Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Texelpad

3e etappe
De Cockdorp- De Waal 19 km
18 September 2010

Ook de afgelopen nacht was weer uitstekend, evenals het overvloedige ontbijt in hotel Boschrand. Gisteravond hebben we met z’n vieren wederom genoten van de vele gezellige kroegjes en restaurantjes in De Koog. Maar vandaag gaan we de alweer 3e etappe van het Texelpad bewandelen. Ook vandaag, net als de twee voorgaande etappes, 19 km lang. Door deze lengte aan te houden hebben we een deel van de middag over om ook andere leuke dingen te ondernemen op Texel. Een mooie combinatie zo.

Omstreeks 8.45 uur zetten onze dames ons met de auto af bij het startpunt onder aan de dijk bij De Cocksdorp. Het weer lijkt vandaag wat minder gunstig als de twee voorafgaande dagen. Het is zwaar bewolkt en kil. Een graad of 13, terwijl de zon deze dag ook daadwerkelijk als zondag schijnt te willen benutten. Wij vinden het prima, als het maar een beetje droog blijft. En daar lijkt het helemaal niet op. Daarvoor zijn de wolken te donker en te zwaar. We wachten af.

De start is weer op de waddendijk, tussen de schapen en hun keutels. In het gebied onderaan de dijk en ten zuiden van De Cocksdorp is het een drukte van jewelste. Het lijkt op een hondenparcours. Voor jachthonden wel te verstaan. Af en toe horen we een schot uit een (jacht)geweer en zien we honden een sloot over zwemmen, daarbij stevig aangemoedigd door mannen. Hun ‘baasjes’ waarschijnlijk. Niet alleen de honden zijn hiervan onder de indruk, ook wij. Boven ons pakken de donkere wolken samen en beramen iets. We voelen nog geen neervallende druppels.

Het gidsje geeft aan, dat we vandaag de waddendijk over een afstand van ruim 8 km dienen te volgen. Dus 8 km bitumen onder ons, donkere en dreigende wolken boven ons, een grasdijk rechts van ons en een prachtige Waddenzee met slikken en schorren links van ons. Het zijn juist deze op het oog eentonige wandelstukken waar andere zaken in het hoofd boven komen drijven. En dat hoort ook bij het lange-afstands-wandelen en is eigenlijk best wel prettig. In alle rust en ruimte filosoferen en nadenken over je wel en wee en dat van anderen. Een wandelend rustpunt eigenlijk. Slechts afgeleid door de schaalresten van krabben die eigenlijk een tragische geschiedenis kennen en de regen die plotseling overrompelend over ons heen valt. Maar Wim heeft nog steeds zijn paraplu en Hedzer sinds vandaag ook. Af en toe passeert een fietser op het schuine dijktalud ons. In stilte en aangepast aan het heersende weertype. Als we onze hoofden even boven de dijk uitsteken om toch ook eens een blik naar de andere kant te werpen merken we pas hoe hard het waait. Vanuit het westen. Typisch Nederlands weer.

Na een aantal kilometers steken we de dijk over om deze aan de kant verder te volgen. Nu wel in de wind en de regen. Onze rechterkanten worden snel erg nat. Opeens zie je allemaal andere dingen. De schapen en de koeien in het landschap, de afgelegen boerderijen, drinkplaatsen (door de regen) voor de dieren (ze verdragen het brakke zeewater niet) en in het gras tegen de dijk zwammencirkels ook wel “heksenkringen” genoemd. Een schitterend schouwspel. De schapen lijken er omheen te grazen alsof ze weten dat deze  giftig zijn.

Na een aantal kilometers moeten we opnieuw de dijk over om nu weer aan de waddenzeekant onze weg langs de dijk te vervolgen. De schapen kijken ons schaapachtig aan en lijken onze activiteit niet te begrijpen. Wij zien vlak onder de dijk in de Waddenzee een tweetal lepelaars met hun brede snavels naar voedsel zoeken in het water. Van links naar rechts en weer terug. Ze kijken niet op of om en hebben totaal geen aandacht voor ons. Wij genieten.

Terhoogte van het gemaal Krassekeet kunnen we weer even een blik over de dijk landinwaarts werpen. We hebben uitzicht over Natuurreservaat De Bol en zien er een prachtige molen staan. Het waterrijke gebied voor ons blijken restanten van kreken van de ingepolderde Noorderwaard te zijn. Het boekje geeft aan dat hier veel orchideeën groeien. Links voor ons zien we het dorpje Oost, waar we straks doorheen wandelen.

In de luwte van het witte gemaalgebouwtje met daarop in het zwart het jaar 1979 maken we gebruik van een aanwezige bank. Een mooie plek om rond te kijken en even koffie te drinken en wat te eten. Een gelet zijn korte maar hevige groet lijkende Duitse vogelspotter wurmt zich plotseling tussen ons in, zegt verder helemaal niets, kijkt en tuurt door zijn kijker richting Waddenzee en is na een krappe 22 seconden plotseling en zo op het oog in het niets verdwenen. Vreemde hobby zo lijkt het.

Het is even na 11.00 uur als we de boel weer bij elkaar pakken en verder wandelen. We moeten hier de dijk over om richting Oost te wandelen. Als we de brede Dijkweg oversteken zien we in de verte de Duitse vogelgluurder op een fiets tegen de wind op boksen.  Het zal zijn eigen fiets wel zijn!

Wij wandelen Oost binnen in een rust en stilte die we niet eerder in een Texels dorp tegengekomen zijn. Het lijkt wel alsof men de bewoners voor ons gewaarschuwd heeft. Het dorp heeft wel iets. Leuke Beemster-achtige huisjes in wit/groen geven veel sfeer. Als we 7 minuten later het dorp achterons laten hebben we nog steeds geen mensen gezien, laat staan ontmoet. Aan het eind van een doodlopende verharde weg klimmen we het houten hek over en vervolgen onze route over de kruin van de binnendijk, die eens buitendijk dus zeedijk was. Duidelijk zijn nog de basaltblokken te zien onder aan de voet van deze dijk. Bij de eerste verharde dwarsweg, de Waagejog, slaan we rechtsaf en gaan de weg op. Voor ons ligt het dorp Oosterend, waar we om 11.50 uur binnenwandelen. Een ontzettend leuk Texels dorp met veel groen, fraaie nauwe straatjes, statige huizen en oude huisjes en een fraaie centrale kerk in het centrum. We kijken onze ogen uit, want dit hadden we niet verwacht. “Dit moeten onze vrouwen ook zien!” merkt Hedzer op. Het dorp heeft duidelijk een eigen identiteit met veel historie. Maar we moeten verder. Want de lucht wordt donkerder en de wolken zwaarder. Nog even dan stort het hemelwater naar beneden. We hebben beide het gevoel dat het komende halfuur de hemelsluizen opengezet gaan worden. Wim zijn paraplu is inmiddels door enthousiast gebruik beschadigd en functioneert nog maar voor zo’n 70 procent.

We zijn opnieuw op de waddendijk beland en vervolgen onze weg richting natuurgebeid “Zandkes Kleiput” voor een kleine rondleiding dmv de bekende markering. Langzaam begint het te regenen, maar na verloop van tijd steeds intensiever. De paraplu’s worden weer ontvouwen en gebruikt. Door de harde wind zien we weiding van de omgeving en kost het ons moeite de plu in de goede stand te houden. Even verderop zien we een grote droge plek op het asfalt. Enkele grote bomen vangen het hemelwater op en houden de plek voorlopig nog even droog. We besluiten deze plek op het asfalt te gebruiken voor een laatste kop koffie en wat brood. We hebben wel weer zin in wat, hoewel we nog maar een kilometer of 2 hoeven te gaan. Terwijl Hedzer de koffie inschenkt belt Wim met de dames met het verzoek om over 3 kwartier aan de westzijde van het dorp De Waal te staan om ons op te vangen. Gelet de luide kreten door de GSM vermaken de dames zich uitstekend en krijgen wij het gevoel hun spelbreker te zijn. Ach, alles heeft z’n prijs. De dames mogen al blij zijn dat ze mee mochten naar Texel. Want in eerste instantie was dat niet helemaal de bedoeling. Maar eigenlijk is het wel heel gezellig en op momenten zoals nu ook wel heel handig en praktisch.

De laatste 2 km wandelen we tegen de wind in terwijl om ons heen het meeste hemelwater op de grond valt. Vooral de door de paraplu onbeschermde delen beginnen nu toch wel heel nat, om niet te zeggen doorweekt, te worden. Uit onze schoen klinken echter vrolijk sopgeluidjes. Het houdt de stemming er wat in. Om 14.10 uur stappen we De Waal aan de oostkant binnen. Nu nog even het hele dorp door om de westkant te bereiken. Door de harde wind, de regen en de kou verlangen we inmiddels wel naar de droge warme auto met achterbank en onze lieve, trotse en troostende dames.

Vanachter de ramen ziet een enkeling ons over de straat ploeteren. Sommige schudden het hoofd. Medelijden of idioterie lijken ze te denken. Ach, wij hebben dergelijke weersomstandigheden wel eens vaker meegemaakt en kijken er daardoor heel anders tegen aan. Door de beschutting van de straatjes en de huizen hebben we weer wat meer oog voor het ‘inwendige’ van het dorpje. Het is geen Oosterend, maar ook hier veel groen en prachtige oude huizen. Het heeft toch wel wat om op zo’n Waddeneiland in zo’n dorpje te wonen. De vraag is echter of de oorspronkelijke bewoners dat zelf ook zo zien en voelen.

Maar voor ons maakt dat verder niets uit. Want in de stromende regen stappen wij drijfnat maar zeer voldaan om 14.15 uur in de wachtende en warme auto van onze dames. Het was weer een prachtige en bijzondere dag, maar achterin een auto op een droge en warme achterbank is ook heel prettig.

Naar volgende etappe:
DeKoog - DeWaal - t'Horntje


 

fotoshow