Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Texelpad

1e etappe
't Horntje - De Koog 19 km
17 September 2010

Het is even voor half tien als we voor het voetgangershek op de boot van Den Helder – Texel staan te wachten om “los” te gaan met de 1e etappe van het Texelpad. Vanmorgen vroeg hebben Hedzer en zijn vrouw Tsjikke Wim en zijn vrouw Dineke opgehaald voor een lang weekend Texel. Wij om het Texelpad te gaan bewandelen. De dames om lekker te shoppen, terrasjes te pakken en meer van dat soort activiteiten. Ach, ieder zo zijn eigen interesses.

Het is half tien als het witte ijzeren voetgangershek piepend openzwaait en wij als wandelaars met veel andere voetgangers via de voetgangersbrug de boot verlaten en vaste voet op het prachtige Texel zetten. Het weer is geweldig; hier en daar wat wolken, veel zon, weinig wind en een graad of 15.
Rechts van ons over het grote brugdek toetert een rijdende auto. Het zijn Tsjikke en Dineke die ons voorbijrijden om koers te zetten naar De Koog waar we gebruik gaan maken van hotel De Boschrand. Vlak naast de wandelroute van het Texelpad. En dat is handig en praktisch.

Wim ziet op een meerpaal de eerste roodgele markering die ons richting een dijkovergang leidt, vanwaar we verder wandelen langs de Mokbaai. We hebben de drukte van toeristen en thuiskomers achter ons gelaten en wandelen als enigen langs de prachtige baai die opvallend vogelrijk is. Het leven in deze baai wordt beïnvloed door de getijdenwerking en dat verklaart de vele aanwezige vogels.

We volgen het bitumen plaveisel van de waddendijk, waar her en der schaalresten van krabben liggen. De meeuwen pikken deze diertjes op tussen de basaltblokken onder aan de dijk, vliegen omhoog en laten vervolgens van grote hoogte de krabben vallen. Wanneer ze het harde bitumen raken spatten ze uit elkaar en is het voor de vogels gemakkelijk eten. De natuur kan hard zijn, maar het is wel een fascinerend gezicht en getuigt van enige intelligentie van de jagers. Dat is dan ook wel weer mooi.
Rechts in de grasberm staan verschillende soorten bloemen en planten, waarbij de distel met zijn lilakleurige bloemen overheersend is. Rechts op een houten afrasteringpaaltje zien we de markering voor een richtingverandering, Ofwel een dubbel teken. We verbazen ons, want het gidsboekje geeft toch duidelijk aan, dat we rechtdoor moeten, de dijk verder moeten volgen. We besluiten de dubbele markering te negeren en wandelen gewoon verder langs de waddendijk. Het blijkt de goede keus te zijn.

Voorbij een hoge antennemast verlaten we de asfaltweg en houden links aan om de kruin van de dijk te volgen. Op de kruin genieten we van het prachtige uitzicht over een deel van het wad, het Marsdiep en meer landinwaarts van het dorp Den Hoorn met zijn opvallend witte en hoge kerk. We hebben er inmiddels een goed half uur opzitten.

Via een ijzeren hek betreden we het duingebied Neeltjesnol. Het gebied wordt begraasd door schapen. Het zullen wel Texelse schapen zijn. Een bijzonder stevig en breed geschouderd soort schaap. Maar veel verstand hebben we er eigenlijk niet van. Een schaap is een schaap. Na een paar honderd meter verlaten we via een klaphekje het duingebied, slaan rechtsaf en wandelen een paar honderd meter over een asfaltweg daarbij geëscorteerd  door een tiental schapen, om vervolgens na een paar honderd meter linksaf te slaan en via “Het paadje van Drijver” in de richting van camping Loodsmansduin te wandelen. Links en rechts heide, verschillende soorten graspollen en vlierbesstruiken die het gewicht van hun vruchten  amper kunnen dragen. En dat alles tegen een nagenoeg strakblauwe hemellucht. Voor ons de camping met enkele houten trekkershutten. We besluiten op een bijbehorende houten veranda een korte koffiepauze in te lasten. En even wat te eten, want brandstof hebben we nodig.

Het is 10.45 uur als we de bijbehorende camping doorkruist hebben en deze aan de noordwestkant verlaten. Via een overgangsgebied tussen duinen en weilanden, her en der bezaaid met prachtige “rode-daken-huisjes”, wandelen we verder en zien voor ons het uitgestrekte duingebied aan de Noordzeekant opdoemen. Holland ten top. In de bermen diverse bramenstruiken die deels rode maar ook al donker blauwe vruchten draagt. Erg lekker. Een groep kwetterende huismussen volgt ons al een tijdje en laten ons weten e.e.a. goed in de gaten te houden. Verderop in de berm ligt een deel van een oude en verweerde  boomstam. Hij is nog net niet versteend! Hoe komt hij hier, waar komt hij vandaan en hoe oud is deze, zijn vragen die ons slechts een korte tijd bezig houden. Bij Hoornderslag slaan we linksaf de asfaltweg op om na een paar honderd meter rechtsaf te gaan het indrukwekkende duingebied Westerduinen in. Voor ons ligt zo’n 12 km duin- en bosgebied, voordat we De Koog binnen stappen. Indrukwekkend mooi en uitdagend.

Aan het begin van het duingebied staat rechts op de hoek van het wandel- en fietspad een zwarte paal met rode kop en het opschrift in witte letters: ‘Vloedlijn anno 1590’. Het zegt iets over de ontstaansgeschiedenis van Texel. Nauwelijks voor te stellen, dat in een lang verleden de zee tot hier reikte en haar invloed had. Was dat niet de tijd dat Texel nog Eierland heette?

We volgen het slingerende en goed begaanbare pad door de duinen. Dan weer links, dan weer rechts, dan omhoog en dan weer naar beneden. Tussen gras-, duin- en heidevelden door met hier en daar door regen ontstane meertjes. En na elke bocht en op elke heuvel andere uit- en vergezichten van deze prachtige wereld en omgeving. Links in de verte zien we zwarte paarden  - of zijn het misschien pony’s -  die hier frank-en-vrij kunnen rondlopen en het gebied begrazen. Best wel spannend zo tussen deze ‘wilde’ dieren. En dan schijnt er ook nog een grote kudde Schotse Hooglanders aanwezig te zijn. Ook al spannend vanwege de grootte van hun lijven en horens. Maar ze zijn heel goedaardig, mits je ze respecteert.
Ja, en dan wordt zo’n wandeldag ook nog heel avontuurlijk! Daar hoef je niet voor naar donker Afrika of Antarctica!

En dan ineens sta je voor ze. Na een korte en scherpe bocht en op een splitsing van wandelpaden liggen en staan zo’n 15 indrukwekkende Schotse Hooglanders. De dieren zijn ietwat onrustig vanwege de nabijheid van een hond, die overigens keurig aangelijnd is. Tussen de dieren ontwaren we enkele kalfjes. Oppassen dus voor de moeders!
‘t Is een bijzonder fraai gezicht hier in deze omgeving met al haar kleurenpracht en deze imposante dieren. Hun grootte dwingt duidelijk respect af bij het groepje mensen, die voor ons op deze dieren zijn gestuit. Na de nodige foto’s gemaakt te hebben en volop te hebben genoten van deze natuurlijke pracht  wandelen we verder het pad volgend in de richting van het bosgebied.

We laten een fraai stukje natuur in de vorm van het duingebied met al zijn flora en fauna achter ons en stappen het bos binnen. Het is inmiddels wel wat drukker geworden op ’s Heren wegen en dat is eigenlijk wel jammer. Natuurlijk gunnen we iedereen het genot van deze fraaie natuur in al haar verscheidenheid, maar het is soms ongelofelijk te zien en vooral te horen, dat sommige mensen daar geen enkele aandacht  voor hebben en al kwetterend en schreeuwend dit fraaie stukje Texel doorkruisen.

Na een paar kilometer verlaten we alweer het bos en wandelen verder via de fraaie Bleekersvallei, waar na elke  bocht het leven er weer anders uitziet. Uiteindelijk belanden we bij de strandovergang tussen Paal 16 en Paal 17 en betreden dat altijd mooie en uitnodigende Noordzeestrand. Vanaf de Noordzee snelt een  donkere en dreigende wolk richting “ons” en het ziet er naar uit dat deze ons gaat begieten. Ook dat is natuur. Gelukkig zal het meeste hemelwater naast ons neer vallen. Een schrale troost. Een paar minuten later  - wij wandelen langs de vloedlijn en genieten van dat eeuwige aanwezige zeewater -  blijken onze voorspellende gedachten uit te komen en valt er een flinke bak hemelwater op ons neer. Wim heeft zoals altijd zijn paraplu bij de hand. Hedzer is een echte Friese bink en heeft er geen één nodig. De bui is intens maar gelukkig kort van duur, zoals gebruikelijk aan de kust. Zo snel als hij gekomen is, zo snel vervolgt hij zijn pad en komt de zon alweer tevoorschijn. Heerlijk en alles is weer opgefrist.

Na een kilometer strand en tientallen gekleurde strandhuisjes verder verlaten we via een strandovergang het strand en volgen het duinpad pal achter de eerste duinenrij langs het gebied “Hoge Nol”. Hier is het wel rustig en horen we alleen het geluid van de branding. Links en rechts veel struiken en lage bomen waar het wemelt van de vinken en de mussen. En boven dit alles die heerlijke zon omzoomd door wat wolken.

Opnieuw verlaten we het duingebied en wandelen de smalle bosstrook gelegen voor De Koog binnen. Op een houten bank in het bos besluiten we nog even een koffie- en eetpauze in te lassen om de maag te vullen en onze smaakpapillen tevreden te houden. Het is inmiddels 13.30 uur. Nog een kleine kilometer en we zijn bij ons eindpunt van vandaag. Genietend van brood en koffie blikken we terug op deze bijzondere dag. We hadden hoge verwachtingen van deze dag gezien de plaatjes en tekst in het gidsboekje van het Texelpad. We stellen na rijp beraad vast, dat onze verwachtingen ruimschoots zijn uit gekomen. Deze eerste etappe  heeft ons kennis laten maken met een prachtig deel van het eiland Texel. We zien uit naar morgen, naar de 2e etappe van De Koog naar De Cocksdorp.

We beginnen aan de laatste wandelkilometer van vandaag, namelijk in de richting van de kruising Epelaan – Kamerstraat. We slaan daar niet linksaf zoals de route aangeeft, maar gaan rechtsaf richting hotel wat slechts een paar honderd meter verderop ligt.
En in het hotel eerst even lekker douchen en verkleden. Daarna de dames opzoeken en in een gezellige kroeg genieten van een echte “Texelse Skuumkoppe” en natuurlijk onze sterke verhalen. Dat is toch ook belangrijk na zo’n avontuurlijke wandeltocht. En we moeten natuurlijk voor onze partners de status van  “stoere wandelbink” hoog houden!

Naar volgende etappe: De Koog - De Cocksdorp


 

fotoshow