Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Trekvogelpad

12e etappe
Wichmond-Ruurlo 21 km
6 Juni 2007

Het is 10.00 uur als we op het perron van station Ruurlo staan te wachten op de trein die ons naar Vorden zal brengen. Het is een graad op 20 bij een licht bewolkte hemel. Er staat een lekker verkoelend briesje. Ideaal wandelweer dus. Met de bus reizen we van station Vorden naar ons startpunt Wichmond. We hebben er weer zin in. Vandaag slechts 21 wandelkilometers voor de boeg. De tekst, foto’s en plattegronden in het gidsboekje beloven ons een prachtige route. 

Het is even over half elf als we in Wichmond starten met de wandeling. Net als de laatste wandeldag valt ons ook nu weer de prachtige landhuizen op. Midden in de dorpskom Wichmond. En die verrukkelijke rust en stilte. Een verademing na die lange rit vanmorgen vanuit noordoost Friesland. Wandelend bijkomen, het hoofd leeg laten waaien en afstand nemen van de dagelijkse drukte en stress. Want vooral dat laatste heeft de afgelopen maanden vat op ons gehad. Heel veel drukte op het werk, studie en persoonlijke omstandigheden. En dan is het heerlijk hier te wandelen en van je omgeving te genieten. 

Via een smal bosperceel, het lijkt een natuurlijke afscheiding tussen bebouwde kom en het achterliggende coulisselandschap, betreden we het achterland via een onverhard pad. Voor ons een vooral romantisch gelegen boerderij omgeven door een prachtige tuin. De in veel kleuren aanwezige stokrozen hebben de overhand. Kort voor de boerderij buigen we naar links af om met een boog om dit fraaie pand en tuin verder te wandelen. Als we het erf bijna gepasseerd zijn versmalt het pad in een oogstrelend paadje, dat ons verder voert tussen gecultiveerde hagen, hoge varens en her en der verspreide vingerhoedskruid.  

Voor ons op het pad keuvelt een koppeltje hennen met als beveiliger een heuse haan. Het past hier allemaal. Na een paar honderd meter stoppen we voor een koffiepauze en natuurlijk een moment van rust en stilte. We noemen dat zelf wel het ‘mediterend rondkijken’.  

Vanwege het genieten duurt de pauze wat langer als dat we gewend zijn. We wandelen verder en laten het smalle pad als gids op treden. Even verderop buigen we strak naar links om vervolgens richting een afgelegen en verbouwde woonboerderij te lopen. Rechtsom het pand en zijn uitgestrekte tuin heen stappen we het landgoed van ‘Hackfort’ binnen. Via paden die dan weer naar links en dan weer naar rechts afbuigen staan we plotseling voor ‘Huize Hackfort’ en haar oude watermolen. Een fotogeniek geheel. Diverse waterpartijen doorkruisen de grote en fraaie tuin en geven het, in combinatie van landhuis en  watermolen, cachet. We zijn in middels een klein half uur onderweg. 

Verder via brede zandpaden met links en rechts bos, afgewisseld door akkers met verschillende soorten gewassen. Op het pad zien we een grote paarskleurige mestkever zijn eigen weg volgen. Van ons hoeft hij niet veel te verwachten. Wij kunnen hem niet datgene geven wat hij zo gaarne ‘hoopt’. Hij zal toch op de passage van een viervoeter moeten wachten en mogen ‘hopen’ en bidden dat deze wat achterlaat. Even verderop passeren we via een lange houten brug het ‘Stroomkanaal van Hackfort’. De naam suggereert dat we hier te maken hebben met een afvloeiingkanaal. Straks passeren we het kanaal een tweede maal. Links in het land staat een typisch voor deze streek groeiende ‘V-populier’. Deze boom, waarvan de stam zich in tweeën splits en verder doorgroeit in de vorm van een grote ‘V’, is opmerkelijk en kenmerkend voor deze streek. Heel bijzonder. Alsof de Schepper hier zijn bril heeft afgedaan en even ‘dubbel’ zag. We blijven even kijken bij dit wonderlijke fenomeen. 

We wandelen verder. Opvallend zijn de namen die veel boerderijen hebben gekregen; ‘Hoogkamp’, ‘Nieuw-Roordink’, ‘het Riethuis’ etc. We genieten van dit heerlijke Achterhoeks landschap waarin veel te zien en te beleven is. Voor de derde keer passeren we weer het afvloeiingskanaal wat nu echter de naam Veengoot draagt. Rustig stroomt het water in westelijke richting. Hier en daar ontstaan vanuit het niets steeds verder uitdijende kringen op het water. Ze geven aan dat er levenssporen zijn op en in het water. Even verderop drijft een soort van karper op zijn rug in het water. Af en toe komt het lijf een klein beetje in beweging. De laatste stuipstrekkingen van een groot en prachtig dier. Het ziet er niet goed voor hem uit. Zijn tijd is bijna voorbij. We hopen dat het niet te lang zal duren. Een paar meeuwen hebben hem al rondcirkelend in het vizier gekregen. De natuur lijkt soms hard. Maar is dat ook zo? 

Vanuit het zuiden naderen we het fraaie plaatsje Vorden. Bekend vanwege de opening van het Pieterpad en de plaquette van de twee dames die het Pieterpad hebben ontwikkeld en uitgezet. Maar ook bekend om het prachtige ‘Kasteel Vorden’. We wandelen helemaal om het kasteeltje heen, ons verbazend om de fraai aangelegde tuin en de bijgebouwen. We ontdekken zelfs een menselijk geraamte.

Groepen ‘schoolreisjes’ zorgen voor veel kabaal en drukte rond het kasteeltje. Ach, wij zijn ook jeugdig en jong geweest. En geen haar beter. De leiding doet even of ze er niet bij hoort en laat de jeugd hun gang maar wat gaan. Elk mens heeft ruimte en lucht nodig. Leeftijd kent daarin geen onderscheid. Bij het verlaten van Landgoed Vorden passeren we de ‘Lodewijkslinde’ waar Lodewijk de XIVe in 1672 tegen rustte. Wim vindt dit bijzonder interessant. Hem spreekt dit erg aan. Verderop verwijst een informatiebord ons naar de enorme en eeuwenoude ‘Reuzeneik’ van Vorden. Samen met de Lodewijkslinde hebben zij veel gezien en gehoord. Als bomen eens konden spreken.  

Het brede zandpad begeleidt ons verder in de richting van het oosten. Een vrouw van middelbare leeftijd probeert haar crème en krullig hondje op te voeden. Het lukt maar ten dele en zo af en toe. Want steeds onttrekt het diertje zich aan haar tucht en invloedssfeer en gaat lekker zijn eigen gang. De vrouw roept en roept en roept. Het hondje keft en keft en rent. Hij rent gewoon vrolijk weg. Denkt dat het leven één groot toneelspel is. Hij moet dat nog leren. Mevrouw moet het op een drafje zetten om haar lieveling bij te houden. Helaas. Het beestje gaat geheel zijn eigen gang. Opvoeden moet je leren. Dat heb je niet in je. Wij als vaders hadden dat al eerder ontdekt. 

Op de splitsing houden we links aan. Een lang en recht zandpad nadert onder een heel kleine hoek steeds meer het spoorlijntje Vorden – Ruurlo. Plukjes bos, akkers en weilanden met schapen, koeien en paarden wisselen elkaar steeds maar weer af. We horen, en zien even later, een trein op een paar honderd meter afstand dit prachtige land doorkruisen. Het rood- en witkleurige vervoermiddel past in dit landschap. Het geeft het geheel iets nostalgisch, iets pittoresks.  

Overal staan in de bermen lilakleurige vingerhoedskruid met de wind mee te wuiven. In combinatie met de vele lage en hoge struiken en bomen vormen zij een prachtige compositie met het achterland, grasland. Bijna honderd witte geiten met hoorns en sikken lopen in een weiland mekkerend rond. Een duidelijke leidster profileert zich. De hele meute loopt er sloom achteraan. Ze worden waarschijnlijk gehouden voor de geitenkaas. Want die is populair. 

Het rechte zandpad gaat over in een bochtig zandpad. Steeds meer begroeiing, vooral rododendrons en  bloeiende bodembedekkers zien we in de bermen. En dan staan we plotseling voor ‘Huize Ruurlo’. Alweer zo’n fraai Achterhoeks landhuis  - of is het een kasteeltje -  met een heuse gracht en een soort van  ophaalbrug. Het landhuis lijkt bewoont. Wat een voorrecht. Genietend van de laatste koffie en brood lopen we kijkend rond in de fraaie tuin. Langzaam dringen de zonnestralen tot het aardoppervlak door. Maar het gaat moeizaam. Wij vinden het wel prima zo.  

De laatste twee kilometers scheiden ons van het station Ruurlo, ons eindpunt vandaag. Dat laatste stukje gaat deels langs een drukke weg. Maar dat deert ons niet. We hebben een prachtige wandeltocht achter de rug als we rond 15.30 uur bij de auto aankomen, die geparkeerd staat voor het station. Nog twee etappes tot Enschede.

Naar volgende etappe: Ruurlo-Eibergen


 

fotoshow