Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Trekvogelpad

7e etappe
Austerlitz-Amerongen 31 km
12 April 2006

31 Kilometer staat er vandaag op het programma. Ofwel de afstand tussen vertrekpunt Austerlitz en finishplaats Amerongen. Als we met de auto van Hedzer in Amerongen aankomen druppelt de hemeldouche nog na. Want we hebben onderweg vanuit het hoge noorden met veel regen te maken gehad. Een goede uitvinding geweest; een dak op de auto!  In Amerongen aan de doorgaande weg Elst – Leersum wordt de auto geparkeerd in de nabijheid van een belangrijk punt; een bushalte voor o.a. buslijn 50.

De plannen zijn om met buslijn 50 van 7.38 uur te vertrekken richting Doorn, daar over te stappen op buslijn 55 richting Woudenberg en vervolgens het laatste deel met buslijn 53 richting Austerlitz. Het lijkt een hele onderneming, maar qua tijd valt het mee. Volgens de “ov-lijn” een reisje van nog geen uur. En dat voor 9 stripjes per persoon.

Echter, overvolle wegen en een wegopbreking tussen Leersum en Doorn zijn verantwoordelijk voor het missen van onze aansluiting in Doorn. Dat is een tegenvaller. Vooral omdat het koud en regenachtig weer is en we zo’n 55 minuten moeten wachten op de volgende aansluiting richting Woudenberg. Wim baalt er even flink van. Hedzer neemt het rustig en gelaten op. Dat zijn momenten, dat de levenservaring en wijsheid van Hedzer hun werk kunnen doen. Hedzer is dan ook wat ouder dan Wim. Zeker 3 maanden!

Passanten kijken vreemd en verdwaasd op als ze ons korte tijd later in het bushokje aan de koffie zien lurken. Een enkeling vraagt of we altijd zo goed voorbereid aan een reis beginnen. “Altijd” zegt Wim.

Om 8.55 uur staan we te turen in de richting vanwaar onze bus moet komen. Eindelijk, het is inmiddels 9.10 uur en de angst om de volgende aansluiting te missen is groot, zien we ‘onze’ bus aan komen rijden.

Een vriendelijke chauffeur laat ons instappen. We leggen hem uit dat we heel erg graag de aansluiting in Woudenberg richting Austerlitz willen halen. ‘Het is druk meneer!’ antwoordt de vriendelijk blijvende en beleefde buschauffeur. ‘Ik zal kijken wat we kunnen doen!’ er aan glimlachend toevoegend. Even later horen we hem via een soort van mobilofoon praten over ‘de aansluiting naar Austerlitz’.

En zo wordt onze ‘held van de dag geboren’. Connexxion buschauffeur Jan van Vooren heeft voor ons de aansluiting geregeld. Je hoeft geen Britney Spears, Mieke Telkamp of Floortje te heten om idool te kunnen worden. Jan bedankt!

Een uur later dan gepland stappen we even na half tien uit de bus ter hoogte van het Dorpsplein in Austerlitz. Het voordeel is wel dat het inmiddels droog geworden is. We zien dat de bewolking toch gestaag dunner en daardoor lichter wordt. Nog even en de zon zal zich doen gelden. We laten het doodstille plaatsje Austerlitz achter ons en wandelen het bos in. Rechts in een boom een heuse boomhut. En niet zo’n kleintje ook. Alsof hier de wacht wordt gehouden voor inkomend- en uitgaand voetvolk.

We worden enthousiast en zien ons zelf al in de boomhut zitten, misschien spelen. Ach, mannen blijven altijd iets van dat kinderlijke in zich houden. Dat houdt ze ook jong en jeugdig.

Opgewekt stappen we het bos in, richting Maarn. Voor Wim wel enigszins spannende momenten. Hij is  benieuwd hoe zijn linkerknie het houdt. De afgelopen periode heeft hij daar veel last van gehad.

Via een wat glooiend landschap doorkruisen we de bossen van de Utrechtse Heuvelrug. Een prachtig gebied welke ons herinnert aan één der laatste grote IJstijden. Wat kan de natuur toch overweldigend zijn. Het valt ons wel op, dat de natuur hier enkele weken verder in ontwikkeling is dan in het hoge noorden. Sommige soorten bomen tonen al hun bladeren. En we zien ook bloeiende struiken en bomen.

De vogels houden zich nog stil. Het is ook nog wat de vroeg met dit sombere weer. ‘Zuinig met energie opgaan’ noemen wij mensen dat. De dieren doen dat van nature al. Hoeven dat niet aan te leren.

We passeren ’t Berghuis. Een groot landgoed met daarop een fraai wit landhuis. Een soort van theehuis welke voor aan de weg staat te pronken lijkt de wacht te houden. Vele van dit soort fraaie landhuizen zijn vooral in de 19e eeuw gebouwd aan de rand van de Utrechtse Heuvelrug. Hieraan dankt deze streek dan ook zijn romantische bijnaam “Stichtse Lustwaranda”. We kunnen ons er wel iets bij voorstellen.

Even verderop staan langs het bospad groepjes dennenbomen. Bij ons beter bekend als kerstbomen. In het bos is te zien, dat op open plekken loofbomen zoals eik en beuk de ‘nieuwe’ plaatsen overnemen van de naaldbomen. Een verrijking van het bos. Rechts passeren we ‘De Laagt’. Inderdaad een duidelijk lager gedeelte in het glooiende landschap. We zullen straks waarschijnlijk wel ‘De Hoogt’ o.i.d. passeren.

Een breed zandpad, duidelijk een zogenaamd vals plat, voert ons langzaam omhoog. Verder naar het zuiden. Enkele zandpaden herbergen nog oude zwarte kinderkopjes, puin en grof grind. Het zal de oude wegverharding geweest zijn. Een half uurtje later bereiken we  - inderdaad -  ‘De Hoogt’. Rondkijkend begrijpen we waarom. Even voor ‘De Hoogt’ staat een groot koetshuis in uitstekende staat. Waarschijnlijk een dienstwoning van Staatsbosbeheer (SBB).

‘De Hoogt’ bestaat uit een stuk weiland welke de vorm heeft van een grote waterdruppel en waar een immens landhuis vanuit de westkant overheen blikt. Gebouwd van rode baksteen en voorzien van witte kozijnen en balkon en een antraciet kleurig leien dak waarop een heus torentje is gedeponeerd. Bijzonder fraai. Het ‘decor’ wordt gecompleteerd met enkele fraai gestroomlijnde paarden die in  de ‘waterdruppel’ grazen en grinniken. Ons gunnen ze geen blik waardig. Tikkeltje arrogante paarden dus.

Langs metershoge en brede  - en dus eeuwenoude -  rododendrons bereiken we een groot en golvend heideveld met een heuse picknickbank. De klok geeft 10.50 uur aan.

‘Die is voor ons bedoeld!’ roept Hedzer. Hij kon wel eens gelijk hebben. Al koffiedrinkend en koekhappend nemen we dit historisch stukje natuur in ons op. Na 10 minuten constateren we, dat dit prachtige plekje tevens honden-uitlaat-plaats is.

Turend naar de grond en voorzichtig laverend tussen de verschillende hondenhopen bereiken we een verharde weg die ons Maarn binnenvoert. Als we op het asfalt staan hebben we het gevoel ‘het gehaald’ te hebben.

Een korte wandeling voert ons door het bosrijke dorpje Maarn. Niet echt groot. Het ziet er allemaal wat bovenmodaal en parkachtig uit. Opvallend zijn de dunne ijzeren kozijnen van veel huizen.

Op een druk kruispunt zien we veel mensen die zich in de onmiddellijke omgeving van een soort van supermarkt bevinden. Opvallend vinden we dat men elkaar amper of niet groet. Dat is in Friesland wel anders. Daar groet je iedereen. Bekende of onbekende. Na zijn ‘emigratie’ vanuit Soestdijk naar Friesland moest Wim daar toen ook wel aan wennen. Maar het klinkt wel heel gastvrij!

Via een buisvormige tunnel wandelen we eerst onder het NS-station van Maarn door. Direct daarna onder de A12 Utrecht – Arnhem. In het laatste gedeelte zien we een paar honderd meter voor ons een fraai bijna kasteelachtig pand aan een plein staan. Het is het voormalige en zo op het oog knusse gemeentehuis van de eveneens voormalige gemeente Maarn. Sinds 1 januari 2006 opgegaan met andere omliggende gemeenten in de nieuwe gemeente Utrechtse Heuvelrug. Wel een fraaie en toepasselijke naam voor de nieuw ontstane gemeente. Blijft natuurlijk de vraag waar al die ambtenaren gebleven zijn. Dat zal niet voor iedereen een even gemakkelijk proces zijn geweest. Met wachtgeld masseer je niet alle pijn en spanning weg.

Via de ‘onderste’ helft van Maarn  - de spoorlijn en de A12 splitsen het dorp duidelijk en overtuigend in een ‘bovenste…‘ en een ‘onderste’ helft -  wandelen we het dorp snel weer uit. En met Wim zijn knie gaat het gelukkig prima. “Nergens last van!”zegt hij bevestigend tegen Hedzer, die toch wel wat bezorgd was.

Opnieuw de bossen in richting Doorn. De “Kaapse bossen” wel te verstaan. En opnieuw prachtige paden en lanen. Dan weer bedekt met restanten van bladeren van de laatste herfst, dan weer bedekt met knal groene dekens van zacht mos, maar ook bruinrode naalden van de lariks. De enige naaldboom die in de herfst zijn naalden verliest. Al met al een fraai gezicht. En alles omgeven met die heerlijke bosgeuren en overal actieve vogels en vogeltjes die druk bezig zijn nestmateriaal te verzamelen. Het is ons duidelijk; de lente is in aantocht! De natuur komt definitief uit zijn winterslaap. Het werd ook wel zo langzamerhand tijd.

Voor ons verschijnt een wit gebouw met gemosteerde rode dakpannen. Het pand lijkt een soort van groot potlood, welke op zijn kop in de grond is gestoken. Het blijkt echter een restaurant te zijn met de charmante en uitnodigende naam “Chalet St. Helenaheuvel”. De ‘heuvel’ begrijpen we. De rest niet. Daarachter een wat kalig en verschraald heideveldje welke door het omliggende en dichte bos het effect heeft van een lichtvenster. Het oogt allemaal wel mooi. Maar toeristisch. We wandelen rechts om het restaurant heen en volgen een aflopend bospad welke tevens de scheidslijn is tussen heide en bos.

Het pad voert ons verder naar de eerste huizen van de plaats Doorn. Het is inmiddels 12.00 uur.

Een druk plaatsje Doorn. Midden in het dorp een  - ook historisch -  belangrijke kruising van wegen. Naar het noorden richting Amersfoort; naar het zuiden richting Wijk bij Duurstede (en de Neder Rijn als waterroute natuurlijk); naar het westen richting Utrecht en naar het oosten richting Rhenen en Arnhem. Verkeerslichten bepalen anno 2006 wie rijdt en wie moet stoppen. Schuin rechts aan de overkant een groot kantoorpand in aanbouw. Het pand doet ons wat ambtelijk aan. We vermoeden getuige te zijn van de bouw van het nieuwe gemeentehuis der nieuwe gemeente “Utrechtse Heuvelrug”. Er omheen lopend verwachten we hier na opening veel parkeerproblemen. Maar … een fraaie bushalte staat pal voor dit nieuwe pand. In de prullenbak van het bushokje zien we twee witte plastiek bekers liggen. Gebruikt om koffie te drinken, terwijl men wachtte op de bus ….!

We maken een omloopje  - de roodwitte markering bepaalt nog steeds de route -  door oud Doorn en passeren daarbij een heel oude kerk. Bevond in lang vervlogen tijden het cachot zich meestal onder in het  stadhuis, hier bevond deze zich onder in de kerktoren. Uit de tijd dat de kerk nog echt een staatskerk was en dus ‘mee deelde’  in uitvoering van tucht en orde. Ook op strafrechtgebied.

We zien fraai gerestaureerde pandjes en een oude hoge tuinmuur die een voormalige adellijke tuin ‘omarmt’ en afschermt van al te nieuwsgierige blikken. Groot geworden slingerplanten proberen zich van de muur meester te maken. Op enkele plaatsen is dat gelukt. Even verderop zien we aan de linkerkant de tuinen en het historische gebouw “Huis Doorn”. Met name bekend vanwege Wilhelm II, koning van Pruisen en Duits keizer, die in 1918 na een verloren oorlog (de 1e) onverwacht op bezoek kwam in het neutrale Nederland en zich nestelde in Doorn. Hij verbleef daar tot aan zijn dood in 1941.

Terwijl we verder wandelen merken we dat we de bossen van de Utrechtse Heuvelrug achter ons beginnen te laten en vrij snel  - een kwestie van een paar honderd meter -  in het bekende Hollandse polderlandschap staan. En dan zien we de bekende Hollandse luchten, boerderijen, weiden met dartelend jong én oud vee en hier en daar een plukje bos met glimmende daken en kerktorentjes. Links voor ons,op een kilometer of twee, het kerktorentje van lintdorp Langbroek. En als je dit ‘schilderij’ zo ziet, met de opsmuk van jong ontluikend lentegroen in heel veel tinten, dan denk je toch wel ……. wat een allemachtig mooi land is Nederland toch !

De tocht door Langbroek is kort maar fraai. Een smalle maar drukke weg langs de vrij brede vaart, fraaie huizen en boerderijen in verschillende kleuren met grote tuinen waar narcissen en tulpen weelderig staan te pronken. En om dat alles heen, die groene heerlijk ruikende weiden en gronden. Een licht briesje laat alles wuiven en bewegen, waardoor alles heel levendig is. Overal langs sloten en vaarten staan parmantig en geordend knotwilgen paraat. Als soldaatjes lijken zij de wacht te houden. Een deel met een reeds geknotte kruin, een ander deel met wuivende wilgentakken. En het past allemaal perfect in dit landschap om ons heen. Een stukje na de grote kruising zien we links over de vaart een oud stenen bruggetje welke toegang geeft tot het oude dorpspleintje. Want groot is het niet. De oude pandjes om het pleintje heen gebouwd en de midden op het plein staande oude waterpomp geeft de historische waarde aan. Heel indrukwekkend allemaal.

We zijn Langbroek ook zomaar weer uit. Rechts in zuidelijke richting zien we de kerktoren van Cothen. Dat is een voordeel van polderlandschap; je ziet zoveel en zover. Via ‘Sandenburg’, een fraai en groot wit kasteelachtig landhuis  - oorspronkelijk deel uitmakend van de keten van middeleeuwse ridderhofsteden voor de verdediging van Utrecht -  wandelen we rustig en genietend verder in de richting van het buurtschap Darthuizen. De zon laat zich inmiddels geregeld zien en dat is in deze tijd van het jaar direct te merken aan de temperatuur. De jas kan los.

Buurtschap Darthuizen bestaat slechts uit enkele huizen, maar is vanwege de bospercelen en de soms parkachtige tuinen als een soort van oase in het polder landschap. Het maakt e.e.a. zeer afwisselend. Via doorkijkjes zien we in de verte de winterdijk van de Neder Rijn. Prachtig.

Via het oogstrelende landgoed ‘Broekhuizen’ waar vele van oorsprong hoog noordelijke ganzen zijn blijven ‘hangen’ wandelen we gestaag in de richting van de dijk. Maar voordat we deze kunnen ‘beklimmen’ voert een lang zandpad ons langs wilgen- en essenbomen. In de bermen langs het pad genieten vele witte en gele bosanemonen van de zon. Het is een mooi en kleurrijk gezicht. Rechts aan het eind van het anderhalve kilometer lange pad liggen ongeveer twee centimeter dikke en een paar meter lange takken opgestapeld. Kennelijk klaar voor vervoer. Een soort van bosarbeider die ons ziet staan stopt zijn auto en begint uit eigener beweging te vertellen dat het hier om essentakken gaat. Deze worden gebruikt bij waterwerken. In het samengestelde raamwerk van essenhout worden wilgentakken gevlochten om vervolgens te worden afgezonken. We bedanken deze vriendelijke man en vervolgen met nog meer kennisbagage onze weg.

We klauteren de dijk van de Neder Rijn op. Bovengekomen houden we onze adem in. Wat een magnifiek uitzicht. Polder, uiterwaarden, vee, zwanen, dijken, rivierstroom, oude dijkwoningen en de zon die dit alles beschijnt. En voor ons in oostelijke richting wordt ons einddoel door de zon al aangegeven; Amerongen. De horizon wordt opgevuld met de contouren van de beboste stuwwal van de Utrechtse Heuvelrug. Het is ongelooflijk mooi. Onder het genot van koffie blijven we nog lang genieten van dit panoramische uitzicht. Wat zijn mensen dan nietig en klein.

Na slechts een paar honderd meter ‘dijkwandelen’ geeft de markering en het boekje aan dat we linksaf gaan afdalen. We moeten  - helaas -  de dijk weer verlaten. Kaarsrechte zandpaden, hier en daar aardig bemodderd, tussen zompige landerijen en een verdronken landschap van wilgenbomen, voeren ons verder richting Amerongen. Een bord deelt ons mede, dat de route enigszins is gewijzigd. De markering zorgt er voor, dat we ons geen zorgen hoeven te maken over de te bewandelen route. Een smal plankje over een brede sloot maakt het warempel nog even spannend. Met gevaar voor eigen leven zet Hedzer de eerste stappen hierop.

Het is 16.41 uur als we de bebouwde klom van Amerongen binnenwandelen. Kort daarna wijken we van de route af om ons naar de auto van Hedzer te begeven. Vijf minuten later staan we er naast, terwijl we ons ontdoen van geplette sokken en knellende schoenen. Ook schone bovenkleding is altijd prettig na een lange wandeling. Dat menigeen om ons heen wat vreemd opkijken doet ons niet zo veel. Alles heeft zijn prijs. Ook bij wandelen. En ook vandaag was het weer een heel bijzondere wandeldag. Zelden zoveel afwisseling gezien en geroken in de verschillende landschappen die we doorkruisten. Via de prachtige route over ‘Overberg’ richting Scherpenzeel zijn we huiswaarts gereden. Ook de volgende wandeletappe belooft weer heel veel moois. 

Naar volgende etappe: Amerongen-Bennekom


 

fotoshow