Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Trekvogelpad

14e etappe
Eibergen-Enschede 30 km
6 November 2007

Vandaag de laatste etappe van het Trekvogelpad. De lengte van de etappe is  ongeveer 30 km . Het boekje geeft aan dat het een afwisselende tocht gaat worden. Afwisselend in de zin van landschappen, beken en beekjes, bos- en zandpaden, kronkelweggetjes, etc.. Kortom, een fraai landschap ligt voor ons klaar en wacht op de komst van deze twee wandelaars. Toch zal deze etappe een andere beleving kennen. Niet echt alleen maar genieten van alles om je heen. Maar vooral van bezinning en het loskomen van de dagelijkse spanning en bezorgdheid. Wim zijn vrouw is sinds half september ernstig ziek. Ze is net begonnen met een chemokuur als enige behandeling. Een spannende tijd dus, waarvan het verdere verloop afgewacht zal moeten worden.

Vanmorgen heeft Hedzer om 5.00 uur Wim opgehaald. Weer erg vroeg vandaag, maar dan kunnen we tenminste op tijd met de etappe beginnen. Want we moeten rekening houden met de kortere dagen in deze tijd van het jaar. En het is gewoon fijn om zo vroeg in de natuur te wandelen. De rust en stilte van een maagdelijke ochtend heeft veel te bieden. Juist gelet op de persoonlijke omstandigheden.

Na een stevige rit van dik 2½ uur arriveren we rond 7. 40 uur in Enschede, de Hesselinklanden, eindpunt van onze dagetappe en van het Trekvogelpad. Hedzer parkeert de auto vlakbij bushalte “Hesselinklanden” vanwaar stadsbus lijn 4 ons naar het centrum van Enschede zal brengen. Vervolgens met lijn 73 in de richting van startpunt Eibergen. In het schemerdonker arriveert de bus om 7.50 uur waarna we via een overstap in het centrum van Enschede doortuffen naar Eibergen. De schemering heeft het veld geruimd als we om 8.55 uur ter hoogte van garage Grooters in Eibergen uitstappen. We staan op het startpunt van de laatste etappe van het Trekvogelpad. Boven ons een grijze wolkenlucht die dreigt zijn water te lozen op Eibergen en omgeving; voor ons een drukke doorgaande weg richting Groenlo en Winterwijk; en schuin links aan de overkant de eerste roodwitte sticker op de brug over de Berkel, die uitnodigt hem te volgen. Een dikke jas, een muts en handschoenen wapenen ons tegen de morgenkou. Het zal een graad of 4º C zijn.

Als we de brug over de Berkel achter ons hebben gelaten om vervolgens direct rechtsaf te slaan een oude  rivierarm van de Berkel volgend, begint het echte wandelgenot. We laten de drukte van de mensenwereld achter ons en duiken de rust en herfstruimte in, aan alle zijden getooid met veelkleurige herfstbladeren. Alsof we door een natuurlijk gevormde tunnel lopen. Links en recht horen en zien we het gewroet van merels in de grond, op zoek naar vette wormen tussen de al afgestorven en neergestreken bladeren. Met enige regelmaat druppelen regenwaterdruppels om ons heen naar beneden en vallen te pletter op de zandgrond, vallend vanuit het bladerdak boven ons en hiertoe aangezet door een vleugje wind. Hoewel het droog is, verraden diverse plassen en de vochtige grond, dat het nog niet zo heel lang geleden geregend heeft. We hebben er geen last van.

We doorkruisen het parkachtige bosperceel langs de Berkel om via een schelpen fietspad verder te lopen in de richting van de Mallemse watermolen. Een oude onderslagmolen, omdat het rad draait door het water dat er onderdoor stroomt. Na het rechttrekken van de Berkel, staat deze watermolen niet meer aan de hoofdstroom van de Berkel, maar de oude rivierloop is open gehouden, zodat de molen nog op waterkracht draaien kan. Het is toch bijzonder dat de mens, verstoken van hedendaags modern materiaal, eeuwen geleden iets dergelijks kon realiseren. En ook nog milieuvriendelijk! Een naastgelegen oud sluisje, wat boerderijen en een opvallende rustplaats voor vermoeide toeristen completeren het geheel.  

We steken met behulp van een bruggetje de oude rivierarm over en vervolgen aan de overkant via een breed zandpad, later overgaand in een klinkerweg, de route. Bij een gebouwtje, getooid met de naam “Rehoboth”, slaan we rechtsaf en paraderen verder tussen oude eikenbomen over de oude Haaksbergse Binnenweg richting Hoones Bosch. Af en toe onderbroken door het uitwisselen van woorden genieten we van wat we om ons heen zien en horen. Het doet je feitelijke bestaan met al zijn zorgen en spanning even vergeten. Even in een soort van droomwereld, waaruit je af en toe even ‘wakker’ schrikt om daarna weer snel in te doezelen.  

Voor ons doemt de bomenwereld van het Hoones Bos op. Verspreid wat akkerlandjes en heidevelden. En dat alles omgeven met al die herfstkleurige bomen en struiken. Een prachtig jaargetijde de herfst, die een garantie geeft voor fraai wandelen. En eigenlijk speelt het weer daar niet echt een grote rol bij. Herfstlandschappen kunnen bijzonder mooi zijn bij zonnig en helder weer. Maar vormt het bij somber, grijs en regenachtig weer niet een eigen mysterieuze wereld vol mystiek en geheimzinnigheid? Wij vinden van wel. Een wereld om in weg te doezelen. We zeiden het al eerder.  

Na enkele kilometers bos houden we rechtsaan en vervolgen verder de route over de Postweg. Een groot en opvallend gekleurd bord geeft aan met grote letters “Weerkommen in Berkelland”, dat we van gemeente zijn veranderd. Welke gemeente het geworden is, wordt niet bekend gemaakt. Eigenlijk interesseert ons dat ook niet en vervolgen we zonder hier verder aandacht aan te schenken onze route.  

Langzaam verandert de wandelomgeving van bos in een contourenlandschap, met her en der verspreid prachtige boerderijen en bijbehorende akker- en weilanden. Het lukt de zon om het wolkendek flink open te breken en een kleurrijke en vriendelijke wereld te creëren. Ten koste van het mystieke, waar we eerder deelgenoot van waren. Maar een dergelijk verandering heeft een toegevoegde waarde aan de wandeltocht van vandaag. En dat pakken we toch mooi mee. En zo is de natuur constant bezig haar eigen omgeving te scheppen en daarmee de mens te behagen.  

Het is ongeveer 11.30 uur als we een klein en naamloos buurtschap binnenwandelen. Een prachtige plek om te wonen en te leven. Rust en ruimte omgeven door een geweldige natuur. Een in een tuin staand manshoge en uit één blok hout gecreëerde berenmoeder met berenkind past hier goed in deze omgeving en verraadt een kunstenaar. Heel fraai. In een oogwenk zijn we het buurtschap door en wandelen met een grote boog om een fraai gesitueerd ven in een heideveld. Daarna verder over het fietspad door het natuurreservaat Haakbergerveen in de richting van buurtschap Den Braam. Het is echt genieten, onder andere omdat de zon inmiddels de laatste wolkenrestjes heeft opgeruimd. Een bord geeft aan dat een 3,5 km lange wandelroute onder de naam “Siberiëwandeling” in dit natuurreservaat mogelijk is. In een heideveld links van ons zijn grote graafmachines bezig de bovenlaag te verwijderen teneinde een schrale grond te creëren waar allerlei bijzondere en zeldzame plantjes hun kans krijgen. Regenwater heeft voor een deel het door de mens herschapen gebied in bezit genomen.  

Vanaf Grenspaal 833a volgen we over een afstand van enkele honderden meters de grens met Duitsland. Een tiental meters verderop in Duits gebied zien we de roodwitte markering van het LAW Noaberpad. Enkele jaren geleden hebben we daar gewandeld in de richting van Zwillbrock. We zien een bank en zowaar zelfs een prullenbak. We besluiten even te pauzeren voor koffie en koek. Want daar hebben we wel trek in. De klok op de arm geeft aan dat het 12.30 uur is. Dus ook het brood er maar even bij pakken.  

Via een kronkelend bospad belanden we op de geasfalteerde Zendvelderweg en slaan op het eind rechtsaf de Munsterdijk in. Ook hier om de paar honderd meter zo’n typisch Achterhoekse boerderij met vee in het land en winterklaar gemaakte akkers. We staan stil voor een boerenerf waar tot onze verbazing een middelgrote eikenboom staat die, in tegenstelling tot al het andere geboomte en struikgewas, nog geheel  in het groene blad zit. We kunnen geen enkel herfstverkleurd blaadje aan deze boom vinden. Heel apart, heel bijzonder. We hebben er geen verklaring voor en wandelen met vraagtekens in ons hoofd verder.  

Het is 13.45 uur als we de route van het Noaberpad opgaan. Vanaf hier tot het eindpunt van vandaag zullen we het Noaberpad verder volgen. Hedzer herkent dit punt nog wel, Wim niet echt. Toen kwamen we vanaf Enschede in de eerste wandeletappe van het Noaberpad. Nu wandelen we in de richting van Enschede in de laatste wandeletappe van het Trekvogelpad. Toch wel een geschietwaardig moment voor ons wandelaars. We slaan linksaf en gaan naar de Alsteedse Weg. Het geluid van knallen, geweerschoten, komt ons tegemoet. Het wordt al snel duidelijk, aan de oevers van de Buurserbeek wordt druk gejaagd en geschoten op kleinwild. Het is geen prettig gezicht en geluid.  

We wandelen een stuk langs de snelstromende en kronkelende Buurserbeek, stoppen nog even voor een koffie- en eetpauze, steken de beek via een houten brug over om na het passeren van een zogenaamd ‘klaphek’ het ons bekende natuurreservaat “Witte Veen” binnen te stappen. De naam “Witte Veen” associeert ons met een enorme kudde Schotse Hooglanders die wij ontmoetten tijdens de wandeletappe van het Noaberpad. En dat was toen een heel indrukwekkende ontmoeting, kan Wim zich nog herinneren. Aardige dieren overigens. Als je je aan de regels houdt, doen ze  - in principe -  geen vlieg kwaad.  

Wandelend over het landschap van “Witte Veen”, speuren we toch regelmatig  - bewust én onbewust – in de weidse verten naar deze dieren. We hebben respect en ontzag voor hun imposante lijven. Maar we kunnen ze niet ontdekken. Als we via een ander klaphek het “Witte Veen” weer verlaten, ontdekken we ook de reden van hun afwezigheid; werklui zijn in het terrein druk bezig met werkzaamheden. Het lijkt erop dat de dieren tijdelijk elders zijn ondergebracht.  

Het wolkendek begint weer terrein aan het omspansel te winnen. Een regenboog in de verte waarschuwt ons alvast voor hemelwater, regen. Als we een fraai gerestaureerde boerderijwoning naderen wordt het hemelwater over ons uitgestort. Aan de overkant van de weg staat een open houten schuurtjes die ons uitnodigt even te schuilen. We maken gebruik van de uitnodiging en kijken ondertussen naar de regengordijnen die als sluiers de wolken verfraaien. Het geheel wordt overspant door een heel fel gekleurde regenboog. Daaronder de herfstgekleurde bladerendekens van de bomen en de groene grastapijten van de landerijen.  

Na tien minuten is het droog en neemt de zon met haar blauwe hemelvriend de heerschappij in de lucht weer over. Voordat we het in de gaten hebben is de lucht weer hemelsblauw en schijnt de zon vriendelijk en uitbundig. Via brede en smalle bospaden betreden we het landgoed “Smallenbroek”, ons wel bekend. Doordat we hier enkele jaren geleden ook al gewandeld hebben beleven we e.e.a. toch anders. Het is allemaal heel fraai, maar toch ook bekend terrein. En dat maakt het anders. We zien weer de bekende vijverpartij en het fraaie landhuis aan de overkant. De rododendronstruiken, die door hun grootte hun  hoge ouderdom verraden, de prachtig aangelegde tuinen en slingerende wandelpaden. Het is allemaal heel  fraai, maar door mensenwerk geschapen. Op naar Enschede. We zien in de verte de eerste huizen.  

Het is 16.15 uur als we de laatste plaats van het Trekvogelpad binnenlopen; Enschede. Nog een kleine kilometer naar de bushalte “Hesselinklanden” waar de auto staat. Daar aangekomen trekken we even wat schone en droge kleren en andere schoenen aan. Heerlijk is dat na een tocht van 30 km . En dan weer op naar huis. Naar een andere wereld. Een wereld voor onzekerheid en zorg.  

Het Trekvogelpad is een prachtig en zeer afwisselend LAW-pad. Zee, waterland, polders, duinen, bossen, stuwwallen, steden, dorpen en buurtschappen, beken, rivieren, heidevelden en heel veel aardige mensen. We zijn het allemaal tegengekomen. Ons volgende pad? We hebben besloten om met het Drenthepad te beginnen. Een prachtige provincie en niet zo heel ver weg!

Naar: Home


 

fotoshow