Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

27e etappe

Maastricht-Pietersberg 4 km
Zaterdag 25 November 2000

Om 14.25 uur beginnen we dan toch echt aan de allerlaatste etappe van ‘ons’ Pieterpad. Het prachtige weer zorgt voor een mooie ‘finale’ van het Pieterpad vandaag.

We steken voor het station over en lopen de Stationsstraat in. Op de brede middenberm een ‘oude-spulletjes-markt’. Altijd wel leuk en dus sneupen we rond in de ‘rommel’ van een ander. Echt iets interessants kunnen we niet ontdekken. Zonder aankopen arriveren we op een plein. Midden op het plein een zuil. Waarom en waarvoor is ons niet helemaal duidelijk. De Stationsstraat gaat hier over in de Wyckerbrugstraat. Dat is ons wel duidelijk want deze wijk in Maastricht heet ‘Wyck’. Veel winkels links en rechts. Aan het begin van de Wyckerbrugstraat zien we een grote roodwitte tent staan. En daarvoor een lange rij kindertjes met ouderen, die kennelijk voor iets of iemand staan te wachten. Het valt ons op dat die kleintje zo rustig blijven staan, terwijl deze kleine mensjes meestal toch een hekel aan wachten op iets hebben. Als we een blik in de tent werpen zien we een Sinterklaas met enkele zwarte pieten zitten. We begrijpen direct het ‘engelengeduld’ van deze kleinsten. Als we verder lopen zien we links voor ons vier zogenaamde ‘Belgische’ knollen twee aan twee gespannen voor een oude transportkar met daarop houten vaten Palmbier. Een grappig gezicht. Trek in bier krijgen we er niet van. En dan staan we ineens voor de St.-Servaasbrug. Een prachtige oude stenen boogbrug met een duidelijk doel: “Mens en dier de gelegenheid geven de overkant van de Maas te bereiken”. Na het ‘vertilbare’ gedeelte van de brug kunnen we via een trappetje op het plateau van een pijler komen. Vandaar af een prachtig zijaanzicht op de brug en op de rond de pijlers snel stromende Maas. Want snel stromen dat doet die Maas. Zo snel zelfs, dat het hoorbaar is. Het zal wel met de tijd van het jaar te maken hebben.

Ook het uitzicht over de Maas en beide oevers is werkelijk prachtig. Ook hier dank aan de fel schijnende zon die zijn goudkleurige stralen vrijelijk rond strooit op mens, dier, water, brug en gebouwen. Dit is nu typisch zo’n plek in je leven waar je uren kunt rondkijken en mensen kunt observeren. Veel beweging, veel te zien, veel te genieten. Het is nu 14.45 uur. Nog waarschijnlijk een uurtje te gaan en dan einde oefening. Iets verderop moeten we enigszins klauteren. “Men’ is met het wegdek van deze prachtbrug bezig. Maar ach…….wij mensen zijn altijd bezig. Wat gisteren nog mooi was, moet vandaag veranderd en aangepast worden. Ná onze levenstaak genaamd ‘voortplanting’ waarschijnlijk de belangrijkste bezigheid van de mensheid. Moeten we maar niet te lang bij stilstaan dus. Je moet niet alles proberen te begrijpen. Naar de overkant gelopen slaan we linksaf en wandelen we een stukje stroomopwaarts langs de Maas. Die prachtige zon beschijnt de St.-Servaasbrug en haar bogen op zo bijzondere wijze, dat we hier een paar honderd meter van de route afwijken om dit te bekijken en uiteraard te fotograferen. We slaan de Stokstraat in. Hedzer voorop en Wim een tiental meters daarachter. Naast Wim loopt een charmante vrouw van rond de dertig gelijk op. In haar linkerhand houdt ze een opengescheurde rol koek vast en met haar rechterhand probeert ze één koek te verorberen. Voordat Wim het in de gaten heeft is het al gezegd: “Lekker, die koek!” De vrouw kijkt hem direct aan en een brede glimlach verschijnt. Met blozende wangen reikt ze met haar linkerhand de rol koek aan. “Ik heb er genoeg, pak er maar een paar!” Een gebaar dat geen woorden verder nodig heeft om te begrijpen wat hier bedoeld wordt. Wim blijft beleeft en pakt er één. “Aardig van je!” zegt hij, inmiddels wetende dat de koek overheerlijk smaakt. De vrouw slaat linksaf. Wij gaan rechtsaf, het Onze Lieve Vrouwenplein op. Een toevallige ontmoeting van twee mensen die elkaar nooit meer zullen zien. Met dank aan de rol koek. Hedzer heeft niets van dit koektafereel gezien of gehoord. Hij zoekt en volgt de markering.

Hedzer heeft er stevig de pas in, want Wim moet na het ‘koekincident’ aardig doorlopen om aansluiting te vinden. Bij de watermolen vindt de aansluiting plaats. Even binnen kijken. Toch altijd mooi zo’n watermolen. Vooral als ze in werking is. En dat is ze. Wij zijn niet de enigen. Het is druk binnen. We kunnen het pand doorlopen om via een andere deur bij de achterzijde uit te komen. Daar zien we het grote en vooral oude waterrad. Daarachter een heel oud sluisje. Een informatiebordje vertelt ons dat het hier de 13e eeuw betreft. Wat ons wel opvalt is dat de éénparige beweging van het water niet overeenkomt met de draaisnelheid van het waterrad. Een knap staaltje van ‘ogen-bedrogen’ of drijft iets anders dit waterrad aan……………!

Via allerlei nauwe en van exclusieve winkels voorziene straatjes en steegjes lopen we verder zuidwaarts. Een werkelijk prachtig en oud centrum heeft Maastricht. Hier moeten we nog eens terugkomen. Wel erg jammer dat het Pieterpad niet even het beroemde en vermaarde Vrijthof aandoet. Daar waren we een beetje van uit gegaan. Dat valt dus even tegen. Toch weer een bewijs dat het Pieterpad primair een noord-zuid wandeling is. We zien rechts een deel van de oude stadsmuur van Maastricht. Aan de vele aanwezige schijnwerpers is te zien dat dit stukje muur bij donker verlicht wordt. Voor ons staat het politiebureau. Gezien de grootte waarschijnlijk het hoofdbureau van politie in Maastricht. Het moet mooi en uitdagend zijn om in zo’n prachtig oude stad en zo’n wonderlijke omgeving te mogen werken als politiemens. En die Limburgers – in het noorden ook wel Limlanders genoemd – schijnen een bijzonder vriendelijk en bedachtzaam volkje te zijn. Onder het motto “Wat vandaag niet kan, komt morgen wel” zijn het echte levensgenieters. De vele soorten Limburgs bier bevestigt dit beeld nog maar eens. Als we het politiebureau gepasseerd zijn zien we voor ons de weg ophoog gaan. We beginnen aan de laatste ‘beklimming’, die van de Luikerweg. Staan hier nog links en rechts van de weg huizen, verderop begint het groene landschap van de St.Pietersberg. Neerlands bekendste ‘berg’. Als we de laatste huizen van Maastricht achter ons hebben gelaten en aan de ‘beklimming’ van het laatste deel begonnen zijn, roept Hedzer ineens: “Dat lijkt Annegeke wel!” Al turend zien we een paar honderd meter voor ons een meisje met wapperende haren. We komen beiden tot dezelfde conclusie. We zien dat Hedzer zijn jongste dochter dezelfde conclusie heeft getrokken want ze begint naar ons te zwaaien. Wij zwaaien uitbundig terug. Leuk om elkaar 350 kilometer van huis te mogen begroeten op de flanken van de St.Pietersberg. Onze ‘maatjes’ zien we nog niet. De ontmoeting tussen Hedzer en dochter Annegeke is er één volgens het boekje. Een boeket-reeks-boekje. Warm, enthousiast, emotie en elkaar om de nek hangen. Wim staat er grijzend bij en voelt mee. Annegeke is ook een fijne en gezellige meid. Elke vrouw zou zo’n dochter willen hebben.

Op verzoek van Hedzer neemt Annegeke de digitale camera mee om vooruit te lopen. Als de afstand tussen haar en ons zo’n honderd meter bedraagt, draait zij zich om en maakt de gevraagde foto’s. “Leuk voor later en de site-bezoekers!” zegt Hedzer. Het hier helemaal mee eens zijnde knikt Wim. We zien links voor ons Chalet Berglust, het chalet waar het boekje ook over spreekt. Hier kunnen we straks de oorkonde ophalen. Recht bij de parkeerplaats zien we twee lieftallige dames met bloemen staan. Het zijn de ‘onzen’ Tsjikke en Dineke. Hoewel we van tevoren wisten dat ze er zouden zijn, hebben we toch dat verrassingsgevoel. Ons weerzien is een fijn moment en het boeket bloemen voor elk van ons vormt hierbij de omlijsting. Als aardigheidje ontvangen we ook elk een flacon ‘Kalmoes Beerenburg’. Een verwijzing naar onze foto’s en verhaal op www.kalmoes.nl. Leuk dat ze hieraan gedacht hebben.

We laten door de dames even foto’s maken terwijl wij liggen voor het bordje ‘St. Pietersberg’. Het bewijs voor onszelf, maar ook voor de bezoekers van onze Pieterpadsite. “We zijn er nog niet hoor!” zegt Wim. We moeten nog ruim een kilometer verder lopen. En inderdaad ook het Pieterpadboekje geeft aan dat we nog wat verder moeten. Om de afgraving van de St.Pietersberg heenlopend verder richting zuiden. We staan even stil bij deze afgraving. Duidelijk kunnen we in de loodrechte wanden zien de vele ruw onderbroken gangen van het aanwezige en immense gangenstelsel onder de St.Pietersberg. “Nog een paar honderd meter!” roept Hedzer. Inderdaad, verderop zien we de houten paal met de laatste markering van het Pieterpad en de eerste markering van het GR5-pad op Nederlands grondgebied richting Nice. De laatste honderd meter. We hebben geen last van sentimentele gevoelens. Dat willen we ook zo houden.

Het is nu precies 15.45 uur. We raken de laatste Pieterpadmarkering bewust aan. We zijn er. We hebben het – zoals verwacht – gered. Tsjikke en Dineke maken de nodige foto’s van ons op dit belangrijke en historische punt. Maar we willen ook nog even met ons allen op de foto bij deze Pieterpadmarkering. Als Hedzer probeert zijn camera met zelfontspanner in te stellen, arriveren er twee honden, twee paarden, twee kinderen en twee vrouwen. Wim vraagt aan één van de vrouwen of zij een groepsfoto van ons willen maken. Deze vrouw is gelijk enthousiast. Ze zegt Marlou te heten en afkomstig te zijn uit het Belgische Kanne, gelegen aan de zuidkant van de St.Pietersberg. “Ge hebbe zeker het Pieterpad vanuut Friesland afgelope!” zegt ze, daarmee aangevend dat ze aardig op de hoogte is. Ze maakt een paar foto’s en na een gezellig praatje wenst ons verder veel succes. Naast woorden ontvangt ze als dank ons websiteadres en een kleine vermelding in dit verslag. Binnenkort thuis maar gauw kijken bij de bezoekstatistiek van onze site of er een reactie is vanuit België. En dan……dan zit het er echt op. Mooi, maar ook een beetje……………..shit ! In Chalet Berglust gaan we wat drinken. Wat een super gezellig café-restaurant.

De après-skisfeer is hier duidelijk aanwezig. Evenals de uitdagende menukaart. We besluiten hier te gaan eten. En dat smaakt ons uitstekend. Terwijl het buiten langzaam donker wordt, genieten wij van elkaar, het eten en de sfeer in het Chalet. Door het raam een prachtig uitzicht over Maastricht en de wijde omgeving. Naarmate het donkerder wordt zien we steeds meer lichtjes verschijnen. Het lijkt wel een modelspoorbaan, om maar even in mannentermen te blijven. Als we aan de gastvrouw bekend maken zojuist het Pieterpad te hebben uitgelopen ontvangen we van haar twee nog door ons verder in te vullen oorkondes en een groot Pieterpad Gastenboek. Ze verwacht dat we hier een stukje in schrijven. En dat doen we uiteraard. Ons ‘visitekaartje’ plakken we naast de tekst. Voor diegenen die na ons zullen komen. Dineke, Tsjikke en Annegeke hebben inmiddels aangegeven wel met de trein terug te willen reizen. Met z’n drieën 350 kilometer op de achterbank zien ze niet zitten. En de trein is toch heel comfortabel reizen. Wij begrijpen dat wel en om 18.40 uur zetten we ‘onze’ dames af bij het station Maastricht. Om 23.35 uur zal Wim ze weer begroeten op station Veenwouden.  

En dan rijden we weer samen, zoals al 26 etappes lang, richting huis. Richting ús Fryslan. Een prachtig land glijdt aan ons met 120 kilometer per uur voorbij. Bekende plaatsen zien we op de wegwijzers staan: “Valkenburg, Sittard, Susteren, Echt, Roermond, Venlo, Vierlingsbeek, Gennep, Groesbeek!” Elk met zijn eigen herinnering. Vreemd en tegelijkertijd ook wel grappig!

Naar: Home