Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Trekvogelpad

6e etappe
Baarn-Austerlitz 28 km
7 December 2005

Vandaag niet al te vroeg van huis vanwege de inmiddels kortere dagen. Even voor negenen parkeren we de auto weer op het parkeerterrein bij het voormalige station van Baarn, thans Eethuys-café “De Generaal”. Zoals eerder vermeld op slechts 200 meter van het NS-station Baarn. Vandaag wandelen we de 28 kilometer naar het dorp Austerlitz met zijn piramide. Daar aangekomen reizen we per openbaar vervoer terug naar onze auto in Baarn. Volgens de website is er een halfuursverbinding van Austerlitz via Zeist en Den Dolder met Baarn. We zullen zien. 

Het is bewolkt en vochtig. Het regent nog nét niet. En het is fris. Het zal een graad of 5 zijn. Maar het is inmiddels december, dus het mag ook wel. Vanwege drukte op het werk lukte het ons niet eerder te gaan wandelen. Hedzer heeft nog steeds de drukte bij zijn “Leeuwenbank”, maar ook zijn voetbalclub uit Heerenveen. Wim is nog vaak van huis vanwege zijn interim-functie op het eiland Vlieland, alhoewel dat over ruim een maand  - eind januari - voorbij is. Misschien kunnen we dan weer wat meer wandeltijd creëren! 

Het is 9.15 uur als we vertrekken en in de richting van de Amsterdamse Straatweg wandelen. Daar pikken we de route van het Trekvogelpad weer op. We houden de vreselijk drukke spoorlijn Amersfoort – Hilversum rechts van ons, onder de indruk van de vele intercity’s, stoptreinen en goederentreinen die ons constant passeren. Dat is wel even wat anders dan het boemeltje Groningen – Leeuwarden. Om ons heen zien we de wereld van de bomen en struiken sterk verkleuren in diverse scharkeringen tussen bruin, goudgeel en diep rood. Het dunne laagje vocht lijkt op een vernislaagje. Alsof de natuur die kleurenschat voor eeuwig wil vastleggen. Datzelfde vochtige laagje geeft alle bladeren een verfrissende tint.

We volgen het fietspad langs de spoorlijn en wandelen onder het viaduct van de Amsterdamse Straatweg door. Behalve een gespannen vrouw, die bij het zien van ons gauw haar loslopende hondje aanlijnde  - ze gaf aan er van overtuigd te zijn, dat wij een loslopende hond bij ons hadden. Heel knap ! -  is er verder niemand te zien. Rust en nog eens rust, behalve op die momenten dat de treinen langs ons heen denderen.

Ons eerste doel vandaag is het prachtige bosrijke dorp Lage Vuursche. In het bos, zo op het oog volkomen afgezonderd van de rest van de beschaafde wereld, treffen we zo hier en daar een fraaie bungalow aan. De één met een nog fraaiere tuin dan de ander. De “concurrentie” is zo te zien moordend. Een loslopende herder komt ons kwispelstaartend tegemoet. Geen baasje in de omgeving te bekennen. Hij zal toch niet ….  Nee, dat geloven we niet. Het beestje volgt ons een paar honderd meter door het bos en verdwijnt dan weer net zo plotseling als dat hij gekomen was. We zijn opgelucht. Ja, wat moeten wij er verder mee.

Na een paar kilometer kruisen we de Hilversumsestraatweg, de verbindingsweg tussen Baarn en Hilversum. We steken de drukke weg over om aan de overkant weer in het bos te verdwijnen. De weg gaat over in een zandpad en voert ons verder het bos in. Hoewel veel bomen en struiken druk aan het verkleuren zijn, valt ons inmiddels wel op, dat ook veel bomen en struiken nog vol in het groene blad zitten. En dat in december. De oorzaak zoeken we in het zachte najaarsweer. Want wat hebben we prachtig nazomerweer in oktober en november gehad. Toch klimaatsveranderingen?

We passeren “Konijnenberg”, een recreatieplek in het bos. Wim herkent deze plaats. Vroeger werd hier even gerust tijdens de dauwtraptochten op Hemelvaartsdag van Soestdijk naar Lage Vuursche. Die goeie ouwe tijd. Een prachtige wereld hier met lariksen, varens en vooral die herfstkleuren. We zien dat de zon probeert het wolkendek te doorbreken en moedigen haar verder aan. Want met al die kleuren en verscheidenheid is het mooi er zonnestralen op te zien neerkomen. Dat geeft alles nog meer kleur en volmaaktheid. Rechts naast het bospad zien we een grote hoop bosafval. “Hij is wel 70 cm hoog!” zegt Hedzer. Hij is er gauw uit: “Een mierenhoop!” Maar ze zijn zo te zien met vakantie. Overwinteren? Waar? Dat wordt niet aangegeven.

Aan de rechterhand verschijnt een groot gebouw. Het blijkt het natuurvriendenhuis “Koos Vorrinkhuis” te zijn. Het is fraai gesitueerd in het bos. Een prachtige plek om te logeren voor de wandelaars van het Trekvogelpad. Maar ook voor alle andere Nivon-vrienden. Als we het huis voorbij zijn gelopen slaan we linksaf de Koudelaan in. Op dat moment breekt de zon door het wolkendek. Als soldaten staan links en rechts vele eiken- en beukenbomen langs de weg. Allemaal goudgeel gekleurd. De zonnestralen doen er nog een schepje boven op. Een prachtige wereld ontvouwt zich voor ons. Het is een geweldig gezicht. En onder die goudgele pracht en praal een straatje dat ons Lage Vuursche binnen voert. Het is inmiddels even na negenen.

Lage Vuursche stelt qua grootte niet echt veel voor. Maar haar ligging in deze prachtige wereld is bijzonder. Bij mooie dagen is het dan ook erg druk. Vooral fietsers en wandelaars. We zien vele restaurants. Een aantal als pannenkoekenrestaurant. Daar heeft Wim in het verleden vaak gezeten en gegeten na afloop van het dauwtrappen. Voordat we het in de gaten hebben zijn we het dorp al weer uit. Rechts zien we, verscholen in de bosrand, een fraai en oud boswachtershuis staan. Een voorrecht daar te mogen wonen.

De vele prachtige bospaden en lanen voeren ons verder oostwaarts. Hier en daar verscholen in het bos witte oude huisjes. We vermoeden dat ze waarschijnlijk in het verleden door boswachters of bosarbeiders werden bewoond. Nu zijn dergelijke pronkstukjes onbetaalbaar voor de gewone man. Ze zijn er niet minder mooi om. Tussen de beukenbomen schijnt driftig het zonnetje. Het zonlicht geeft een groot contrasterend effect. De beukenbomen lijken geheel zwart en alleen hun contouren weer te geven, terwijl het natuurlijke decor erachter heel kleurrijk is. Een zwerm dansende muggen speelt tussen de bomen op de maat van het zonlicht. Hun leven is een dag. Dus “feesten” is het motto.

We kruisen de drukke Biltseweg. Gelegen tussen paleis Soestdijk en Bilthoven. Ook hier is het weer oppassen geblazen bij het oversteken want er zijn er maar weinig die 80 km/uur rijden. Het wegdek ziet er glinsterend glad uit. Aan de overkant het vermaarde “t Spiehuis. Een traditioneel restaurant’ met klassiekers op de kaart als ‘bisque d’hommard’ en ‘cocktail de crabe et pamplemousse’. Voor alleen een kopje koffie of thee kun je er niet terecht. Het geheel is gehuisvest in een fraai wit pand. 

We sla-omen om een prachtige witte boerderijwinkel en betreden het landgoed Pijnenburg. Een lange laan voert ons achter de Wieksloot langs. Bij een oude omgevallen boom houden we halt. Tijd voor een koffiepauze. De klok geeft 11.45 uur aan. We hebben wel zin in wat eten en drinken. Achter ons een weideveld met op de achtergrond een oude rood gepande boerenschuur. Daaromheen herfstgekleurde beukenbomen. Je zou terplekke je “ezel” neerzetten en aan het werk gaan. Vanuit het zuiden doemen inktzwarte wolken op. Het ziet er dreigend uit, maar lijkt niet onze kant op te komen. 

Verder maar weer door het bos. We zien gekapte loofbomen op de bosgrond liggen. Hun geur ging hen al voor. De kapperij zal wel noodzakelijk zijn. Hier en daar zijn de paden behoorlijk modderig, waardoor we moeizaam vooruit komen. Een rechte wandellijn is niet aan te houden. We slingeren dan weer naar rechts, dan weer naar links. De modder en waterplassen bepalen even onze loop. 

We passeren twee spoorwegovergangen kort na elkaar. Eerst het lijntje Baarn-Utrecht en vervolgens de drukke lijn Amersfoort-Utrecht. Honderden mensen razen ons over de ijzeren spoorstaven voorbij. Mensen zijn altijd in beweging. Wij als wandelaars, zij als treinpassagiers. Heen en weer terug. Elke dag weer. Eigenlijk te zot voor woorden.

We passeren de Soesterduinen. Een grote zandvlakte. Terplaatse beter bekent als de “Lange duinen”. Een bekend wandelgebied voor de omgeving. En hondenuitlaatplaats!  Voor de peuters en kleuters één grote zandbak.

Achterlangs het voormalige “Soester Natuurbad”  – eens het mooiste zwembad van Nederland. Hoe hebben ze dat ooit kunnen sluiten?!  - wandelen we verder richting de “Stompert”. Een 58 meter boven NAP gelegen stuwwaltop. Het hoogste punt van de omgeving. We puffen flink als we omhoog richting top  wandelen. Best een aardig stijgingspercentage vinden we. Maar ook hier een mooie wereld om ons heen. Het bos wordt hier afgewisseld door heidevelden met bessenstruiken, die veel vogels trekken. Boven op de Stompert aangekomen ziet Wim tot zijn vreugde, dat de ronde stenen uitzichttafel nog aanwezig is. Pijlen met plaatsnamen geven aan waar één en ander te ontdekken valt. Helaas is de begroeiing rondom dit uitzichtpunt zo gegroeid, dat er geen panoramisch uitzicht meer is. Volgens Wim was dit 35 jaar geleden  wel het geval. We hebben alleen nog uitzicht op de Utrechtse Heuvelrug en we zien in de verte ons einddoel van vandaag; de piramide bij het dorp Austerlitz.

We klauteren weer naar beneden en volgen de oude betonnen weg richting Soesterberg. En langs de dreigende omheining van vliegbasis Soesterberg. Om de 50 meter staat een indringend bord, waarop een dreigende hondenkop met ontblootte tanden staat afgebeeld. We hebben het gevoel elk moment aangevallen te kunnen worden. Terwijl er sinds het vertrek van de Amerikanen niet zoveel activiteiten meer zijn op de vliegbasis. Of geen geld om die agressiviteit weg te halen, om doen alsof ………..

Wandelend langs het “Contact der Continenten”  - nog te zien is de restauratie van het dak vanwege een grote brand in de jaren zeventig! -  kijken we onze ogen uit. Het is een komen en gaan van zo op het oog allerlei kleurrijke buitenlandse mensen. Een klein onderzoekje leert ons, dat we hier te maken hebben met een vormingshuis waar jaarlijks studiedagen worden georganiseerd voor o.a. coördinatoren van religieuze ordes en congregaties. Heel boeiend allemaal. Vooral die kleurrijke vriendelijk glimlachende mensen. Jammer, we moeten verder.

We slaan na het “Contact” linksaf het bos weer in. Opnieuw bos. De zon heeft zich laten wegbonjouren door het wolkendek. Het wordt ook duidelijk frisser. We moeten nog een kilometer of acht. Ruim anderhalf uur dus nog. We voelen ons nog prima en genieten nog steeds.

Via de buitenwijken van Soesterberg arriveren we bij het viaduct over de A28 Amersfoort-Utrecht. De avondspits begint kennelijk op gang te komen, want we zien richting Amersfoort een fikse file staan en vooral groeien. Je zal dit elke dag toch mee moeten maken. Aan de overkant slaan we rechtsaf. De “paddestoel” geeft het al aan: Austerlitz. We volgen gedwee de lange boslanen. We hebben vandaag al zoveel bos en bomen gezien. Het is inmiddels 15.40 uur en vanwege de vele bewolking lijkt het in het bos al schemerig te worden. We horen en zien ook helemaal geen vogels en andere dieren. Alsof men vandaag wat eerder onder de wol kruipt of het gewoon wat rustiger aan doet.

Omstreeks 16.15 uur wandelen we Austerlitz binnen. Rond 1800 bevond zich hier een Franse legerkamp. Bij dat legerkamp ontstond het dorp Austerlitz, genoemd naar Napoleons overwinning in 1805 op de Oostenrijkse en Russische legers bij Austerlitz in Tsjechië. En hier werd ook de beroemde piramide gebouwd, gedenkteken voor Napoleons triomfen. Kortom veel historie in dit verder kleine dorp.

We wandelen rustig over het Dorpsplein met zijn oude waterpomp. Achter het Dorpsplein zien we de bushalte met een bushokje. We staan nog geen halve minuut op de bus te wachten als we hem van links zien naderen. Lijn 53 richting Utrecht, met een overstap in Zeist. Opnieuw laat het openbaar vervoer ons niet in de steek. In Zeist stappen we over op de bus van lijn 59 die ons naar station Den Dolder zal brengen. Vervolgens met de trein richting Baarn. Voordat we het goed en wel in de gaten hebben, stappen we in Baarn uit de trein. Een goed uur geleden stonden we nog in Austerlitz. Na eerst even een bakje koffie te hebben gedronken bij de auto, stappen we in en rijden weg.  Weer een fraaie wandeldag toegevoegd aan de inmiddels lange reeks. Weer veel gezien, geroken en gevoeld. Nederland, wat heb je een hoop te bieden. Zeker voor de wandelaar!

Naar volgende etappe: Austerlitz-Amerongen


 

fotoshow