Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Trekvogelpad

5e etappe
Nigtevegt-Baarn 28 km
12 Oktober 2005

Het is nog vroeg -  6.40 uur -  als we de auto parkeren bij het voormalige station van Baarn, thans Eethuys-café “De Generaal”. Op zo’n 200 meter van het huidige NS-station. Vandaag met de trein en bus naar ons startpunt Nigtevecht. De website van het openbaar vervoer biedt deze eenvoudige en snelle reis aan. Een reisje van nog geen uur.

Via Hilversum komen we om 7.25 uur aan in Weesp, waar we moeten overstappen in een zogenaamde buurtbus. Een soort privé-taxi. Deze staat al klaar voor het station en na afstempeling van het benodigde aantal strippen rijden we weg in de richting van Nigtevecht. Het is druk op de weg  - we zitten midden in de spits -  en het schemert nog wat. Maar dat geeft ons de tijd om even bij te komen van het vroeg opstaan vanmorgen. Ach, alles heeft zo z’n prijs.

Na een korte wandeling vanaf halteplaats Sluis  - even buiten Nigtevecht -  staan we rond 8.00 uur bij het oude kerkje van Nigtevecht. Ons startpunt van vandaag. Via enkele straatjes staan we plotseling voor het beroemde pontje over de rivier de Vecht. De lucht is onbewolkt en vanwege de zonsopgang enigszins roze. Een prachtig gezicht, vooral omdat het rimpelloze water van de Vecht de kleur weerspiegeld. Het geheel lijkt op een nageschilderd stilleven en maakt veel indruk. Na enige tijd verschijnen er kringen op het wateroppervlak. De pont is in aantocht. Een echte nog handbediende pont, die door middel van een soort  houten keg in beweging wordt gebracht en wordt afgeremd. Een “niet-op-leeftijd-te-schatten-man” met kort grijs haar bediend de pont. We zien een drietal scholieren met fiets op de pont staan. Onderling druk  pratend. Als het pontje vlak voor ons aanlegt, stappen de jongelui van boord roepend dat ze om kwart voor vijf weer terug zijn. “Weet ik wel” roept de veerman hun nog na. Als je zo lang al de pont bedient, ken je je pappenheimers wel. En alles daar om heen.

We stappen aan boord, ons lijf in evenwicht houdend vanwege de daardoor schommelende boot. Hij meet beslist niet meer dan drie bij drie meter, inclusief bewegingsmechaniek en veerman. Of is het pontman? De vriendelijk man groet ons allervriendelijkst en vraagt  - terwijl we ons evenwichtsgevoel juist aan het stabiliseren zijn -  of we naar de overkant willen. Na kort over deze vraag nagedacht te hebben  antwoorden we in koor “Ja”.  We zien de lol er wel van in en ontdekken tevens dat de overtocht geheel gratis is. Tenminste, de Nederlandse samenleving betaalt onze overtocht.

Langzaam beweegt de pont zich richting overkant. De veerman heeft geen haast, er staat toch niemand te wachten. En wij kunnen extra genieten van al die kleuren in lucht en water, de watervogels en de rust die dit alles uitstraalt. Wat een prachtig riviertje is de Vecht. Het lichte geruis van bladeren laat weten, dat  de overkant nabij is. We stappen van boord en wensen elkaar een prettige dag toe. Wandelend over de dijkweg horen we in de verte de veerman fluiten. Ons omdraaiend zien we door het struikgewas de pont met veerman, doch zonder passagiers of vracht, langzaam terugdobberen naar Nigtevecht. Met zulk weer komt deze man de dag wel door. Hij heeft er duidelijk plezier in.

We volgen enige kilometers de dijkweg langs de Vecht. We zien en horen langzaam de wereld ontwaken. De regelmatig overvliegende vliegtuigen van Schiphol verstoren met hun gebrom niet alleen de rust en stilte, maar weerkaatsen het zonlicht via hun “body”. Voor ons het teken dat de zon onderweg is naar de “dag van vandaag”. Aan de overkant van het voormalige fort Hinderdam buigt de Vecht naar rechts en wij volgen via de dijkweg. Rechtsvoor zien we de morgenstond steeds meer en feller rood en geel kleuren en zijn de eerste contouren van de zon zichtbaar. Tussen ons en de zon zien we mistflarden, grazende koeien in dampende weiden en vluchten ganzen en andere watervogels. Alles puur natuur. Als je dit alles afzet tegen de plannen van de overheid en de daartegen demonstrerende actiegroep “Tegen A6 – A9”, dan kun je één en ander wel begrijpen. Want affiches van deze actiegroep hebben we overal zien hangen.

Via de “buitenwijk” van Nederhorst den Berg en de Spiegelweg belanden we bij “De Tobbe”. De plek waar de Dammerkade begint. De “kade” die dwars door de Ankeveensche Plassen is gelegen en uitkomt bij het dorpje Ankeveen. Een prachtig stuk natuur.

Het is 8.45 uur als we het hek openen welke ons toegang verschaft tot de Tobbe en Dammerkade. Een smalle strook veengebied gelegen tussen het water van de Ankeveensche plassen. Afwisselend links en  rechts zijn smalle bosstroken gesitueerd omgeven door hoge rietkragen. Vele doorkijkjes gunnen ons het zicht op de “Plassen” met zijn vele watervogels. Het gras waarover we lopen dampt in de ochtendzon die  onze schaduwen in lange prints achter ons op het gras neerleggen. Als je zo rond kijkt in deze mystieke wereld lijk je te wandelen in thriller van Alfred Hitchcock’s “Hound of the Baskervilles”.

Na enkele kilometers besluiten we onszelf op een eenvoudige koffietafel te trakteren in deze oogverblindend mooie waterwereld. Tussen groene bomen, goudgele rietvelden, sompige grasvelden en horizonloze waterplassen staan we bij een eenvoudig hekwerk van koffie en enkele hap-en snapwaren te  genieten. We trekken de aandacht van vele vinken die steeds over ons heen vliegen en enkele meters verder op takken plaatsnemen. Ze bedelen gewoon. Een paar broodkruimels kan nooit kwaad en je hebt er gelijk een tiental vriendjes bij. Verderop horen we eenden snateren. Een enkele door zonnestralen gewekte en opgewarmde mug durft zijn vleugels te spreiden en zoemt voorzichtig om ons heen. Het lijkt een verkenningsvluchtje, want er wordt geen aanval op ons ingezet. En voor hij  - of is het een zij -  goed en wel wakker is zijn wij allang vertrokken naar het oosten. De zon tegemoet. En Hilversum.

Na een kilometer of 2 wandelen we ineens het plaatsje Ankeveen binnen. Een typisch lintbebouwingdorp. Langs de oude doorgaande weg staan verschillende witte Oudhollandse huizen en een heuse dorpsherberg. De sfeer van vroeger ademt hier nog. Daar tussendoor nog steeds die steeds hoger rijzende zon aan een blauwe hemel.

We wandelen verder in oostelijke richting. De Dammerkade heet nu Stichtse Kade. Wat minder water en wat meer polderlandschap. De Ankeveensche Polder. Voorons de eerste contouren van Hilversum en Bussum. We naderen de bewoonde wereld van ’t Gooi.

We wandelen rechts om het complex van trafostation ’s Graveland heen om vervolgens na een paar honderd meter linksaf het in de 17e eeuw aangelegde landgoed “Schaep en Burgh” te betreden. In de volksmond beter bekend als de plek waar het hoofdkantoor van Natuurmonumenten is gevestigd. Ofwel de grootste particuliere natuurbeschermingsorganisatie in Nederland. En ze hebben een mooie plek uitgezocht. Het landgoed lijkt onder deskundige hand te zijn aangelegd. Het ademt veel sfeer en rust. Een passerend bankje aan een bosrand, fraai in het warme najaarszonnetje gestald, vraagt om een korte pauze. En tijd om de jas uit te doen, want het is inmiddels toch wel een graad of 20.

Wanneer een grote lawaaierige groep scholieren is gepasseerd en uit gehoorafstand is, gaan we verder via prachtige lanen, langs meren en vijvertjes, over aangelegde heuvels en door bospercelen. Om de paar meter aanschouwen we fraaie doorkijkjes. De natuur lijkt hier in volmaakt evenwicht te zijn. En wij blijven natuurlijk niet achter. We genieten volop.

Via de hooggelegen Hilversumse heidevelden, plaatselijk bekend als “Westerheide”en “Zuiderheide” hebben we lange tijd een mooi uitzicht over een deel van Hilversum. De parmantige oude kerktoren trots daarboven uitstekend. Links voorons zien we een kudde schotse hooglanders het gras tussen de heide wegvreten. Ze zien er ook dit keer weer indrukwekkend uit. Gelukkig buigt ons pad met de ronding van de bebouwde kom van Hilversum mee en passeren wij de kudde op ruime afstand. Vanwege het fraaie weer nestelen wij ons opnieuw op een eenvoudig bankje met uitzicht op de watertoren van Bussum. Achter ons de enorme toren van de Wereldomroep. Tussen de heideplanten wemelt het van het leven. Allemaal kleine vliegjes, torretjes, spinnetjes en ga zo maar door. Net als wij genietend van het heerlijke weer.

Na lang van de bank, het uitzicht en de zon genoten te hebben stappen we weer op. In de verte horen we reeds het gezoem van het vele verkeer op de A27; Baarn – Utrecht. Via diverse bospaden betreden we het domein van “Eemeroord” een instelling voor geestelijk gehandicapten. Prachtig gelegen in de bossen. We worden vriendelijk gegroet door rondlopende mensen. Via de achterzijde verlaten we het terrein en komen uit bij de spoorlijn Hilversum – Amersfoort waar we vanmorgen overheen gereden zijn.

Na enkele slingerende en soms slecht aangegeven bospaden  - we denken een moment verkeerd gelopen te zijn -  betreden we het fraai aangelegde park van kasteel Groeneveld nabij Baarn. We genieten niet alleen van het weer en de omgeving. Veel mensen genieten eveneens van al dit fraais. De vele banken zijn bijna allemaal bezet. Vooral de banken op de zonnige plekken. Ook dit park is lang geleden op fraaie wijze aangelegd achter het kasteel. Veel waterpartijen, grasvelden, rozenperken en oude bomen. Verschillende goed onderhouden paden laten de wandelaars alle hoeken van het park en alle kanten van het kasteel zien. Daar is duidelijk over nagedacht.

Aangekomen aan de voorkant van het kasteel zijn we onder de indruk van de aanblik. Een bijzonder fraai pand. Maar wel veel drukte. Het is woensdagmiddag, dus veel moeders cq oppasoma’s met hun (klein)kinderen die deze middag vrij zijn van school. De moeders en oma’s genieten meer dan de kinderen. Die vragen na twee minuten waar de speeltuin is, of ze drinken mogen en dat ze naar de WC moeten. En al die vragen zijn goed te horen. Als ervaren vaders glimlachen we erom.

Als we via de voorkant het park verlaten komen we uit bij de Amsterdamse Straatweg. De oude weg van Amsterdam naar Amersfoort. Wim heeft vroeger in Soest aan deze weg gewoond. We volgen een paar honderd meter deze Straatweg om bij het viaduct over het spoor linksaf te slaan en de route van het Trekvogelpad te verlaten. We moeten richting auto die even verderop staat geparkeerd. Na een kleine kilometer passeren we station Baarn, steken de overgang over en staan bij de auto. Onder het genot van de laatste koffie en koek kletsen we nog even na. Een geweldige mooie wandeltocht. En weer dat mooie warme weer.

Naar volgende etappe: Baarn-Austerlitz


 

fotoshow