en hoog verheven herenhuis op een heuvel trekken onze aandacht. Het ziet er fraai uit in een mooie omgeving. Opvallend zijn de in donkerrood geschilde houten huizen. Een prachtige stijl. Een prachtig gezicht.  Als we Eese achter ons gelaten hebben doemen links en rechts grote donkerrood gekleurde “Hoeven” op. De Hermanshoeve trekt de meeste aandacht. De grote donkerrode hoeve is omgeven door een prachtige tuin. Ook opvallend zijn de grote loofbomen zoals beuk, eik en kastanje. Als we deze bomen eens goed bekijken valt duidelijk de verschillende vormen van afvoer van het opgevangen hemelwater op. De beuk met zijn gladde stam en schuin ophoog groeiende takken leidt het water langs deze takken en stam rechtstreeks naar zijn wortels. De andere loofbomen hebben een ruwe stam en afhangende takken. Deze laten het hemelwater rond de boom op de grond druppen. Bij de beuk een flink natte stam, bij de andere loofbomen een droge stam. Wonderlijk die natuur. Prachtig gemaakt zo.  Via tientallen heidevelden, groot en klein, maar ook vennetjes komen we in een wat meer open landschap waar ook ruimte is voor weilanden. We volgen een stroompje – waarschijnlijk een gekanaliseerde beek – genaamd “Verlengde Nijensleker”. Aan de overkant proberen grote witte koeien zich te verplaatsen over het drassige land. Het vele hemelwater van de laatste weken laat zijn sporen duidelijk na. Dat is ook te zien aan de oevers van het stroompje. Gezien de sporen moet het water kort geleden zo’n halve meter hoger hebben gestaan. We volgen verder het zogenaamde “schouwpad” langs het stroompje en arriveren bij een stuw in het water. Op de oever aan de overkant ligt een dode reiger. Het beeld schets een stilleven. De reiger is sterk vermagerd. Mogelijk is zijn “rijke” leven “arm” besloten. Maar niets gaat in de natuur verloren. Dus ook deze reiger niet.

We schenken de laatste koffie in de bekers. Ook nog wat boterhammen en fruit voordat we aan het laatste stuk beginnen. Het is inmiddels even over 13.00 uur en we moeten nog ongeveer 4 kilometer. Via verharde wegen, beukenlanen en “tussendoortjes” bereiken we de bebouwde kom van Wilhelminaoord. Het laatste stuk voert ons langs een zogenaamd “historisch erf uit de middeleeuwen”. De bijbehorende borden vertellen ons dat het hier een educatief scholingsproject betreft. Het ziet er kunstig nagemaakt en daardoor interessant uit. Een leuk idee voor een schoolreisje o.i.d. Als we een vijverpartij oversteken zien en horen we op zo’n 100 meter afstand onze bus langsrijden. Over 1 uur gaat de volgende. Even vervelend. Maar dat verdwijnt als we vlakbij de bushalte een gezellig en strategisch gelegen lunchroom naast de weg zien staan. “Het Luifeltje” roept de naam van het establishment ons toe. Gelukkig is de zaak open en genieten we binnen van een overheerlijk soepje met brood. Het is er gezellig en de aanwezige kranten zorgen voor een huiselijk sfeer. Het uur is dan ook zomaar voorbij en om 14.54 uur stappen we in de bus richting NS-station Steenwijk. Terugkijkend op deze mooie wandeletappe begrijpen we niet dat deze LAW-route het minst van alle LAW-paden bewandeld wordt. Goed, we zijn nog maar net begonnen, maar toch.

Naar volgende etappe:
Wilhelminaoord-Hoornsterzwaag


 

fotoshow