Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Wad en Wierdenpad

1e etappe
Lauwersoog-Baflo 34 km
15 Januari 2003

Als we om 8.30 uur uit de auto stappen bij Lauwersoog staan we aan het begin van een nieuw LAW-pad. Het Wad- en Wierdenpad van Lauwersoog naar Nieuweschans. Afstand 120 km. Volgens het boekje een pad door het voornamelijk noordelijke deel van uitgestrekt Groningen. Een gebied waar we niet echt bekend zijn. Vandaag de 1e etappe van Lauwersoog naar Baflo. Een afstand van 35 km.  

Terwijl we Wim’s vrouw Dineke uitzwaaien voelen we een stevige zuidwester in ons gezicht en door onze haren blazen. De wind voelt koud aan, want hij komt aanjagen over het nog deels met ijs bedekte Lauwersmeer. Het zal een graad of 2 zijn. De schemering is bijna ten einde. De dag kondigt zich heel voorzichtig maar toch ook duidelijk aan. We hebben veel zin in deze nieuwe tocht door onbekend gebied.  

Via het al bedrijvige haventerrein met rondscheurende heftrucks, oppassen geblazen dus, bereiken we de nieuw aangelegde autoweg – de N361 -  die haar gebruikers dwars door het Lauwersmeergebied voert richting Groningerland. Vanwege de vroegte kunnen we in alle rust de weg oversteken. Via de recreatiehaven en de achterzijde van de plaatselijke camping bereiken we het strand- en recreatiegebied. De sporen van het seizoen zijn merkbaar, want het is er erg drassig. Bij het strandje trekt het constante geluid van gerinkel onze aandacht. Het blijken ijsschotsjes te zijn die door de harde wind worden opgejaagd en in de chaos tegen elkaar opbotsen. We volgen de kustlijn, maar moeten het laatste deel toch via de asfaltweg afleggen. Te nat, te veel water. Een nadeel van het wandelen in dit seizoen. Ach ……

We komen via deze asfaltweg weer uit bij de autoweg (N361), waar we moeten oversteken en aan de overkant het fietspad verder volgen. Het is geen schelpenpad meer maar een betonnen pad. Een groot bord geeft aan dat we ons vlakbij Militair Oefenterrein bevinden. “Indien rode vlag geplaatst…….”. We zien de rode vlag wapperen in de wind. Het waarschuwt ons: “Tot hier en niet verder”. Gelukkig voert de route ons buiten het bereik van de vlag en haar territorium. We lopen rustig verder door het Marne bos. Als we in het Marne bos lopen geeft het boekje aan : “Na circa 500 meter passeert u een houten bruggetje !” Maar groot is onze schrik en verbazing als we ontdekken dat dit bruggetje er niet meer is. Het pad gaat hier niet rechtdoor richting zuidoosten, maar buigt voor het water af richting noordoosten. Het oorspronkelijke pad is kennelijk om één of andere reden verdwenen. Wel zien we voor ons een dorp. Vreemd, want dit staat niet in het boekje vermeld.

We volgen een paar honderd meter het betonnen fietspad om even verderop het water over te steken. Tussen de bomen door zien we nog steeds het merkwaardige dorp. Bestudering van LAW-boekje leert ons dat de oorspronkelijke route dwars door dit dorpje loopt. We laten ons niet uit het veld slaan en stappen richting dorp. In de verte horen we het doffe geluid van motoren. Boeren op het land ?  

Als we uit de bosrand verschijnen en op zo’n honderd meter voor het onbekende dorpje staan, zien we duidelijk nog de sporen van het oorspronkelijke pad. Het is inderdaad weggehaald. We horen links en rechts het geluid van zware motoren. Maar we kunnen niets ontdekken. Plotseling zien we vlak voor ons een reusachtige tank opduiken die met grote vaart en kabaal richting dorp rijdt. We zien en horen hem schieten richting dorp. Is de aanval op Irak begonnen vragen we ons vertwijfeld af ?  Links en rechts zien we nog meer pantservoertuigen. Als ze even verderop stilstaan, gaan hun grote achterkleppen open en worden tientallen zwaar bewapende soldaten al schietend uitgespuugd. We beginnen het te begrijpen. Geen aanval op Irak maar een militaire oefening op z’n Hollands. En tussen al dat gebulder, de rondschreeuwende bevelen, mitrailleurvuur en geschilderde (!?) soldaten staan Wim en Hedzer met hun rugzakjes enigszins beteuterd toe te kijken. De zin om het dorpje wandelend te nemen ten einde onze route te kunnen vervolgen verdwijnt. Lijkt ons niet echt verstandig. Ondertussen drijven grote en witte rookwolken op ons af. Wim heeft in militaire dienst gezeten en roept : “Rookbommen!” 

We oriënteren ons aan de hand van het routekaartje en besluiten om in westelijke richting te lopen richting autoweg. Daar zien we wel verder. Een paar honderd meter verder stuitten we op nog een horde pantservoertuigen met geschilderde militairen. Ze zijn net zo verbaasd als wij. Wim stapt naar voren en vraagt hoe we het beste verder kunnen lopen. Een behulpzame militair wijst de weg. Voorzichtig vervolgen we onze weg. We houden links aan om het grote open terrein onder het dorp te bereiken. Via dit open veld wandelen we “onder” het oefendorp door om via de noord- en de oostkant van het Vlinderbalgbos de verharde weg naar de Willem Lodewijk van Nassaukazerne te bereiken. Daar aan gekomen gaan we onder de autoweg – N361 - door om vervolgens via het talud omhoog te klimmen. Boven gekomen vervolgen we onze weg richting oosten over het fietspad. Na een paar honderd meter zien we de afslag richting Vierhuizen. We zitten weer op de route. De omweg heeft ons 2 km en veel tijd gekost. Wel spectaculair allemaal. Zullen ze het thuis allemaal wel geloven.

(Advies medewandelaars: Na het wandeldeel langs het Lauwersmeer komt men uit op een asfaltweg die grotendeels parallel loopt met de autoweg N361. Deze autoweg niet oversteken om het Marnebos in te wandelen, maar de parallel gelegen smalle asfaltweg blijven volgen tot aan genoemde kazerne. Linksom de kazerne lopen waarna men via het naast de autoweg gelegen fietspad verder in oostelijke richting wandelt. Na het passeren van de dijk volgt de afslag naar Vierhuizen. Hier bevindt men zich weer op de oorspronkelijke route).

Vierhuizen. Een klein tot voor kort geïsoleerd gelegen dorpje met een prachtige molen. Even verderop een heuse camping achter herberg “Het lachende paard”. Hoe komen ze er op. Voordat we het in de gaten hebben ligt dit dorp al weer ver achter ons. Via smalle fietspaadjes, boerenerven en een oude gietijzeren ophaalbruggetje bereiken we Niekerk. Een prachtig kerkje begroet ons. En om ons heen de enorme uitgestrektheid van het Groningse land. Imponerend. We krijgen trek in koffie en koek. Op een beschutte plek achter een boerderij in Niekerk genieten we hiervan. De zon is inmiddels gaan schijnen en de wereld om ons heen ziet er prachtig uit. Groningen in al zijn grootsheid en weidsheid. Het is 12.15 uur.  

Genietend van koffie en koek moeten we toch even de nog te gane afstand en tijd tegen elkaar afzetten. We zouden eigenlijk de trein uit Baflo van 16.41 uur willen halen. Anders wordt het laat en donker. Vanwege het omlopen in de Marnewaard hebben we veel tijd verloren. Er liggen nog 19 kilometers voor ons waarvoor zo’n 4 uren beschikbaar zijn. We besluiten zonder pauze door te lopen naar Baflo. Dan hebben we voldoende tijd om rond te blijven kijken en toch de trein te halen. Het is niet anders. We duiken het weidse landschap weer in richting Houwerzijl. Links in de verte zien we de kerktoren van Leens. Lopend langs het water Houwerzijlstervaart bereiken we een “terpenkerkhof genaamd “Ol Weem” van het verdwenen kerkdorp Vliedorp…..” verklaart het boekje. Indrukwekkend zo midden in dit landschap en ver van de bewoonde wereld. Een bordje verteld ons dat we het terrein niet mogen betreden. Jammer, want deze plek interesseert ons bijzonder. Toch een stuk historie. En dat is altijd boeiend!  

Het is 13.15 uur als we de bebouwde kom van Leens binnen wandelen. De kerktoren nodigde ons al van verre uit. Een fraai oud centrum gebouwd op een wierde rond een robuuste en eeuwenoude kerk. Via het centrum lopen we verder in de richting van de in de 14e eeuw gebouwde “borg” of “steenhuis” genaamd Verhildersum. Een prachtig gebouw met slotgracht en fraai aangelegde tuin en boompartijen. Op zolder een permanente tentoonstelling van de geschiedenis van het Groninger wad- en wierdenland. Zeer de moeite waard. De fraaie bomenlaan volgend verschijnt een smal fietspaadje voor ons dat de weg wijst naar museumboerderij “Welgelegen”. Hier splitst het pad zich in de Waddenroute en de Wierdenroute. We hebben besloten de wierdenroute verder te volgen. Waddenzee en –dijken hebben we bij het Friese Kustpad genoeg gezien.

Een prachtig verhard pad voert ons langs allerlei watertjes en buurtschappen zoals ’t Stort en Douwen in de richting van Warfhuizen. Ook hier een kerkje wat ons verwelkomt bij binnenkomt in het dorp. Typisch rood gekleurde Groningse woningen overal. En veel water, ruimte en rust.  We steken de “Kromme Raken” over. Het water volgend gaat het verharde pad over in een gras- of schouwpad. Dat betekent natte schoenen. De zon is inmiddels verdwenen, de wind trekt verder vanuit het zuidwesten aan en de eerste regenspetters voorspellen een paar natte uurtjes. Het is een zwaar stuk vanwege modder en kuilen. Bij “Abelstokstertil” bereiken we weer de N361 tussen Leens en Mensingeweer om na een kleine kilometer laatst genoemd dorp binnen te lopen. Het is 15.00 uur en nog 6 km te gaan. De trein kan ons eigenlijk niet meer ontgaan. Het regent inmiddels wel behoorlijk bij een harde zuidwesten wind. Maar het onheil komt van achteren en deert ons niet echt. Het tempo lijkt er zelfs hoger door te liggen.   

We bereiken een heel bekend punt in Mensingeweer, daar waar het Pieterpad zich bij het Wad- en Wierdenpad voegt. Hier liepen we in september 1999 de 1e etappe van het Pieterpad. Het lijkt als gisteren, zo herkenbaar nog alles. Er is inmiddels op wandelgebied veel gebeurd met ons. Via het fietspad volgen we een enigszins saai stuk tot het buurtschap Maarhuizen. Aldaar via een mooi wandelpaadje langs fraaie oude boerderijen om vervolgens voor de laatste keer de N361 over te steken richting Baflo. Nog 2 km.  

Om 16.10 uur stappen we Baflo binnen. Direct valt de imposante kerktoren op, hoog op een wierde gebouwd. We zien allerlei oude en fraaie huizen en huisjes om de kerk. Eveneens op en tegen de wierde aangebouwd en met een uitstraling alsof men nog steeds de strijd met het zeewater wil aanbinden. Een confrontatie met lang vervlogen tijden. Daardoor het bekijken waard. We volgen verder de doorgaande weg en de bordjes “station”. Voor ons verschijnt het oude stationsgebouw en de klok geeft aan dat we de gewenste trein zullen halen. Want het is 16.25 uur. We zijn ruim op tijd, wel doorweekt, maar ook voldaan. De trein van 16.41 uur zal ons vervoeren naar Groningen en dan verder richting noordoost Friesland. Het was vandaag een beetje merkwaardige tocht. Onbekend en onmetelijk landschap, oefenende en schietende militairen, dwaaltocht door de Marnewaard, regen, wind en zon. Groningen maakt het waar, “er gaat niets boven Groningen…..!”

Naar volgende etappe: Baflo-'t Zand


 

fotoshow