Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Trekvogelpad

3e etappe
Purmerend-Ransdorp 34 km
20 April 2005

Terwijl de wolken paniekerig voortjagen in de richting vanwaar de zon placht op te komen, rijden we in de richting van dat deel van de horizon waar de zon meestal onder gaat. Het is guur weer, winderig en vooral nat. Regen dus. Maar wij zitten droog in de auto van Wim als we rond het armetierige tijdstip van 5.45 uur de Afsluitdijk bij Zurich op rijden. Het wolkendek vloeit over in het aardse landschap, daarbij een dunne scheidslijn als streep achterlatend. De schemering tracht zich al enige tijd tussen de nacht en de dag te wrikken, maar slaagt daar niet goed in. De nacht heeft geen zin te vertrekken, de dag  geen zin om op te staan. Logisch! En wij rijden voort, met de nacht mee. Richting Purmerend. Het startpunt vandaag. Voor het eerst dit LAW-pad zonder hulp van Fred. Maar hij heeft al genoeg voor ons gedaan. We zijn hem daar nog steeds dankbaar voor. Het wordt door velen onderschat of verwaarloosd; maar hechte familiebanden zijn belangrijk in ons leven en voor ons welzijn.

Wim had via de ov-internetsite ontdekt, dat we vandaag vanaf het eindpunt Ransdorp  - inmiddels opgeslokt door de gemeente Amsterdam -  met het openbaar vervoer op spannende wijze terug kunnen reizen naar de Sluisbrug in Purmerend. Want daar beginnen we vandaag. En daar kunnen we op eenvoudige wijze de auto parkeren maar eveneens constateren, dat óók parkeergeld na de invoering van de euro aanzienlijk prijziger is geworden. Ze zouden er subsidie voor moeten geven.

Als Wim zijn altijd volgzame paraplu heeft geopend en een plek boven zijn hoofd heeft gegeven, trekt Hedzer zijn tentachtige capuchon over een groot deel van zijn hoofd. Het is exact 7.00 uur. Een mooi moment om te starten met de 3e etappe van het Trekvogelpad. In de nog steeds aanwezige schemering en onder het plichtmatig naar beneden vallende hemelwater. Het lijkt zo triest, maar het is zo maagdelijk grijs en grauw in de stille wereld om ons heen. En daardoor zo oprecht mooi en schoon.

Het komt zelden voor dat mensen opgewonden en uitgelaten in regen en wind ronddrentelen. Zelfs vermits men een doel heeft. Deze gedragsregel geldt ook voor ons. We zijn stil en gebruiken alleen die woorden die echt nodig zijn. En dat zijn er niet echt veel. Gezichtsexpressie is genoeg en zegt vaak meer dan zoveel woorden.

Onder het viaduct van de A7 doorbreekt Hedzer rond 7.25 uur die stilte door de opmerking, dat dit een mooie droge plek is voor koffie en brood. Wim stemt daar uiteraard mee in en 5 minuten later genieten we van ons eerste bakkie koffie. Lekker langzaam opslurpen geeft het beste resultaat. Heerlijk. Maar we zijn dan ook al 3 uren op. Over het achter ons gelaten wandelgedeelte van deze etappe kunnen we eigenlijk  weinig vertellen. Vanwege het bedompte weer waren we te veel met ons zelf bezig. In gepeins en overdenking. Ach, dat is toch ook belangrijk? Hedzer heeft te maken met belangrijke veranderingen van zijn werkomgeving in Leeuwarden en sc-Heerenveen, en Wim zit al enige tijd én de komende maanden als waarnemer op het fraaie Vlieland vanwege bepaalde ontwikkelingen daar. Dan is het goed op een wandeldag als vandaag om in gecreëerde eenzaamheid te overpeinzen wat is gedaan en wat moet gebeuren. We herinneren ons alleen vaag het polderplaatsje Neck doorkruist te hebben. Meer niet.

De koffie en het brood hebben ons weer bij positieven gebracht en ons geprikkeld om de omgeving af te tasten en op te nemen. Hoezo opwekmiddel! Als we onder het viaduct vandaan lopen horen we ineens het vele autoverkeer van Purmerend en alles wat zich daarboven bevindt, als schapen richting Amsterdam rijden. Eigenlijk staat men meer stil. Je zal daar dagelijks mee geconfronteerd worden. Nee, dan maar wat minder centraal wonen in ons piepkleine landje. Bijvoorbeeld in Fryslân, waar het meest foutief geschreven en uitgesproken woord “file“ is. Ach, het is ook niet belangrijk.

Via een dijk die water en polder nadrukkelijk van elkaar scheidt, wandelen we in de richting van de spoorlijn Amsterdam – Purmerend. Een druk lijntje, want zowat elke 5 minuten dendert een trein richting noorden of richting zuiden. We zien “sprinters”, “dubbeldekstreinen”, “hondenkoppen” en “duwers”. Wim is wel enigszins op de hoogte van de modellen, want hij ging vroeger elk jaar met zoon Jelmer een dagje “treinen”. En niet alleen omdat zoonlief dat zo leuk vond!

We passeren een nieuwbouwwijk van Purmerend met velerlei typen woningen. Een moderne loop- en fietsbrug verbindt ons wandel- en fietspad met de wijk, daarbij een moeras- en waterachtige strook overbruggend. Veel watervogels foerageren in deze omgeving. Vanuit de woningen heeft men daar een fraai zicht op. Mooi wonen dus op deze locatie. En daar om heen de uitgestrektheid van “Waterland” Nederland. Rechts voor ons zien we een troep schapen, het model is ons onbekend, die schichtig rond kijken. Alsof zojuist een hond achter ze aan heeft gezeten. We zien dat de schapen zich niet op hun gemak voelen, maar kunnen niet ontdekken wat daar de reden van is. 

Terwijl de regen nog steeds druilerig naar beneden valt zien we links en rechts op de dijk, veel soorten kruiden, planten en bomen. Opvallend en harmonieus met de omgeving. Vanwege het weer helaas geen enkele geur waar te nemen.

We passeren enkele afgelegen woninkjes om vervolgens de spoorlijn over te steken en direct rechtsaf te slaan. Opnieuw een stuk langs de spoorlijn waar het treinverkeer over heen blijft denderen. Maar die spoorlijn op die spoordijk met al dat treinverkeer heeft toch wel wat. Fel gele treinen afstekend tegen een groene wereld.

En dan ineens bevinden we ons midden in “Waterland”. Water, riet en laaggelegen poldertjes. En overal vogels, met name watervogels. Een uniek stukje Nederland. De vogels zijn druk met elkaar bezig en laten zich door twee toevallige passanten niet van hun stuk brengen. Even verderop komt een wandelaar ons tegemoet en wanneer hij ons waarneemt lijnt hij direct zijn hond aan. Of hij denkt dat wij van een opsporingsdienst zijn of hij vertrouwt zijn eigen hond niet. We zullen er niet achter komen.

Via kronkelende wandelpaadjes, verborgen tussen waterplassen en wuivende rietkragen, naderen we rond 9.00 uur het dorpje Den Ilp. Een dorp bestaande uit lintbebouwing, zoals een groot deel van de dorpen in Nederland ooit is ontstaan. Oude panden van hout worden afgewisseld door nieuwe stenen woningen. Nogal afwisselend.

Vanaf de doorgaande weg slaan we linksaf de polder in richting Ilpendam. Opnieuw links en rechts veel, heel veel water, rietkragen en vogels. Met een beetje fantasie is het goed mogelijk een aardige voorstelling te maken van een Nederland als “Waterland” in vroegere eeuwen. Wat moet met al dat drassige land het vroeger moeilijk geweest zijn om van A naar B te reizen, zonder natte voeten te krijgen. Of nam men de omwegen voor lief.

De pontjesman ziet ons van verre aan komen wandelen. Wij zien dat hij rustig een krantje leest en op het juiste moment zich in een soort van regenpak hijst en de pont op stapt. Er zit een zekere berusting in zijn manier van lopen en doen. Hij heeft zich kennelijk neergelegd bij het weinige aanbod van vandaag gelet de regen en de luchttemperatuur. Als we op het pontje een gesprekje met hem aanknopen bevestigt hij ons vermoeden. Hij verwacht er niet zoveel vandaag en nee, hij geen ambtenaar van gemeente of provincie of van wat dan ook. Uit overwegingen die slechts ten doel hebben; bezuiniging, is de functie van pontjesmedewerker aan derden uitbesteed. Vandaag draagt hij zie verantwoording. We wensen hem veel sterke toe als we ons al enkele meters van het pontje verwijderd hebben en vrij de wereld instappen.

Een tochtje door Ilpendam is zeker de moeite waard. Gelukkig voert ons LAW-pad er door heen. Ook is hier weer sprake van een typisch en vooral knus waterlanddorpje met veel fraaie houten panden. Het is inmiddels 9.25 uur als we het in Ilpendam gelegen parkje met de naam “Burgemeester van Oorschot plantsoen” in wandelen. Een klein maar fraai parkje met een grote verscheidenheid van bomen en planten. Het zal hier zondagsmiddags wel druk zijn!

We laten Ilpendam achter ons en wandelen over de ringdijk in de richting van Broek in Waterland. Het wandelen hier lijkt bijna op balanceren, want links van ons bevindt zich de op het oog diep gelegen polder Rietbroek. Het kaartje leert ons dat Rietbroek hier 3,8 meter onder Nap is gelegen. Terwijl rechts van ons het water van een ringvaart bijna aan de weg knabbelt. Indrukwekkend. Toch knap zoals de bewoners dat lang geleden voor elkaar hebben gekregen; inpoldering. Een bekend Nederlands handelsproduct. Via dijkstraatjes, wandelpaadjes en geasfalteerde wegen slingeren we ons door polderland en langs waterplas en sloot. Grappig is de ontdekking dat grote karpers zich in de vele, soms ondiepe, sloten bevinden.  Even verderop staat in een sloot een groot wit kruis ter nagedachtenis aan een in mei 1941 omgekomen soldaat.

Daar sta je dan toch even bij stil om je gedachten daar over te laten gaan.

Om 11.45 uur wandelen we Broek in Waterland binnen. Een bijzonder fraai en oud Hollands plaatsje. Veel fraaie houten huizen in grijsblauwe kleur wachten ons op. Eén van de mooist bewaarde Waterlandse dorpen, die in de gouden eeuw tot welstand kwamen dankzij eigen deelname aan handel en koopvaart en de welvaart die op hen afstraalde vanuit de steden, aldus ons boekje! En dat kunnen we goed zien en ervaren.

Werkelijk heel sfeervol en uitnodigend. En in het kleine plaatselijke dorpswinkeltje heerst een bijzondere gezellige en ontspannen sfeer. De mensen hier komen gemoedelijk en tevreden over. Het doet ons goed dit te vernemen.

Via een grote boog door de voormalige Belmermeer  - we zien Broek in Waterland achter ons, dan weer rechts van ons en ten slotte rechtsvoor ons -  waar menig wit houten ophaalbruggetje gepasseerd wordt, verschijnt dan toch nog plotseling de contouren van de big city Amsterdam voor ons aan de horizon. De hele dag nog niet gezien en dan zo plotseling dat ontdekken. Terwijl we ons nog bevinden midden in polderland Waterland en links het smalle paadje richting Holysloot van ons gaat. Wat een contrast.

Rond 14.00 uur zien we linksvoor ons einddoel van vandaag Ransdorp. Nooit eerder van gehoord en daarom spannend het te ontdekken. Aan beide kanten zien we het waterpeil in de sloten hoger staan dan het wegdek. Hier en daar sijpelt er water door de dijkjes en vormt plassen op de weg. Op deze paar vierkante meters zien we eigenlijk 2/3 van Nederland en ook het gevaar van poreuze dijken. Links in de verte horen en zien we de bus van lijn 30 richting Holysloot rijden. Daar zal de chauffeur even mogen bijkomen om vervolgens terug te rijden en ons in Ransdorp op te pikken voor een rit naar Amsterdam.

Door de vele bochten in de weg lijkt Ransdorp niet dichterbij te komen. Maar na 34 km wandelen we dan toch het eeuwenoude dorpje binnen. De klok wijst 14.20 uur aan en de stompe toren van Ransdorp kijkt op ons neer. We wandelen door het kleine dorpje en proeven de stilte, de rust hier. Ook hier lijkt gejaagdheid een onbekend fenomeen. Alles gaat zo rustig, zo bedachtzaam. Een stukje platteland zo dicht onder de rook van Amsterdam. Heel fraai.

Om 14.27 uur pikt inderdaad lijn 30 ons op bij de bushalte. We laten het Waterland achter ons en rijden alvast een deel van de volgende route, namelijk via het prachtige, maar smalle Durgerdam. De buschauffeur adviseert ons een overstap te maken om via lijn 33 van de stadsdienst en lijn  105 van Connexxion richting Purmerend te reizen. Uiteraard volgen wij zijn vriendelijke advies op en zijn verbaasd als we om 15.40 uur op nog geen 150 meter van onze auto in Purmerend uitstappen. Geweldig, dat openbaar vervoer.

De volgende etappe voert ons naar Nigtevecht. We zien ook daar weer naar uit, maar beseffen dat mogelijk in de eindfase van of na de zomervakantie zich pas weer een wandelmogelijkheid voordoet. De drukte van het dagelijkse werk en onze zomervakanties spelen parten. Hoewel de mens niet geschapen is om voor een ander te werken, gebiedt onze stijl en stand van leven dit wel te doen. Gelukkig met veel plezier en voldoening. Maar wandelen is toch ook wel erg prettig.

Naar volgende etappe: Ransdorp-Nigtevegt


 

fotoshow