Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

8e etappe

Coevorden-Hardenberg 20 km
Zaterdag 25 Februari 2000

We hebben ons verheugd op deze etappe, want we gaan voor een deel de bossen weer in. Tevens laten we vandaag de provincie Drenthe achter ons en stappen Overijssel binnen. We zijn benieuwd. Ook vandaag met de auto naar het startpunt. Deze hoek van Drenthe is namelijk niet gemakkelijk met openbaar vervoer te bereiken. Vandaar onze vervoerskeuze. Wim rijdt vandaag en dat betekent dat Hedzer voor de koffie zorgt.  Zijn rugtas is vandaag bij de start dus aanzienlijk zwaarder dan die van Wim.  

Rond 10.30 uur parkeren we de auto op een parkeerplaats naast het station. We worden qua weer verwend door het KNMI, want ook vandaag is het weer prachtig. Volop zon, weinig wolken, wel wat wind en de temperatuur zal rond de 10 ºC liggen. Echt wandelweer dus! Het voelt zelfs een beetje lenteachtig aan.

 Als we de jassen aangetrokken hebben en de rugzakken op de ruggen zijn gedeponeerd  gaan we op stap. Direct bij de oprit van de parkeerplaats worden we al verwelkomd door de eerste Pieterpadmarkering. De wit/rode sticker straalt ons helder en uitnodigend toe. Zo voelen we dat tenminste wel.  Maar het is natuurlijk wel zo dat we er ook vandaag weer veel zin in hebben. En dan zie je wel eens dingen die er misschien niet zijn. We zetten stevig de pas erin en lopen in de richting die de markering ons wijst. Opvallend is toch steeds weer de nieuwsgierigheid van toevallige passanten. Ze nemen je van top tot teen in ogenschouw gevolgd door een knikkend gebaar. Zo van: “Het is goed. Succes ermee!” We knikken dan ook vriendelijk terug. Tegen Drentenaren altijd vriendelijk blijven. Het schijnt het gemoedelijkste volkje van Nederland te zijn. 

We gaan richting Gramsbergen. Als we enkele minuten lopen zien we voor onze neus de spoorbomen naar beneden gaan en de rode lampen waarschuwend knipperen. Voor de gesloten spoorwegboom staan we stil. Rechts zie we de trein nog bij het station stil staan. Het zal zo’n driehonderd meter zijn. We zijn niet de enigen die staan te wachten voor de trein. Enkele personenauto’s, fietsers een paar kinderen hebben hetzelfde probleem. Wachten. Alsof de wereld even stil moet staan tot de trein gepasseerd is. We schatten in dat het nog wel twee minuten zal duren voordat de trein weer optrekt, snelheid krijgt en bij deze spoorwegovergang zal zijn. Zullen we er tussen door glippen? De kinderen kijken naar ons op een manier van “Als jullie doorlopen, dan doen wij het ook? We doen het dus niet. Iemand moet toch het goede voorbeeld geven?

 We zijn inmiddels een stukje verder en hebben de spoorwegbarrière achter ons gelaten. Merkwaardig toch eigenlijk dat zo’n gesloten spoorwegboom op dat moment je leven beïnvloedt. Je gaat niet verder. Je gaat ook niet terug. Je blijft staan. Vreemd. We zien rechts van ons een rotonde en daarachter een prachtige molen. We hebben nog niet zoveel foto’s van Coevorden en omgeving gemaakt. De molen en dus ook een deel van de rotonde worden vastgelegd. Verderop bij huisnummer 105 moeten we via een brugje het kanaal oversteken om aan de andere zijde verder te gaan. We komen uit in een soort buitenwijk. In het boekje staat met grote letters ‘Klooster’. Het is ons niet duidelijk of dit de naam van dit buurtje is of dat hier vroeger een Klooster heeft gestaan.

 Van het groene wijkje overgaand in een industrieterrein. Jakkes! Wat een overgang. Nou vonden we industrieterreinen toch al niet mooi, maar dit slaat alles. We kunnen geen lijn ontdekken in de opzet en inrichting van het industrieterrein. Het lijkt schots en scheef door elkaar te staan. De scheppers van het Pieterpad zullen hier geen andere mogelijkheden hebben gehad voor een route, anders had men dat zeker gedaan. Maar onder de slogan “ook dit is Nederland” houden we de moed er in en lopen stevig door. Wat een geluk dat het zonnetje vandaag zo vriendelijk is en dat de vogels hun wijsjes nog kennen. Na de passage van de industrie van Coevorden e.o. moeten we rechtsaf de Hulteweg op. Het boekje had ons vooraf al gewaarschuwd met de woorden “Het is een lange, rechte weg, die misschien niet bijzonder aantrekkelijk lijkt, doch……..!”

Ze hebben gelijk. Het is een weg en hij is lang en recht. Niet heel veel bijzonders te ontdekken, maar wel heel wat beter dan het industrieterrein. Het is ook straks aan deze weg als we de provinciegrens tussen Drenthe en Overijssel passeren. 

Om 12.00 uur, we zijn ruim 5½ km onderweg, staan we op de T-kruising bij De Hulte. Een wit bord geeft aan dat we Holtheme in de gemeente Gramsbergen binnenlopen. En dus in de provincie Overijssel. Provincie nummer drie in onze tocht. Dit gedeelte toont weer wat meer groene bomen en struiken.

 We lopen verder en zien vanwege bochten dat de ‘lange, rechte’ weg teneinde is. Na een lange bocht staan we plots voor een brug over een afwateringskanaal van de Vecht. Het is hier vlak. Maar dat had de wind ons al verteld. Links zien we een trotse pichnickbank uitnodigend staan. Hij ziet er eenzaam uit. We besluiten dan ook om gebruik van hem te gaan maken en ons eerste bakje koffie te proberen. Door de aanwezige wind gebruiken we hem als tafel en de brug als beschutting. In de wind is het toch wel erg fris. De koffie en koek smaken prima.

 Na een kwartiertje maar weer verder. De pauze heeft ook voor afkoeling gezorgd. We moeten al wandelend weer op temperatuur komen. Schuin rechtsvoor zien we Gramsbergen. Linksvoor op een paaltje een grote buizerd. Inderdaad ze laten je niet dichterbij komen dan zo’n 50 meter. Dan vliegen ze weg. Vertrouwen ze mensen niet?  

We moeten ten tweede male over het spoor. De slagbomen blijven omhoog staan, dus gauw doorlopen, voordat ze zich bedenken. Na de spoorwegovergang direct rechtsaf en parallel aan het spoor de Vecht oversteken. Op deze brug een prachtig uitzicht over de Vecht en zijn afwateringskanalen. Er is veel stroming. Na tweehonderd meter passeren we de sluizen van het Overijssels Kanaal. Heel mooi. En daar praat je dan over en mis je een markering. Maar dat ontdekken we pas later. Inplaats van de route via buurtschap Holtheme blijven we de doorgaande weg aanhouden langs het Kanaal. Even voor Gramsbergen ontdekken we deze fout. Maar we zitten dan ook al weer op de route. Als we het Pieterpad ooit nog eens zuid-noord gaan lopen weten we dat.  

We steken opnieuw het Overijssels Kanaal en de spoorlijn over en lopen Gramsbergen binnen. Een houten aanwijzingsbord bij ‘Jan en Gees’ geeft aan waar we ons ten opzichte van het Pieterpad bevinden. Hedzer maakt even een foto van dit object. Leuk voor later en voor onze website. Het is inmiddels 13.00 uur. We liggen aardig op schema. 

We lopen dwars door Gramsbergen. Blijkt dus gewoon een heel mooi en oud plaatsje te zijn. Veel nog in de oorspronkelijke staat en deels bestrating bestaande uit keien. Kijk, dat doet het hem nou. Dat wil je als bezoeker graag zien. Midden in het dorp bij de kerk staat een bronzen beeld voorstellende drie Pieterpadwandelaars. Tenminste dat maken wij ervan, want op hun ruggen zijn rugtassen geboetseerd.  Bij de bakker kopen we wat gebak. We vinden dat we daar wel recht op hebben. Hedzer een vruchtenkoek en Wim een grote mergpijp. Voor straks bij het tweede bakje koffie.  

We verlaten Gramsbergen via mooie bochtige weggetjes met nog mooiere boerderijtjes en gaan richting Ane. Even voor Ane linksaf De Steeghe in. Het oogt weer wat bosachtig. Een prachtige bomenlaan. Lijkt ons heel oud. We missen bijna de afslag naar de Anereschweg ter hoogte van huisnummer 11. Een mooi onverhard pad over de Aneresch. Midden op deze ‘Es’ staat een bank. Wij hebben koffie en gebak en dus gaan we daar zitten. Heerlijk in het zonnetje. Na wat getimmer lukt het Hedzer een stellage te maken waarop zijn camera dient te staan. Vervolgens wordt met behulp van de zelfontspanner een foto van ons gemaakt. Koffie in de ene hand, gebak in de andere. Opvallend hier het glooiende terrein. Misschien het voorgebied van de stuwwal bij Lemele. Na de koffie en gebak maar weer verder. In de verte zien we de flats van Hardenberg al. Het zal nog zo’n 5 kilometer lopen zijn. Het weer is nog steeds prima.

 Via bochtige en met oude klinkers bestraatte B-weggetjes naderen we het Engelandsche Bosch. Later ontdekken we dat deze naam niets met Engeland te maken heeft maar letterlijk betekent “Bos in/bij weiland”. Chris nog bedankt voor deze uitleg. Het zompige bos oogt een bebost maanlandschap. Het is er namelijk bezaaid met kuilen en meertjes. Net kraters. We horen een specht ‘timmeren’. Het zonlicht heeft moeite door de dichte bomenkruinen heen te dringen. Waar dat lukt zijn de contrasten tussen het zonnige-licht en de daarbij donker afstekende bomen schitterend. Foto dus.

Als we het Bosch weer uitlopen zien we rechts van ons een vijftal reeën het Bosch in rennen. Ze moeten niets van ons hebben. We zijn weer verbaasd en verwonderd en vergeten daardoor ook dit keer foto’s te nemen. De natuur is prachtig mits je het wil zien en vooral mits je op tijd bent. Het eerste lukt ons wel. Het laatste minder. Het laatste stuk lopen we over de Vechtdijk. Aan de overkant ligt Hardenberg. Het oogt een grote plaats. Prachtig gelegen aan de Overijsselse Vecht. Mooi om daar aan het water te mogen wonen. De uiterwaarden zijn droog en er lopen vele schapen te grazen.

Om 15.00 uur lopen we het bord bebouwde kom Hardenberg voorbij. We zijn er! Even de brug over en het centrum in, want we lusten wel wat. Ons oog valt op ‘De Pub’. Een oud en gezellig hotel/restaurant/café. We zitten nog maar net binnen of krijgen aandacht vanwege het feit dat men ziet dat we de ‘wandelaars’ zijn. Als men ziet dat Hedzer een digitale camera heeft wordt de baas er bij geroepen en een deskundige echtgenote. De laatste heeft zelfs zijn draagbare PC meegenomen. Hij krijgt een paar digitale foto’s op floppy aangeleverd waar hij zichtbaar blij mee is. De baas vraagt even een foto te maken van de voorgevel van zijn pand. Gewillig voldoet Hedzer aan dit verzoek. De baas tevreden, de echtgenote met zijn vrouw tevreden en wij tevreden met de ongevraagde korting. Leuke mensen daar in Hardenberg.

Om 16.26 uur stappen we op de trein richting Coevorden. De auto blijkt er nog te staan zodat we snel weg kunnen rijden richting Emmen en Friesland. Rond 18.15 uur zijn we beiden thuis. Genietend van het avondeten, het flesje bier en de aandacht die we krijgen van de gezinsleden. Het was weer een prachtige en leerzame dag. We zien alweer uit naar zaterdag 4 maart a.s.  Dan de 9e etappe : Hardenberg – Ommen.

We kunnen bijna niet wachten.

Naar volgende etappe: Hardenberg-Ommen


 

fotoshow
Molen in Coevorden

Het is een lange en rechte weg

Holtheme, gemeente Gramsbergen

Tijd voor ons 1e bakje koffie

Houten aanwijzingsbord van Jan en Gees

Gramsbergen

Gramsbergen

We verlaten Gramsbergen

de Vecht

de Vecht

Midden op deze Es staat een bank...tijd voor koffie

Een prachtige bomenlaan

de Vechtdijk richting Hardenberg

Skyline Hardenberg

Aan de overkant ligt Hardenberg

Leuke mensen daar in Hardenberg

Zo, ook deze etappe zit erop