Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor

 
 
Het Pieterpad

9e etappe

Hardenberg-Ommen 22 km
Zaterdag 4 Maart 2000

Als ’s morgens na het uitschakelen van het gekrakeel van de wekker het gordijn van het slaapkamerraam voorzichtig opzij geschoven wordt, toont de wereld een dunne witte deken. Het heeft gesneeuwd. Vandaag dus een winterse wandeletappe. Bij de start in september 1999 spraken we de wens uit dit ook eens mee te mogen maken. ‘Vandaag’ schijnt ons hierin tegemoet te willen komen. Hedzers echtgenote Tsjikke en dochter Anne Geke brengen ons naar het startpunt in Hardenberg. Na afloop zullen ze ons op telefonische afroep in Ommen weer oppikken. Tussen Hardenberg en Ommen zullen zij zich vermaken bij een tante in Dedemsvaart.

Om  9.00 uur pikken zij Wim op. Het is verrekte koud. Een graad of twee zal het zijn. Maar bij een harde noordooster. De gevoelstemperatuur zal wel onder nul liggen. We hebben allebei een dikke winterjas aan en een gebreide muts op het hoofd. Het lijkt nodig vandaag. Via Drachten en Appelscha rijden we richting A-28. Aldaar de snelweg op en via Hoogeveen en Dedemsvaart naar Hardenberg. Omstreeks 10.30 uur stappen we uit bij Hardenberg.  Het eerste wat ons opvalt is de bijzonder hoge waterstand van de Overijsselse Vecht. Vorige week nog een lui en traag stromend watertje tussen drooggevallen uiterwaarden met grazende schapen. Vandaag een woest stromende rivier die veel ruimte opeist, waardoor uiterwaarden geheel onder water staan. Geen schaap meer te bekennen! Maar er is de afgelopen week ook zoveel hemelwater gevallen. En de Vecht vervult slechts zijn taak als onderdeel in de kringloop van het water.  En zo te zien voert hij die taak prima uit. Nog even Tsjikke en dochter uitzwaaien en dan zoeken de route weer op. Volgens de VVV-kaart gaat de route een stukje door Hardenberg. Volgens de markering komen we de Vecht niet over maar lopen we door richting het westen. Na een kwartiertje lopen arriveren we in de wijk Heemse. Vroeger waarschijnlijk een heel gezellig dorpje. Nu omsingeld door Hardenberg en gedegradeerd tot wijk. Van het oorspronkelijke dorp is nog veel intact. Het is vrij eenvoudig om je in te leven hoe het hier vroeger moet zijn geweest. In het midden van het ‘dorp’ een stuk weiland. Daaromheen bebouwing.

We lopen verder en belanden in een nieuwere wijk van Hardenberg. De kaart noemt deze wijk ‘Het Hazenbos’. Via deze wijk moeten we richting het Vechtdal en de Rheezermaten. Volgens het boekje een natuurreservaat.  Helaas zullen we niet via dit natuurgebied lopen. Een allervriendelijkste vrouw roept ons aan als we haar achtertuin passeren. Daar staan we dan. Wij in winterjassen en mutsen op. Zij in een duster. Ze moet wel heel veel medelijden met ons hebben. Ze vertelt ons dat vanwege de hoge waterstand het wandel- en fietspad verderop ongeveer 80 cm onderwater staat. Omdat ze ziet dat we geen lieslaarzen bij ons hebben, raadt ze ons aan terug te lopen en via de Oude Rheezerweg richting Rheeze te lopen. Daar kunnen we de route weer oppikken. Een omweg van ongeveer 2 – 3 kilometer. We hebben kennelijk geen keuze. Een ander optie is er niet. Wordt vandaag dus zo’n 25 kilometer inplaats van 22 kilometer. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig.  Dus terug maar weer. De hele wijk weer door en via de noordkant richting Oude Rheezerweg. Deze weg valt ons erg mee. Kennelijk de oude weg richting Hardenberg. Smal, veel oude en hoge bomen. En links van ons het overstroomde land. We houden deze weg aan. Daar waar hij overgaat in de Rheezerweg stoppen we even. Koffietijd.

Het is inmiddels alweer 12.00 uur. In de zon, maar uit de wind, is het genoeglijk zitten. Achter ons het bos. Voor ons één grote watermassa. Waartoe zo’n klein riviertje als de Vecht in staat is. Het is wel een prachtig gezicht. Ons oog valt op een 20 cm hoog scherm wat de scheiding markeert tussen het bos en de weg. Achter dit scherm is om de 10 meter een witte emmer in de grond gegraven. We komen er snel achter. Het is voor de kikkers! Die schijnen in deze tijd van het jaar vanuit het bos naar het water te willen en moeten de weg oversteken. Om te voorkomen dat een groot deel plat gereden wordt, is het scherm geplaatst. De kikkers volgen dit scherm op zoek naar een opening en vallen in de emmer. Enkele keren per dag komen enthousiaste natuurbeschermers langs, tillen de emmers met kikkers uit de grond en begeleiden op deze wijze de gevaarlijke oversteek. Aan de overkant van de weg worden de kikkers weer vrij gelaten. Een soort van ‘natuur-klaarovers’.  

Terwijl we daar zo zitten te genieten van de koffie en de ontdekking van de ‘scherm-met-emmer-uitvinding’ passeren de eerste hoogwaterstand slachtoffers ons. Ze klagen dat ze niet volgens de route konden lopen en via modderige weilanden en akkerland het juiste pad weer vonden. “Zes kilometer omgelopen!” briest een vrouw. We schatten haar rond de 55 jaar. Deze mensen zijn vandaag gestart in Ommen en liepen daardoor voorbij Rheeze in de waterfuik, waarvoor wij gewaarschuwd werden. Maar ook dat hoort bij het Pieterpad. Omlopen vanwege hoge waterstanden. Op-en-top Nederland toch? Als wij elkaar aankijken denken we hetzelfde. Pas later schateren we het uit. De twee dames en twee begeleidende heren zijn dan al een heel eind verder. Je maakt wat mee op zo’n dag.  

In buurtschap Rheeze pikken we de route weer op. Onderweg zijn we zo’n 12 wandelaars tegengekomen. Allemaal met het beroemde boekje in de hand. De meesten lopen van Ommen naar Hardenberg. We hebben verder dus weinig last van elkaar. Na Rheeze, wat ligt dat daar mooi, gaan we richting Boswachterij Hardenberg en de Landsweg. Een oude handelsroute van en naar Hardenberg. Het is via deze Landsweg dat we de drukke weg richting Vriezenveen kruizen. Een vreemde gewaarwording. Het gevoel midden in het bos te lopen, ver van alle drukte en beslommeringen en dan sta je ineens voor zo’n weg. De Twentseweg. Aan onze kant van deze weg allemaal bos, aan de overkant een stuk open veld waar achter een nieuw deel bos begint. En het is op deze plek waar onze monden openvallen. Want van rechts nadert de eerste sneeuwbui van vandaag. Duidelijk zien we een grote witte massa langzaam naar ons opschuiven. Een fascinerend gezicht.  Het duurt zeker 20 seconden voordat die witte golf ons bereikt heeft. En van het ene op het andere moment zitten we dan ook midden in een zware sneeuwjacht. Prachtig.   

We lopen weer in het bos. Nog steeds Boswachterij Hardenberg. Nog steeds de Landsweg. Het is weer droog en de zon schijnt met als achtergrond mooie Hollandse luchten. Als we op een kruising even stil staan om naar de stilte luisteren ontdekken we dertig meter van ons vandaan een heuse ree. Hij heeft ons gezien, maar blijft rustig staan kijken. Dit keer lukt het ons wel om dit op foto vast te leggen. Drie maal is scheepsrecht. De ree heeft kennelijk op dit moment gewacht, want als de foto genomen is gaat hij er vandoor. En wij lopen ook weer verder. Minutenlang doorpratend over deze ontmoeting en foto.  

Onderweg passeren we een open heideveld met veel jeneverbesstruiken. Volgens de kaart het ‘Stegerveld’. Halverwege ontmoeten we twee jonge vrouwen die lekker in het zonnetje zitten. We zijn verbaasd als we zien dat ze de schoenen en sokken uit hebben. Zo warm is nu ook weer niet. Integendeel. Ze zijn echter moe en hebben last van de voeten. Ze moeten naar Hardenberg. We vertellen dat ze in Rheeze het beste de door ons aangegeven omleidingsroute kunnen volgen vanwege de ondergelopen weilanden. Ze zijn erg blij met onze informatie en hun gezicht verraadt, dat ze het weer een beetje zien zitten. ‘Succes dames!” roepen we ze nog even toe, terwijl we eigenlijk al weer meters van ze verwijderd zijn. Wij zijn nog niet moe. En onze voetjes houden zich prima. 

Bij het gehucht Stegerden lopen we Boswachterij Hardenberg uit. Daar zien we ook het huisje dat de omslag siert van het Pieterpadboekje deel I.  Het is een plaatje. Jammer dat er een knal blauwe trekker met oplegger naast geparkeerd staat. Het vloekt wat. Maar later blijkt de foto toch mooi gelukt. En zonder vrachtauto. We lopen verder via de Karshoekweg en voor ons zien we de Vecht. Ook hier is hij druk bezig om grote stukken land en polder onder water te zetten en te houden. Een visserman profiteert hiervan. Hij zit in z’n uppie midden in de uitgestrekte landerijen bij ondergelopen land te vissen. Ieder z’n gein.  

Bij het gehucht Junne, anderhalf huis voor zover wij kunnen zien, steken we de Vecht over. De aanwezige brug is ook voorzien van een stuw, teneinde het waterpeil van de Vecht te kunnen regelen. Heeft nu dus weinig zin, want we zien het water aan alle kanten eromheen stromen en zijn eigen weg zoeken. Naar lager en lager. Het is wel een mooi punt en alles overziend begrijp je wat bedoeld wordt met ‘Nederland-rivierenland!’  

Als we de Vecht overgestoken zijn volgen we via een kennelijk oud rivierendijkje de Vecht. Het is een werkelijk imponerend uitzicht over de Vecht en het land. Na een krappe kilometer links de bocht om en het bos maar weer in.  De kaart geeft aan dat dit deel ‘De Heetdelle’ wordt genoemd. We besluiten te stoppen, om de koffie en het overige proviand op te maken. We hebben inmiddels zo’n 17 kilometer gelopen. We voelen ons prima. Het weer houdt zich goed.  Als de rugzakken leeggegeten en gedronken zijn stappen we weer op richting Ommen. De laatste 8 kilometer, waarvan een groot deel door bos. We hebben een korte ontmoeting met de Junnerweg, waarna we vrij snel weer het bos induiken. Even verderop steken we het spoor over en lopen richting Sahara. Een grootse naam voor een piepklein woestijntje. Maar wel mooi.  

We steken voor de tweede keer het spoor over en zien links in de verte de toren en huizen van Ommen liggen. Nog een kilometer of twee. We bellen via de meegenomen GSM Tsjikke en vertellen dat we rond halfvier bij de brug in Ommen zullen arriveren. Tsjikke geeft aan ons wel op te willen halen. We dachten even………. 

Ook vandaag zit het er weer bijna op. Als we bij de brug over de Vecht aankomen breekt de zon weer helemaal door en geeft ons de gelegenheid om nog even een paar mooie plaatjes te schieten. Want Ommen is net als Hardenberg, prachtig gelegen aan de Vecht. En ook een oer-Hollandse molen is weer van de partij. Het is inmiddels 15.45 uur. 

Even de brug over en we zijn in Ommen. Wat een drukte ineens. Maar ja, we hebben dan ook uren door bossen gelopen in alle stilte. Tsjikke en Anne Geke staan aan de overkant al op ons te wachten. Prachtige uitvinding zo’n GSM. Moe, koud maar wel voldaan stappen we beiden in de auto. We gaan languit op de achterbank zitten. Rooie oren, rooie neuzen, rooie appelwangen. Het is aan ons te zien dat we uren door de buitenlucht hebben gezworven. Nu gauw naar huis. Naar bad. Naar het verdiende pilsje. Rond halfzes zijn we weer thuis. Hedzer in Kollumerzwaag en Wim in Veenwouden. Halverwege april willen we weer verder. Vanwege andere beslommeringen lukt het niet eerder. Dan alweer de 10e etappe : Ommen – Hellendoorn. Over de Lemelerberg en de Archumerberg. We verheugen ons er nu al op

Naar volgende etappe: Ommen- Hellendoorn


 

fotoshow
Hardenberg


Bijzonder hoge waterstand van de Overijsselse Vecht


Het heeft gesneeuwd


Kerkje in Hardenberg


Uiterwaarden staan onder water


Uiterwaarden staan onder water


Ze klagen dat ze niet volgens de route konden lopen


Boswachterij Hardenberg


Boswachterij Hardenberg


Halverwege ontmoeten we twee jonge vrouwen die lekker in het zonnetje zitten


Daar zien we ook het huisje dat de omslag siert


We zien het water aan alle kanten eromheen stromen


Het lijkt net een sprookje


De laatste 8 kilometer, waarvan een groot deel door bos.


Een zwam doet zijn "werk"


Ommen

We zien links in de verte de toren en huizen van Ommen liggen


En ook een oer-Hollandse molen is weer van de partij