Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Trekvogelpad

4e etappe
Ransdorp-Nigtevegt 30 km
17 September 2005

Terwijl een laatste plensbui tracht om ons komend wandelplezier te vergallen, doet een fraai en fel gekleurde regenboog juist moeite ons gunstig te stemmen. De laatste wint. We zijn onderweg richting Nigtevecht, om daar een auto bij het eindpunt te parkeren. Vervolgens rijden we met de andere auto richting startpunt Ransdorp, gemeente Amsterdam. Vandaag twee auto’s dus. Omdat het zaterdag is en gebruik van het openbaar vervoer wat teveel tijd gaat kosten. Het kan niet altijd “ov-feest” zijn. 

Het is inmiddels buitengewoon fraai nazomerweer als we in Ransdorp, na de wandelspullen uitgeladen te hebben, eerst even genieten van een mok koffie. De klok wijst inmiddels 9.15 uur aan en we merken dat een deel van dit voormalige plattelands dorpje nog op één oor ligt. En daar zitten we dan, op een kleine aanlegsteiger aan een prachtig oud grachtje wat door het dorp stroomt. Links en rechts wat eenden en boven ons een inmiddels prachtig staalblauw uitspansel waar de zon ook vandaag weer carrière probeert te maken. We houden ons beiden stil en genieten van deze rust, van dit schouwspel. En dan zie je ineens die prachtig gekleurde houten huizen en de statig witte ophaalbrug. Oer-Hollands allemaal. Terwijl we dicht tegen Amsterdam aanleunen. Dan is het heel wonderlijk al die rust, ruimte en schoonheid.

Als alles weer bepakt en bezakt is en we onze ruggen daarmee belasten, gaan we op pad. Rechts van ons zien we de grote bruuske stompe toren van de Ransdorper kerk. Eeuwen oud. En even verderop een lantaarnpaal met de bekende roodwitte markering van ons LAW-pad. De kerkklok gaf het al aan; het is half tien. We gaan van start.

Ransdorp kent slechts één straat, maar desondanks een grote verscheidenheid aan  - vooral -  houten huizen en huisjes. Een fraai gezicht in dit Hollandse polderlandschap. Aan onze rechterhand zien we een heel mooi houten pand wat als school dienst doet of heeft gedaan. Het pand kent een bijzondere detaillering en de fraaie tuin completeert het geheel.  Het geeft ook een beeld van lang vervlogen tijden. Een prachtig verleden moet het zijn geweest. Wat zag de wereld er hier lang geleden zo anders uit. En wat kun je je dat hier nog goed voorstellen.

Als we die éne straat van Ransdorp achter ons laten doemt voor ons een polderlandschap op. Grasgroene weiden, rode puntdaken, kabbelende sloten bedekt met kroos en grazende koeien en schapen vormen het decor in deze uitgestrektheid. Daarboven een geweldig contrasterende blauwe hemel met grote en kleine wolken, die traag voortdrijven bij een matige windje. Het is ongelofelijk helder weer en daardoor zijn de wolken en wolkjes goed driedimensionaal van elkaar te onderscheiden. Rechts aan de overkant van de sloot maken enkele zwanen zich op voor de nieuwe dag. Een ingezakte hooiberg tussen vier steunpalen -  waarop een piramidedak zichtbaar leunt en steunt  - wekt een gevoel van nostalgie, maar zou eerder een “armoedige” uitleg verdienen. Daarachter in de verte Amsterdam. Vanaf hier al een kolkende economisch enclave met alles wat daarbij hoort; autolawaai, rook uitbrakende schoorstenen, grootsheid, gedurfdheid. Maar ook opdringerigheid. Brutaliteit. Alsof alles en iedereen voor haar moet wijken. Dat zal ook uiteindelijk gebeuren. In de nabije toekomst zo leert het verleden.

Omstreek 10.15 uur wandelen we het dorp Durgerdam binnen. Het dorp dat vroeger de wacht hield voor de Zuiderzeedijk en zich nog in een vrij oorspronkelijke staat bevindt. Een voormalige vissersnederzetting. De meeste huizen zijn ook hier van hout en in velerlei kleuren geschilderd. Grote huizen en piepkleine huisjes lossen elkaar af. En allemaal aan die éne oude dijk. En allemaal met dat uitzicht over het IJselmeer. We zien in het oosten de flats van Almére en de oude radiotoren van de Wereldomroep bij Hilversum. En vanwege het fraaie weer, vele boten en bootjes op het water. Rechts zien we de fel in het zonlicht schitterende en 230 meter lange Enneüs Heermabrug met zijn twee dubbele bogen, die de verbinding vormt van Zeeburgereiland met Steigereiland. De brug vormt de toegangspoort tot de nieuwe Amsterdamse wijk IJburg. Een bevestigingen van gedurfdheid en uitbreidingsdrift.

We wandelen onder het oostelijke deel van de rondweg A10 door. Voor ons de Schellingwouderbrug over het Buiten-IJ en voor de indrukwekkende Oranjesluizen. Geopend door Koning Willen III in 1872. Daar wandelen we straks overheen. Speciaal voor fietsers en voetgangers is over dit grote sluizencomplex een wandel- en fietsroute aangelegd. Fraai en wel zo praktisch. Op de brug zien we veel wandelaars in noordelijke richting wandelen om vervolgens vlak voor ons via het talud in Amsterdam-Noord te verdwijnen. Het blijkt te gang om de jaarlijkse “Dam-tot-Dam wandeltocht”. Een wandeltocht van Amsterdam naar Zaandam over een afstand van 26 km. Een beetje “familie” van ons dus. De klok wijst inmiddels bijna 11.00 uur aan.

De passage van de Oranjesluizen is buitengewoon fraai. Mede vanwege het heldere weer hebben we rondom een prachtig uitzicht. Vele boten en bootjes bevaren het IJ. Bij één van de vele sluisdeuren die we moeten passeren staat het voetgangerslicht op rood. De sluisdeur is opengezet om een oude Friese tjalk binnen te laten. Op de tjalk trotse en feestvierende 40-plussers. Allemaal mannen. Het ziet en klinkt erg gezellig. Bij mannen is gezelligheid altijd luidruchtig. Vrouwen begrijpen dat niet altijd.

Na passage van het sluizencomplex, de Amsterdamse Brug en het Nieuwe Diep  - ontstaan tijdens de St-Elizabethsvloed in 1421 -  wandelen we verder over de zuidelijke dijk van het Amsterdam-Rijnkanaal in de richting van Diemen. Op het kanaal is het een drukte van belang. Verschillende vrachtschepen en rijnaken alsmede groot passagiersschip passeren ons. Door hun grootte verkijk je je op de snelheid van deze schepen. Ze zijn hardlopend niet bij te houden. Het pad over de dijk is alleen bestemd voor voetgangers en fietsers, waardoor het weinig oppassen is en veel genieten. Aan beide zijden van het pad lindebomen. De creativiteit van mens en natuur zijn hier met elkaar verweven. Even na 12.00 uur passeren we het bord “Diemen”. Iets verderop zien we een uitnodigend houten bankje staan. Voor mensen zoals wij. Wandelend genietend. We besluiten de uitnodiging te aanvaarden en instaleren ons op de bank. Een mok koffie in de ene hand en een boterham in de andere. De rest laten we over aan de ogen. Er is werk genoeg voor ze.

Wanneer we ons gereedmaken om verder te gaan, nadert vanuit de achterliggende woonwijk een gezette man van rond de 70 met een piepklein hondje. Tenminste daar lijkt het op. Langzaam bestijgen zij de dijktrap omhoog. Na elke trede moet het hondje enkele ogenblikken wachten op zijn baasje die zichtbaar moeite heeft met het geklauter. Als de man eindelijk boven is leert een kort gesprekje dat meneer zijn hondje aan het uitlaten is voor het dagelijkse hoopje. “Ach het beestje is oud. Regelmaat is het beste voor hem” zijn de woorden die uit zijn mond stromen. Onderwijl zien wij dat het beestje inderdaad een minuscuul hoopje in de smalle grasberm deponeert met een precisie en voorzichtigheid die zelfs de NASA onbekend is. Het hondje inspecteert zijn eigen kunstwerk met de neus en laat vervolgens een tevreden kefgeluidje horen. “Goh joh! Dat heb je snel gedaan vandaag! Moest je dan zo nodig?”  Zijn woorden en zijn gezichtsexpressie drukken een geweldig gevoel van gelukzaligheid uit. De man lijkt nog gelukkiger dan zijn hondje. Een tevreden stel die twee. Ze vullen elkaar duidelijk aan. We zien de man zich omdraaien en samen met zijn hondje in de richting bewegen van die lastige en steile dijktrap. De man is gefixeerd op de  trap. Het kunstwerkje wordt daardoor onopvallend vernield. Enigszins verbijsterd draaien we ons om en wandelen verder. Ook kleine tragedie’s kunnen schokkend overkomen.

Even verderop slaan we rechtsaf om verder te wandelen langs waterstroom “De Diemen”. Een prachtig landweggetje met hier en daar een oud boerderijtje gedropt in het landschap. Het is toch moeilijk voor te stellen je zo dicht bij Amsterdam te bevinden. De rust en stilte geven aan dat we ons daar niet veel van aan moeten trekken. Het is echt genieten geblazen. We passeren vervolgens de A1 Amsterdam-Amersfoort en de spoorlijn Amsterdam-Hilversum. Twee drukke oost-west verbindingen in ons landje.

Van Diemen zelf zien we niet veel. Via de “Gemeenschapspolder”  - een echte Hollandse polder -  wandelen we richting Weesp. Enkele bosperceeltjes en rietkragen benemen hier en daar de horizon. We kunnen duidelijk de drukte rondom Knooppunt Diemen horen. Oorsprong of eindpunt van de bekende Gaasperdammerweg cq A9.  Vlak langs Amsterdam-Zuidoost. Woongebied van tienduizenden mensen. Het contrast tussen het oorspronkelijke polderlandschap en stad is hier erg groot.

Het is prachtig wandelen langs de verstilde “Gaasp”. Een waterstroom tussen Diemen, Driemond en Weesp. Een enkele woning siert het landsschap langs de dijk. Grote knotwilgen markeren de overgang van straat naar waterstroom. Een fraai gerestaureerde molen daagt met zijn wieken de wind uit. Links in de grasberm rust een grote geit met enorme krulhorens. Herkauwend geniet hij van zijn lunch. Rust heerst alom. Niet de stilte. Daarvoor liggen de drukke snelwegen te dichtbij en staat de wind verkeerd. De wind voert al die vervoersgeluiden met zich mee. En dat is jammer.

Aangekomen in Driemond kopen we bij een “turks-aandoend-stalletje” twee blikjes “Istanboel-coca-cola”. Het smaakt ons uitstekend. En lekker koud. Want we hebben het warm gekregen. Het zal in de buitenlucht een graad of 23 zijn. De klok wijst 14.30 uur aan. We zoeken een zitplaats op om even te zitten en te genieten van het uitzicht op Driemond en de waterkruising “Gaasp” – “Amsterdam-Rijnkanaal”. Het drukke scheepvaartverkeer zorgt voor een gevaarlijke kruising. Op de kleine plezierbootjes wordt iedereen gemobiliseerd om goed in alle windrichtingen uit te kijken naar de schepen van de beroepsvaart. Je ziet menig scheepje op de gok het Noordzeekanaal opvaren. Voor de toeschouwer spectaculair. Achter ons in een tuin vindt een interview plaats met filmopnamen. Ze hebben kennelijk op ons gewacht. Als decor.

Via een stalen boogbrug passeren we het Amsterdam-Rijnkanaal. Op de brug hebben we een mooi uitzicht rondom. Linksvoor zien we Weesp liggen. We dalen af via een lange trap en wandelen via de westzijde Weesp binnen. Ook hier weer veel water. Links zien we een oud stoomsleepbootje langs de kant liggen. De “Dickens” luidt zijn naam. Even verderop staat aan de overkant een fraai gerestaureerde houtmolen met bijschuren en molenaarswoning. Wat is Nederland toch een mooi land.

Via de binnenstad van Weesp met mooie grachtenpanden, grachten en oude bruggen en bruggetjes wandelen we verder in zuidoostelijke richting naar het oude fort Hindendam. Een strategische plek sinds 1437 en eens onderdeel uitmakende van de Oude Hollandse Waterlinie. Het fort is gelegen op een eiland in de prachtige waterstroom Vecht. Een kronkelende rivier door Oudhollandse polders en langs fraaie stadjes en buitenhuizen.

We wandelen de laatste kilometers langs de noordelijke oever van de Vecht. Kort voor ons eindpunt Nigtevecht zien we rechts het landgoed met buitenhuis “Zwaanwijck”. De oeverweg wordt ter plaatse omgeven door oude kastanjereuzen. Te zien is dat de herfst onderweg is. Van enkele soorten bomen beginnen de bladeren reeds te verkleuren. Een oud tot vakantiemiddel omgebouwde boot met heuse klinknagels passeert ons luid toeterend. We zwaaien terug. Zo maak je wandelend toch snel contact.

Tegen 17.00 uur wandelen we Nigtevecht binnen en zoeken de auto op. Een fraai en enigszins afgelegen plaatsje aan de Vecht. Gebouwd rondom een oud kerkje, veel oude panden en pandjes, een mansbediend pontje waar we de volgende etappe gebruik van zullen maken, prachtig aan de Vecht gelegen tuinen en rust. Veel rust. En terugblikkend; opnieuw een prachtige wandeldag. Met dank aan de zon en het landschap.

Naar volgende etappe: Nigtevegt-Baarn


 

fotoshow