Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Wad en Wierdenpad

2e etappe
Baflo-'t Zandt 31 km
26 Februari 2003

De 1e etappe van het onbekende landschap van Noord Groningen is ons uitstekend bevallen. Alle reden dus om uit te zien naar de 2e etappe die ons vandaag van Baflo naar ’t Zandt zal voeren. Een afstand van ongeveer 31 km. Opnieuw door onbekend  - dus interessant – Noord Gronings gebied. Vandaag combineren we de reis van eigen auto met die van openbaar vervoer. Want enig verkennend werk geeft aan dat ook in het Groninger land openbaar vervoer aardig geregeld en aanwezig is. Je moet het alleen vooraf goed uitzoeken en plannen. Kortom: openbaar vervoer vergt interactie tussen gebruiker en vervoermiddel. 

Met de auto van Hedzer rijden we richting station Baflo, waar we omstreeks 8.20 uur arriveren. Gauw de auto uit en dan snel op pad. Hoewel nog enigszins fris is het verder fantastisch wandelweer. Een strak blauwe lucht en zo vroeg al een fel zonnetje, dat er echt zin in heeft vandaag. We nemen zijn warme stralen zoveel mogelijk op om wat op temperatuur te komen. Het zal rond het vriespunt zijn. Een zigzag route voert ons door het oude en wonderschone centrum van Baflo. Duidelijk gebouwd op een wierde. In een kring rond een machtig stompe toren vele kleine oude huisjes uit vroeger tijden. Oude tijden herleven. Opvallend de prachtig oude  - of antieke ? -  dakpannetjes her en der. Fraai is eveneens de wijze waarop de bewoners omgaan met deze antiek woningen. Keurig en aangepast aangekleed. Ze zijn er trots op hier te mogen wonen.

Via allerlei oude, smalle en soms kronkelige paadjes wandelen we verder door Baflo richting het buurtschap Rasquert. Even voordat we Baflo verlaten passeren we net voor de vaart een wel heel fraai pand met kunstwerken in de tuin. Blauwe kunstwerken. Het lijken dieren en hoofden voor te stellen. Maar eigenlijk maakt dat niet uit. Het is gewoon heel fraai in deze omgeving. Via een heus 1-persoonsbruggetje passeren we een vaart en lopen verder richting Rasquert. Ook hier huisjes op een wierde. De tweede vandaag. Ook hier fraaie oude panden en pandjes. Knap dat alles er nog zo goed onderhouden uitziet. Een lust voor het oog. Al dat fraais verlaagt wel ons tempo en wandelgemiddelde. Ach ….. we hebben de hele dag de tijd.  

Na Rasquert volgt een enigszins saai wandelgedeelte langs een drukke weg tot het buurtschap Bree. Ondanks het heiige weer ontdekken we al snel het fraaie witte kerkje van Bree. Daarom diverse huisjes. Van alle markten wat. Maar toch heel ingetogen en goed passend bij hun omgeving. Na het kerkje rechtsaf en langs een heus openlucht zwembad (?!) richting spoorlijn en Warffum. Er volgt nog een wandelgedeelte door een perceel bos waardoor het Groningse landschap even uit zicht verdwijnt. Links van ons een vrij brede sloot waarop een stevige laag ijs ligt. Een ijslaag met een echte sinaasappel-(cellulitis)-huid. Ontstaan door de afgevallen boomblaadjes, die de warme zonnestralen absorberen waardoor het ijs plaatselijk sneller smelt. Ondiepe putjes achterlatend. Het is een wonderlijk gezicht. Ook kunst, maar dan van de hand van moeder natuur. Boven ons roepen kieviten om het hardst. Ze willen ons even laten weten dat ze weer terug zijn van hun overwinteringgebieden. Ze genieten net zo van het prachtige weer als wij doen.  

Omstreeks 9.30 uur wandelen we Warffum binnen. Opnieuw een werkelijk prachtig plaatsje. Gebouwd op een wierde en dat is op afstand duidelijk te zien. Via allerlei watergangen worden we naar het centrum geleid waar we nog aardig moeten klimmen om boven te komen. Om vervolgens via een wel heel smal en  lang steegje langs piepkleine oude huisjes af te dalen. Het geeft wel een duidelijk beeld hoe de mensen vroeger leefden. Op elkaar gepakt zaten. Maar de ruimte op een wierde was beperkt en natuurlijk wilde iedereen droge voeten houden tegen het regelmatig oprukkende water vanuit de Waddenzee. De strijd tussen mens en water op deze wijze heel duidelijk geïllustreerd. Heel zichtbaar hier. We maken een grote slag door het dorp om vervolgens de grote leegte van het Groningse land weer op te zoeken. Richting het dorpje Rottum. Even buiten het dorp zien we links in de verte een dijk. Vreemd hier op deze plek. Ons boekje raadplegend blijkt dit een oude zeedijk te zijn om land aan te winnen. Opgeworpen in de periode van 1500 – 1750. Indrukwekkend. De mensen konden al heel wat in die tijd. Nu noemen we het watermanagement !

Onderweg zien we een indrukwekkende kiekendief. Een bruine roofvogel met lange smalle vleugels en deze in een V-vorm houdend zwevend boven een wijds land. Op zoek naar prooi. Hedzer weet veel van vogels en vertelt dat deze roofvogel zijn nest op de grond heeft. In of bij rietkragen. Even voor Rottum ligt nabij de oprit van een grote boerderij een dooie koe langs de weg. Beetje onsmakelijk. De boerderij …. die heet Bethlehem !  Om 11.00 uur stappen we nieuwsgierig het dorpje Rottum binnen. Ook hier gebouwd op een wierde. Daardoor van verre al zichtbaar en uitnodigend. En dat maakt nieuwsgierig. In het dorp en boven op de wierde zien we aan de linkerkant een begraafplaats, omgeven door een oude stenen muur van zo´n 80 cm hoog. Op eerste hoek van het muurtje een bronzen borstbeeld van een manspersoon. De plaquette geeft aan dat het hier om de Groninger dichter Jan Boer gaat. Een 100-jarige, want de informatie leert ons dat hij leefde van 1899 – 1999. Heel indrukwekkend. Op diverse strategische plekken in het dorp zien we groene borden met daarop Groningse gedichten van dezelfde Jan Boer. Ja, we zijn het erover eens…een indrukkend man met een indrukwekkende leeftijd. Rottum, zijn geboortedorp, is terecht en overduidelijk trots op hem.  

We besluiten “samen” met Jan Boer koffie te drinken. Midden in het dorp Rottum en rondom een prachtige omgeving met oude, kleine en fraai onderhouden huisjes. Tussen de huisjes door fraaie vergezichten. En de zon….. de zon geeft alles kleur en dimensie. Als we aan onze tweede beker koffie begonnen zijn zien we vanuit een klein huisje een oud vrouwtje schuifelend onze richting op komen. Ze vraagt of we soms zin hebben in een kopje koffie bij haar thuis. Daar moeten we even van slikken. Ongelooflijk, wat een gastvrijheid. Hier midden in het Groningse landschap. Ver weg van de zogenaamde bruisende wereld. Het doet ons echt wel wat. En ze heeft zulke vriendelijke en sprekende ogen. Als ze ziet dat we al aan het koffie drinken zijn zegt ze op bijna verontschuldigde toon: “O, ik zie dat u al koffie heeft !”, waarna ze weer terugschuifelt naar haar woninkje. Duidelijk aangedaan door haar gastvrijheid roepen we haar na dat het ons spijt dat we koffie bij ons hebben. Tsja. Het spijt ons echt ! We groeten vriendelijk doch eerbiedig “Jan Boer” en vertrekken richting Uithuizen. Zo’n 6 km verderop. Wat een vriendelijk mens was die vrouw. En wat een sprekende ogen. Een enorm kabaal doet ons omhoog kijken. We zien werkelijk honderden ganzen overvliegen richting noordoosten. Echt, honderden. Misschien wel duizenden. Het zijn er heel erg veel.  

Via enkele tussendoor paadjes en een achterommetje verlaten we de wierde van Rottum. Leuk dorpje. We duiken weer het vlakke en vooral wijdse landschap in. Een heel smal fietspaadje voert ons door uitgestrekte weilanden met hier een daar grote Groningse boerderijen. En allemaal wat hoger gelegen. Overal sporen van de strijd met de zee. Via de Doodstilsterweg en de Maarweg wandelen we om 12.30 uur Uithuizen binnen. Ons meest noordelijk gelegen plaats in dit LAW-pad.  Rechtsachter zien we in de verte de plaatsjes Doodstil en Zandeweer liggen. Rechtsvoor de hoge bomen, staande in de vorm van een groot vierkant Menkemaborg. En `borgen` zijn er genoeg in Groningen. We hebben er al diverse gezien. Allemaal even fraai, even oud, even toegankelijk en even groots. Complete parken zijn er in het verleden om heen aangelegd. Aan de overkant van de ingang van Menkemaborg zien we tussen de bomen een oude straaljager staan. Onderdeel van “The colt War musea”. Leuk dat zo’n afgelegen plaats in Noord Groningen zoveel te bieden heeft. En er is een heus treinstation, onderdeel van de beroemde lijn Roodeschool – Groningen. Als we oostelijk van Menkemaborg Uithuizen weer uitwandelen, zien we links van ons een groot Asielzoekerscentrum. Het ziet er keurig uit. Twee prachtige bruine jonge vrouwen lopen ons tegemoet. Ze tasten met hun ogen onze uitrusting af en concluderen kennelijk snel dat we wandelaars zijn.

Een aller vriendelijkste lach wordt ons toegeworpen. We kunnen er als getrouwde mannen geen weerstand aan bieden en glimlachen vriendelijk, en gemeend, terug. Prachtige en vriendelijke mensen. Via de Moeshornweg lopen we richting het zuidwesten. Richting Uithuizermeedstermaar. Links zien we de fraaie toren van Uithuizermeeden. We steken de vaart over via een hoge brug. Vanaf de brug zien we vele schaatssporen op het ijs. Hier is intensief geschaatst. Een prachtige wereld om te schaatsen overigens ! Aan de overzijde volgen we een smal fietspad. Zo ver het oog reikt….. wijd en zijd….het einde der wereld ?  Dat is de vraag die men zich hier kan stellen. Niemand die dit in ogenschouw heeft genomen zal bij het stellen van deze vraag lachen. Het is hier inderdaad zo wijds, dat het lijk of de wereld hier ophoudt en overgaat in oneindigheid. Of zou het echt overgaan in oneindigheid ?

Even voor boerderij Iturea moeten we opnieuw een fraai maar smal bruggetje over. Ook deze is vrij hoog boven het water verheven. Zal wel met de doorvaart van vroeger te maken hebben gehad. En in het heden voor de toeristische watersporters. Na het bruggetje verder via een smal pad richting Oldenzijl. Opnieuw een fraai dorpje rond de oude kerk. Je kijkt echt je ogen uit. Iedereen zou toch in zo’n knus dorpje willen wonen ? We beginnen aan het laatste stuk richting eindpunt “t Zandt. Een kilometer of 8 nog. We passeren grote boerderijen. De één nog fraaier en grootser dan de ander. Naast de vele en opvallende massieve kerktorens vielen vandaag ook die prachtige boerderijen op. Eens  - of nog steeds ? -  de ‘kastelen’ van de rijke herenboeren. Ook daar was Groningen vroeger bekend om. Als we aan de beklimming (!) van het talud van het viaduct over de N46 zijn begonnen zien we linksvoor de kerktoren van ’t Zandt. Achter ons horen we een herhalend en steeds luider wordend knerpend geluid. Het blijkt een ongeveer 17 jarig meisje te zijn wat aan het skaten is over de onmetelijkheid van het Groningse asfalt.  

Een zwart kleurig honds-trouw-hondje volgt haar. De tong bijna voortslepend over de grond. Hij is er duidelijk minder blij mee, maar trouw gaat voor alles. “Trouw moet blijken” luidt toch zijn devies. Hij maakt het waar. Het meisje ziet dat we onschuldige wandelaars zijn en stuurt een brede glimlach naar ons toe. Wij sturen er twee terug. Een sprankelend en sportief meisje in deze oneindige wereld. En nog steeds de zon erbij. Vermoeidheid verdwijnt. Wat is het leven mooi. Nog even linksaf, dan nog een keer linksaf en dan rechtsaf een zandpad op. De laatste tweehonderd meter naar ’t Zandt. We worden tegemoet getreden  - of is het gereden ? -  door een bejaarde vrouw lopend achter een rolator. Ze laat Hedzer voorbij lopen en zoekt contact met Wim. Hoe hij het hier vindt in deze wereld rond ´t Zandt ?  Of hij het ook zo mooi vindt ?  Een conversatie ontstaat tussen twee wildvreemde mensen. De één 48 jaar en de ander misschien 80 jaar oud. Interessant. Ze verteld over haar zelf. Over haar leven hier in ’t Zandt. En over haar rolator. In haar ogen dé uitvinding van de mensheid. Haar ogen schitteren als ze vol trots verteld over de mooie Groningse wereld hier. Haar wereld gedurende een heel mensenleven. Uiteraard wordt dat volmondig bevestigd door Wim. En daar is geen woord van gelogen. Het is gewoon heel fraai. We wensen elkaar een goede reis toe. “Misschien kan ik boven ook lekker wandelen !” roept ze nog even na.  

Via een mooie entree lopen we het dorp en eindpunt ’t Zandt binnen. Links van ons een fraai en oud kerkgebouw. Ook met een massieve toren. Kennelijk iets typisch Gronings. Net als de verschillende witte kerkjes die we tegengekomen zijn en de vele kerken met losstaande torens. Heel opvallend. Om 15.00 uur staan we bij de bushalte. Lijn 45 richting station Loppersum gaat om 15.13 uur. Dan via overstapstation Groningen-Noord naar Baflo. Wat een machtige wandeldag was het vandaag. Door een prachtige wereld, genaamd Groningen !

Naar volgende etappe: 't Zand-Termunten


 

fotoshow