Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Trekvogelpad

8e etappe
Amerongen-Bennekom 34 km
10 Mei 2006

Het beloofd een prachtige dag te worden. Er is lenteachtig weer met veel zonneschijn voorspeld. Maar ook wordt ons door “het boekje” een fraaie wandelroute in het vooruitzicht gesteld. Kortom de korte broek is onderdeel van onze uitrusting vandaag en vooral heel veel wandelzin. 

De lucht kleurt purper, indigo en blauw als Wim rond 5.00 uur Hedzer van huis ophaalt. Door “onze” ligging op het noordelijk halfrond kunnen we tijdens de reis naar Bennekom lekker lang genieten van de prachtige zonsopkomst. Om ons heen veel natuur, ontwakende vogels, maar gelukkig nog weinig verkeer. Je zou elke dag op dit tijdstip naar je werk moeten kunnen en willen gaan! 

De reis verloopt zo voorspoedig, dat we eerder dan verwacht in Bennekom arriveren. In een straatje even achter bushalte ‘Halderbrink’ wordt de auto geparkeerd. Dan een snelle wandeling naar de 300 meter verderop gelegen bushalte, waar lijn 86s ons zal vervoeren naar busstation Wageningen. Vandaar via lijn 50 naar startpunt Amerongen. En zoals zo vaak verloopt de reis via openbaar vervoer Nederland opnieuw perfect. Om 7.45 uur stappen we al in Amerongen uit de bus om vervolgens via een aantal dorpstraatjes uit te komen bij de wandelroute van het Trekvogelpad op de Kersweg. Het is inmiddels even voor achten. Een heerlijk vroeg begin van de wandeletappe.  

We passeren prachtige oude houten schuren en fraaie boerderijen met geruite raampjes, afgeschermd door oude al dan niet geknotte wilgen. Een typisch hollands uitzicht. Op een kruising omgeven door oude en fraai gerenoveerde huizen valt een oud ANWB bewegwijzeringbord op. Hij is nog van ijzer en voorzien van het ANWB wapen. Een bord zoals we dat nog kennen van 30 jaar en langer geleden. De paal wordt ontsierd door de rood-witte markering van het Trekvogelpad. 

Even verderop slaan we linksaf en volgen een oud straatje die eveneens wordt geflankeerd door statige oude huizen. Op één prijkt het jaartal “Anno 1675”. En dat is oud. De wereld zag er in die tijd wel wat anders uit. Zeker minder gecompliceerd en minder gehaast. 

Aan de rechterhand is een lange oude muur aanwezig. Het bewaakt en beveiligt kasteel Amerongen. Een fraai kasteel omringt door een evenzeer fraaie kasteeltuin met waterpartijen. Bij de hoofdingang sluit een levensgroot ijzeren hek de toegang af tot het kasteelterrein. Wim maakt gebruik van het traliewerk om een fraaie foto te maken. 

“Dat zal een mooie foto worden!  We doen jullie hier en wat gaan jullie verder doen vandaag?” Een manspersoon geflankeerd door een blonde dame vuurt onverwachts verschillende vragen op ons af. Achter deze mensen staat een auto geparkeerd met op de deuren als opschrift “VARA De filerijder”. De man blijkt Robert-Jan Booij te zijn van het VARA Radio-2 programma ‘Ontbijtradio’ waarin het onderdeel “De filerijder” wordt gepresenteerd vanaf diverse en onvoorspelbare locaties in Nederland. De aardige dame blijkt zijn medewerkster Eliaan Nieuwenhuijse te zijn. Heel gezellig allemaal. En dan zit je zomaar ineens in een veel beluisterd radioprogramma en wordt door Robert-Jan op opvallende wijze reclame gemaakt voor onze website ‘lekkerwandelen.nl’. Een leuke ervaring!

We voelen ons heel vereerd als hij ons vraagt mee te gaan naar een ‘koffiegelegenheid’ voor een wat uitgebreider radio-interview. Maar dat zal pas over 3 kwartier ‘live’ de lucht in gaan. En dat gaat ons wat te ver. We zijn zojuist al ‘live’ zo’n 50 seconden op Radio-2 te horen geweest. We vinden dat eigenlijk wel genoeg. Vooral vanwege ons wandelprogramma  - zo’n 34 km -  dat anders te veel vertraging op loopt. We zeggen elkaar goedendag en worden door Robert-Jan en Eliaan uitgezwaaid. Ze zijn erg nieuwsgierig geworden naar onze website en vinden het prachtig te horen dat we deze ervaring in ons verslag zullen opnemen. “We zitten vanavond achter de computer om jullie site te bekijken!” zijn de laatste woorden die we van ze horen wanneer we verder gaan. Ja, we moeten toch echt verder. Hedzer zal proberen het stukje uitzending op onze website te plaatsten. Leuk voor Robert-Jan, Eliaan, de bezoekers en natuurlijk onszelf. Je maakt wat mee tijdens een wandelingetje in Nederland.  

Klik op deze link om het fragment te horen:       ontbijtradio

Iets verderop slaan we rechtsaf en volgen een fiets-/voetpad langs de oostelijke gracht van kasteel Amerongen. De zon vergunt ons vanwege zijn stand een prachtig zicht op de percelen van het kasteel. En om ons heen veel bloemetjes. Vooral Fluitenkruid. Ook wel ‘kikkerplant’ genoemd! Een houten bankje nodigt  uit even te pauzeren, alle indrukken van de afgelopen kilometer te verwerken, de korte broek aan te trekken (Wim heeft afritsbare broekspijpen. Wel zo makkelijk. Hedzer raakt in conflict met zijn kleding, want hij moet eerst iets uittrekken om vervolgens wat anders aan te trekken) en het eerste bakje koffie van deze dag te nuttigen. Terwijl we de eerste nipjes van de koffie nemen zien we een dame met hond over het fiets-/voetpad in onze richting wandelen. Ze laat de hond uit. Wanneer ze bij het passeren ons allervriendelijkst groet durft Wim haar een vraag te stellen; of ze met zijn fotocamera een foto van de twee wandelaars wil maken. En dat wilt ze zeer zeker. Ze raakt in ons geïnteresseerd en stelt allerlei belangwekkende vragen. En wij geven hierop interessante antwoorden. Het is gewoon een heel lief en leuk mens. Onze koffie wordt er wel koud van. “Nou, ik moet weer verder hoor!” roept ze liederlijk, terwijl ze op hetzelfde moment met een fraaie  - halve -  pirouette 180 graden draait en als een hinde haar weg vervolgt, haar ongeduldige hondje in de waan latend dat hij (of is het een zij?) de touwtrekwedstrijd gewonnen heeft. 

We ruimen de boel weer op, gooien de koud geworden koffie weg en vervolgen ons wandelpad tussen uiterwaarden en Amerongs-bebouwde kom. Het staalblauwe omspansel maakt in samenwerking met de zon er een fraai en feestelijk wereldje van. Mede door deze samenwerking kunnen we genieten van fraaie vergezichten.

We zien een schilder aan het werk bij een soort van groot uitgevoerde aanlegsteiger. En een hele hoge. Het blijkt een houten uitkijkpunt te zijn waaraan de schilder al een week aan het werk is. “Vanmiddag is het klaar!” roept hij trots. En terecht, want het zit weer pico-bello in de carboleum. We klauteren de 30 meter hoge stuwwalkant op om vervolgens de ‘aanlegsteiger’ op te lopen. Aan het eind van de ‘steiger’ hebben we een heel mooi uitzicht op een deel van zuidelijk Nederland. Recht voor ons zien we Maurik en links in de verte de schoorsteen van de verbrandingsoven van Nijmegen. En dan nog verder de contouren van de stuwwal achter Nijmegen bij o.a. Groesbeek en het Reichswald in Duitsland. Vlak voor ons in de waterplassen van de uiterwaarden een kakofonie van (water)vogelgeluiden. Twee zwanen laten op indrukwekkende wijze zien hoe je vanuit zwem- cq drijfstand een aanloop neemt om vervolgens boven alles en een iedereen weg te vliegen. Dat ze wit zijn maakt ze alleen maar gracieuzer.

Voordat we het met wildroosters afgesloten natuurgebied verlaten worden we begroet en uitgeleide gedaan door een drietal paarden. Mooie lieve dieren. Ze zijn duidelijk mensen aan gewend.

Via een stijgend bospad gaan we richting Elsterberg. Volgens het boekje 62,5 meter hoog. Links en rechts loofbos afgewisseld door percelen naaldbos. Het gebied doet wat onhollands aan. Maar wel erg mooi. We wandelen “boven” Elst langs en een bord  - in combinatie met een groot wildrooster in ons wandelpad -  waarschuwt voor allerlei grote en loslopende dieren; hooglanders en paarden. De context van de tekst zegt ons genoeg en jaagt een lichte vorm van vrees voor deze dieren aan. Dát zal toch niet de bedoeling zijn? Maar toch, de bordtekst heeft de toon gezet en op onze hoede zijnde betreden we voorzichtig het natuurgebied. Echter, de prachtige wereld van bossen (wat een velden met bosbessenstruiken trouwens), heidevelden, akkers en landerijen als podium voor daarachter gelegen magnifieke vergezichten trekken al snel al onze aandacht. Want in combinatie met het zonnige en heldere weer worden we opnieuw geconfronteerd met fraaie vergezichten. Beneden en voor ons liggen de dorpen Elst en Remmerden. Een bankje nodigt uit om lange tijd zittend rond te kijken en te genieten. De koffie en een glacé doen de rest. Zwermen “vredelievende” insecten  -  een andere omschrijving van deze diersoort is niet te geven -  houden ons gezelschap zonder hinderlijk te zijn. Wat is de aarde en het leven mooi. De klok wijst 10.30 uur aan.

Vanwege al dat moois kost het moeite verder te gaan. De prachtige wereld houdt ons in zijn greep en daarvan los komen kost inspanning. Als verderop een fel groene hagedis voor ons uit loopt is de aandacht er alweer bij. Het beestje snelt naar een blad en vertrouwt op zijn schutkleur. Het blad is echter niet groen maar bruin. Hij blijft doodstil zitten, alleen zijn glimmende kraaloogjes bewegen en houden ons scherp in de gaten. Leuk. Een paar kilometer verderop in een donker deel van het bos schrikken we even van een vijftal zwarte hooglanders, die plotseling voor ons staan. Ze hebben verkoeling gezocht in de schaduw van de bomen en twee dieren staan tot hun buik in een waterplas. Ze hebben geen enkele  belangstelling voor ons en dat geeft de gelegenheid wat kiekjes te maken. We zien er ook een kalf bij staan. Ze is behoorlijk nieuwsgierig en heeft duidelijk de neiging naar ons toe te komen lopen voor nader onderzoek. Maar een andere hooglander  - haar moeder misschien? -  bromt wat waarna het kalf terug gaat. Eenvoudig maar doeltreffende communicatie tussen die twee.

Via holle bospaden  - hoe zijn die in vredesnaam ontstaan? -  en een deel van de oude plantage van Koning Willem III bereiken we  de rand van de voormalige zandgroeve de Dikkenberg. Deze menselijke aantasting van het natuurlijk reliëf laat op sommige plaatsen wel zien hoe in de laatste ijstijd door het ijs de verschillende bodemlagen werden gestuwd en vervormd. Door de natuurlijke begroeiing van de laatste decennia oogt het geheel echter bijzonder natuurlijk en fraai. Ook hier mooie vergezichten. We zien links in de verte Veenendaal en voor ons de toren van Ede. En ook de warmte doet zich hier gelden. Door de samenstelling van de directe omgeving is duidelijk voelbaar het absorberende vermogen van de combinatie van aarde, struiken en planten. Mogelijk dat het hoogteverschil over een relatieve korte afstand hiertoe bijdraagt.

Na deze oase van vergezichten duiken we opnieuw het bos en het glooiende landschap van de Utrechtse Heuvelrug in. We blijven onze ogen uitkijken en komen nu al tot de conclusie dat deze wandeltocht van  vandaag zeker tot de top 3 van mooiste wandeletappes behoort.

Via de landelijke Bovenweg wandelen we onder de drukke weg Veenendaal – Rhenen en de spoorlijn door. Rechts zien we de prachtig gelegen plaats Rhenen liggen. Aan de oostkant van Rhenen de stuwwal Grebbeberg. Een heel bekende heuvel in Nederland, waar menigeen in zijn jeugd met schoolreisje is geweest. Via een aantal zanderige landweggetjes tussen akkers en kleine bospercelen gaan we langzaam omhoog richting Laarsenberg en Helmenberg. De voorlopers van de Grebbeberg. De vlak naast elkaar gelegen hoogtelijnen op het kaartje in het boekje gaven het al aan; het laatste stuk klimmen we behoorlijk omhoog. “Behoorlijk omhoog” naar Nederlandse begrippen natuurlijk!

Vlak langs de rand van de Helmenberg  - beneden zien we een groot aan de Nederrijn grenzend meer liggen met veel watervogels -  wandelen we nu over de oostzijde van de Helmenberg. In het oosten zien we de elegante rode boogbrug over de Nederrijn, zijnde de verbinding tussen Rhenen en de Betuwe.

Na een paar honderd meter buigt de stuwwal naar het oosten af. De zuidelijke oeverwal is in de loop van duizenden jaren sterk aangesneden door het water van de Nederrijn en daardoor vrij steil. Van hieruit hebben we een fraai uitzicht in zuidelijke richting. Beneden ons bevaren grote en kleine boten de Nederrijn.  Direct langs de oever van het machtige water het ‘Marten van Rossumpad’. Een LAW-route van ’s Hertogenbosch naar Ommen.

Na een paar kilometer langs de rand van de zuidelijk wal van de Grebbeberg gelopen te hebben buigt het pad eerst naar het noorden en vervolgens ‘terug’ naar het westen af. En dan staan we ineens voor de militaire erebegraafplaats “Grebbeberg”.

We staan enige momenten met een ernstig gezicht stil bij het grote grafveld waar meer dan 400  Nederlandse militairen liggen begraven. Zij hebben bij de hevige strijd in de eerste dagen na de inval in mei 1940 hun leven gegeven voor de vrijheid van Nederland en de strijd tegen bezetters en  onderdrukking. Veel militairen waren niet ouder dan 20 – 22 jaar toen zij het leven lieten. Het maakt grote indruk op ons. We bezoeken het kleine museum/ gedenkgebouw bij de begraafplaats en laten de zwart-wit foto’s op ons inwerken. Bij een enkele foto herkennen we de omgeving waar we zojuist gewandeld hebben. Nauwelijks voor te stellen dat de ‘vredige wereld van nu’ waar we net langs wandelden  in die dagen een hel van wanhoop, verbetenheid en bittere strijd was.

In de serene rust van het kerkhof en de ruisende bomen drinken we wat en nuttigen een boterham. Dat deze plek nu zo vredig kan zijn en zo’n impact op ons heeft.

Het is even na 14.00 uur als we aan de andere kant, de noordzijde, de Grebbeberg afdalen en wandelen in de richting van het Valleikanaal. We lopen o.a. langs het groepshuis voor verstandelijk gehandicapten genaamd ‘Heimerstein’. Een groep jeugdigen onder begeleiding van een groepsleidster loopt aan de ander zijde van de weg met ons op. We vallen kennelijk op, want we krijgen alle aandacht en ontvangen veel aardige woorden en begroetingen. Leuk hoor die belangstelling.

Even verderop slaan we linksaf het fietspad op om verder te wandelen langs het Valleikanaal. De prachtige plaats en omgeving van Rhenen achterons latend. Je zal er maar wonen of werken!

Een 6 kilometer lang pad langs het kanaal voert ons verder in noordelijke richting. Vanwege het fraaie weer, het dartelende vee in de weilanden en de bruin/zwarte akkers is het een fraaie tocht met veel afwisseling. Overal staan dikke en dus oude geknotte wilgenbomen. Het geheel is totaal anders dan de bossen en stuwwallen die we eerder vandaag betraden. Halverwege het pad stormt een grote zwarte mechelse herder grauwend en grommend op ons af. Stil staan en afwachten is de beste remedie. Maar wel heel vervelend. Hedzer is er vrij laconiek onder, maar Wim heeft beslist veel respect voor deze diersoort. Vooral als ze zich op deze wijze presenteren. Jakkes. Het ‘incident’ duurt al met al niet meer dan 15 seconden, maar het begrip tijd is op zo’n moment even verdwenen. Z’n baas geeft de hond flink op zijn ‘donder’. Het moet tot op kilometersafstand te horen zijn. Dat hoeft toch ook weer niet. Is het gedrag van een hond niet de weerspiegeling van dat van zijn baas? Martin Gaus zal het wel weten.

Bij de ANWB-paddestoel 20602 bereiken we weer een ‘gewone’ weg. Voordat we op deze weg rechtsaf slaan om via een brug over het Valleikanaal verder in oostelijke richting te wandelen, gaan we in het gras onder de brug zitten. Nog even wat drinken en eten. We hebben vanwege de warmte en droge lucht toch veel lichaamsvocht verloren en dat voelen we. En even in de schaduw afkoelen! De klok wijst 15.35 uur aan. Nog een kilometer of zes.

Het landschap is duidelijk verandert en toont meer het polderlijke van Nederland. Een grote landschappelijke gedaantewisseling in slechts een paar kilometer. Ook daarom is Nederland zo mooi. Zo afwisselend. We volgen tussen koeien, paarden, schapen en hun kroost verschillende zandpaden, klinkerweggetjes en asfalt. Lijken we eerst op te lossen in de oase van rust en ruimte, moet je even verderop constant op je qui-vive zijn vanwege het drukke verkeer. We merken daardoor, dat we de bewoonde wereld van Ede, Wageningen en Bennekom naderen. In de verte zien we de flatgebouwen al staan. Als lompe uitkijktorens. Landschappelijke bullebakken die horizonvervuiling plegen. Als contrast om ons heen prachtige en grote kastanjebomen getooid met witte en rode kaarsen. Wat een verschil met de vorige etappe toen nog weinig groen de bomen en struiken sierden. Voor Wim is daarom de lente het mooiste jaargetijde. Hedzer prefereert de zomer en herfst.

Door de kronkelende weggetjes en wegen in het landschap die wij begaan lijkt Bennekom dan weer heel dichtbij, om vervolgens na een lange bocht weer geheel uit het zicht te verdwijnen. Links zien we een monument langs de weg voor Dolor A. Martin. Een Amerikaanse jachtvlieger, die in WO-2 gestationeerd was in Engeland. Op 11 november 1943 werd hij op weg naar ‘huis’ door vijandig vuur neergehaald. Ook dit monument maakt indruk. Zo’n jonge vent uit zo’n ver land in zo’n onbenullig vreemd landje. Wat een  verdriet en rouw moet dat geweest zijn. En had de man misschien een partner en kinderen? In ieder geval ouders! Een vader en een moeder!

Nog een lange bocht naar links en dan weer naar rechts en plotseling staan we ineens weer voor de verkeerslichten vlakbij de bushalte waar we vanmorgen opstapten. Bennekom ligt voor ons. Het einde van een werkelijk overweldigende wandeletappe. Inderdaad een top 3 plaats waardig. Het is 17.00 uur als we  omgekleed en al in de auto stappen. Flink gebruind door de vele zonuren van vandaag en zeer voldaan door  al het moois en indrukwekkende wat we vandaag mochten aanschouwen.

Naar volgende etappe: Bennekom-Otterlo


 

fotoshow