Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

26e etappe

Strabeek-Maastricht 15 km
Zaterdag 25 November 2000

We hebben gisteravond afgesproken om vanmorgen rond 9.00 uur te gaan ontbijten. Vandaag de op één na laatste etappe én de laatste etappe van het Pieterpad. De eerste is 11 kilometer lang en de laatste is slechts 4 kilometer. We lopen ze achter elkaar. Onze uitzichten vanuit de hotelkamers zijn fraai. Hedzer kijkt uit op de spoorlijn Valkenburg – Heerlen, die zich ongeveer 20 meter boven hem bevindt. Vanwege die hoogte heeft hij geen last van treinlawaai. Links ziet hij de Geul stromen. Wim kijkt uit over de Geul en het daarachter gelegen Geuldal. Verderop zijn de contouren van Valkenburg en Oud Valkenburg goed te zien. Op de heuvel aan de overkant de bekende Wilhelminatoren met kabelbaan en rodelbaan. Een prachtig blauwe lucht zorgt er voor, dat de nog laag staande zon zijn stralen als een rood-roze deken over het Geuldal en de heuvelen kan leggen. Uitnodigend. Alsof de natuur wil zeggen: “Wij zorgen dat het een prachtige laatste Pieterpaddag wordt!”  

Om 9.00 uur zitten we in de ruime eetzaal met panoramisch uitzicht over het Geuldal en de heuvels daarom heen. Zo ontbijten we niet elke dag. Met zo’n uitzicht. Het ontbijt laat zich prima smaken. Diverse soorten broodjes, beleg en uiteraard thee, koffie, jus d’ orange of melk. We praten nog even na over dat prachtige ‘gisteren’. Het vele moois dat we gezien hebben. Ook onze merkwaardige ontdekking gisteravond op het grote Berkelplein in Valkenburg, waar bladeren van de platanen die staan onder reusachtige lichtmasten nog groen bleken te zijn. Terwijl de overige bomen reeds geheel van blad ontdaan waren. Ook hier mensenwerk dus. Ach…..het maakt die platanen verder ook niet uit. Hun seizoen wordt alleen wat langer. Nog even wachten met die winterrust. Na het afrekenen en de koffers pakken stappen we in de auto en rijden richting station Valkenburg. Het is inmiddels 10.00 uur en we weten dat onze ‘maatjes’ met dochter Annegeke op dit moment in de trein zitten richting Valkenburg. Zij zullen omstreeks 13.05 uur aankomen, de auto pakken en richting St.Pietersberg rijden om ons op te wachten.

We parkeren de auto naast het station. Als we de rugzakken hebben omgehangen lopen we via de Spoorlaan richting Strabeek, waar we de route weer oppakken. Het is 10.25 uur als we aan de 26e etappe naar Maastricht beginnen. Prachtig weer, veel zon en blauwe luchten, een klein briesje en heel veel zin! Alle ingrediënten voor opnieuw een mooie tocht zijn dus aanwezig. We moeten linksaf de Klaterstraat inlopen. Een onverhard pad die de Geul naaapt  want ze kronkelt ook alle kanten op. Voor ons zien we een fraai heuvellandschap. Na een paar honderd meter staan we op een houten bruggetje. De Geul stroomt onder ons door. Hij gedraagt zich als een heuse bergbeek. Alle druppels water vechten om het hardst zich een weg naar beneden te banen richting Maas. Links en rechts zien we oeverwanden die steeds verder afkalven door dit snel stromende water. In het midden een eilandje waar enkele graspollen en een waarschijnlijk stroomopwaarts ontworteld berkenboompje een laatste rustplaats hebben gevonden. Ze schijnen het daar bijelkaar wel naar de zin te hebben. Het uitzicht hier is vreselijk on-Nederlands, maar o wat mooi! We lopen het bruggetje aan de andere kant af en volgen met een grote boog naar rechts via het zandpad de Geul. Het pad is neergelegd aan de voet van de heuvels. Links soms steil oplopende hellingen die deels hun mergel laten zien, terwijl rechts van ons zo’n 10 meter lager de Geul stroomt. We kijken onze ogen uit. Het is verleidelijk om na elke meter of om elke hoek een foto te nemen. Maar dat heeft geen zin. Je moet er zelf geweest zijn om dit te bevatten. Een wonderlijk mooie wereld. De Schepper zal hier wel een tijdje bezig zijn geweest met dit graaf- en kneedwerk. Maar het resultaat is er dan ook naar. De handwerkjuf zou Hem vast een tien gegeven hebben.

We duwen het hek open die ons de weg verspert. Het hek is onderdeel van een omheining waarbinnen een kudde paarden en kudde runderen gehuisvest. Een groot bord wijst ons erop dat we hier op eigen risico zijn en dat we deze kuddes op tenminste 25 meter moeten passeren. Vreemd, maar zo’n bord geeft dan wel wat spanning. Het pad langs de Geul trekt zich niets van het hekwerk aan. Zij kronkelt gewoon verder alsof zij ons zeggen wil: “Ik ga wel verder hoor!”

We zien alleen wat oude koeien- en paardendrollen als teken dat dergelijke dieren zich hier bevinden. We zien de dieren zelf niet. Die zullen met graagte uit de buurt van mensen willen blijven. Vaak zijn dieren toch wel verstandiger dan die drukke mensen. We moeten nu links afbuigen richting Bergerheide Vilt en verlaten de Geul die helaas verder de voet van de helling blijft volgen. Het afscheid wordt door ons nauwelijks opgemerkt. We kijken onze ogen uit vanwege de prachtige natuur en hebben amper in de gaten dat de Geul ons voorgoed vaarwel zegt. We zullen hem in dit Pieterpad niet meer ontmoeten. Het pad gaat flink omhoog. Achter de heuvel straks eerst het dorp Berg en daarna Terblijt. Toch heel bekende Zuidlimburgse dorpjes. Op het wandelpad ontmoeten we een vrouw van middelbare leeftijd die kennelijk analfabeet is. Ze heeft namelijk haar hond loslopen in dit omheinde gebied, terwijl toch met ‘koeienletters’ – of paardenletters? - op het bord staat vermeld dat honden absoluut aan de lijn moeten. Als we boven op de heuvel zijn aangekomen zien we opnieuw een hekwerk, waar we het omheinde gebied gaan verlaten. Daarachter de huizen van Berg. Het spijt ons wel enigszins dit mooie gebied achter ons te moeten laten.

Om 11.30 uur stappen we Berg en dus eigenlijk ook Terblijt binnen. We worden begroet Verderop horen we een hond enthousiast blaffen. Het is een Berner-Senner en hij begroet een postbode. De postbode beantwoordt de begroeting echter niet. Hij tuurt naar de post die hij in zijn linkerhand vasthoudt en ziet de hond amper staan. Links en rechts fraaie huizen en huisjes ver uitstekend boven de weg waar wij lopen. Hier te wonen heeft ieder geval als voordeel dat je geen gras hoeft te maaien. Vanwege de vrij stele hellingshoek van de meeste tuinen zijn waarschijnlijk alleen rotstuinen mogelijk, en die hoeven niet gemaaid te worden. Het probleem hier schijnt te zijn, dat de grond zich tijdens een fikse regenbui nog wel eens wil verplaatsen. Ja, het ‘gras’ is altijd groener bij de buren.

We verlaten aan de zuidkant Berg en Terblijt en zien voor ons de Bemelerberg opduiken. Links in de verte staat trots de windmolen van Gasthuis. Een paar honderd meter voor ons camping ‘Mooi Bemelen’. Hier heeft Wim nog herinneringen liggen van de zomervakantie in 1995. We slaan ruim voor de camping rechtsaf een veldweg in die sterk daalt. We betreden nu het Bemelerbos en de Bemelerberg met zijn vele prachtige mergelgrotten. Een paar honderd meter verder herkent Wim de enigszins schuilgaande ingang van een heuse mergelgrot. Even via het opstapje het hek over en dan 20 meter omhoog klauteren door het weiland. Gezien de sporen vertoeven hier schapen. We zien honderden schapenhoeven en duizenden schapenkeutels. Voordat we om een groot rotsblok lopend de ingang van de mergelgrot betreden kijken we nog even rond. Prachtige heuvels, bossen, open veld en rechts verderop het opvallend spitse torentje van Bemelen. We lopen de mergelgrot in. Grote mergelzuilen lijken het 2 meter hoge ‘dak’ te steunen. Ontstaan door erosie en door het weghakken van mergelblokken door mensen. Het eerste deel van de grot wordt sprookjesachtig verlicht door de laag staande zon die precies naar binnen ‘kan kijken’. Het achterste deel van de grot is pikkedonker. Het is inmiddels alweer 12.00 uur. Wat gaat de tijd snel. Te snel!  

Wim heeft, wetende dat we deze mergelgrot vandaag zouden passeren, 27 waxinelichtjes meegenomen. Achter in de grot steken we deze aan. 27 waxinelichtjes die staan te branden voor 27 etappes. Het geeft een extra dimensie aan deze grot. Een prachtige gezicht die geelachtige grot met de ‘dansende’ schaduwen. Door het schaarse licht van de waxinelichtjes ontdekken we dat ook in het donkere gedeelte van de mergelgrot honderden schapenhoeven de zandbodem markeren. Hier overnachten of schuilen die beesten dus. Overigens valt er geen schaap te ontdekken. Ze staan kennelijk op stal of zo……. Als we vanuit het donkere gedeelte richting uitgang kijken zien we in het schaarse licht vele veldmuisjes over de zandbodem en tussen de hier en daar losgeraakte mergelblokken heen en weer rennen. Zo op het oog doelloos. Maar in de Schepping heeft bij dieren alles een doel. Het is een grappig gezicht. Muizenangst hebben we gelukkig niet. Hier in de grot nemen we voor het eerst vandaag koffie. Het zit hier goed en het beeld  rondom ons nodigt uit nog even te blijven. We blijven een uur zitten. En alsmaar rondkijkend. Zittend tussen de mergel, in feite kalkhoudende klei, zijn we ons er van bewust dat dit eens deel uit maakte van zeebodem. Lang geleden is in deze lagen het eerste ‘dino-skelet’ van Nederland gevonden. Het moet een fraai exemplaar zijn geweest. Wij kunnen er zo op het eerste gezicht geen één ontdekken! We zitten alweer bijna een uur in deze mergelgrot. Jammer, maar we moeten nu toch wel verder. Het is rond 13.00 uur en onze ‘maatjes’ met dochter Annegeke komen rond deze tijd aan op station Valkenburg. We willen ze ook geen uren laten wachten op het eindpunt op de St.Pietersberg. En dus alle 27 waxinelichtjes weer doven en opbergen. We willen niet dat de schapen zich hieraan tegoed gaan doen en wij volgende week in de plaatselijke krant vermeld staan. Die beesten vreten alles. Dus ook waxinelichtjes en de blikken bakje eromheen. Voetje voor voetje lopen we het steile pad af naar beneden. Terug naar het voetpad en de oorspronkelijke route. Als we via het opstapje over de afrastering geklommen zijn kijken we nog even achterom. Als je het niet weet is deze mergelgrot moeilijk te zien. Slechts een deel van een rotsblok geeft voor ‘bekenden’ deze attractie aan. Beslist een aanrader voor de lopers die ons nog zullen volgen.

Het landschap blijft ons verbazen. Alle tot nu toe gelopen etappes waren op zich bijzonder en mooi, maar deze etappe is toch wel erg mooi. We passeren Bemelen op een kleine honderd meter. We zien verschillende historische panden tegen de heuvel aangebouwd staan. En daar tussen steeds maar weer het opvallend spitse torentje van het dorp. Na wat bochten en bochtjes zien we plots voor ons een enorme mergelgrot opdoemen. Vanuit de verte lijkt het wel een kathedraal, die door al zijn witheid en grootsheid schittert in het zonlicht. Veel groter dan de mergelgrot waar we een kwartier eerder uitgekomen zijn, alleen om deze staat een groot hekwerk. We kunnen er niet bij- of inkomen. Jammer maar begrijpelijk. Mensen vernielen ‘onbewust’ toch veel door dat zogenaamde toerisme en mogelijk huizen er ook vleermuizen in deze grotten. Vanwege zijn grootsheid moeten we het weiland links een eind inlopen om deze mergelgrot in zijn geheel op de foto te vereeuwigen.

Het heuvellandschap begint wat af te vlakken. We laten het ‘een beetje’ achter ons. Voor ons zien we duidelijk de flats en torens van Maastricht. Nog een kleine kilometer. Om 13.35 uur passeren we het blauwe bebouwde-kom-bord 'Maastricht’. Eindpunt van deze 26e etappe en beginpunt van de 27e en laatste etappe. Maar eerst moeten we nog een stuk richting station lopen. Door allerlei minder aansprekende buitenwijken van deze oudste stad van Nederland loopt de route. We kruisen de drukke en bij veel Nederlanders bekende A2 Eindhoven – Luik. Toch frappant dat je op deze weg altijd wel een auto met caravan ziet rijden. Ook vandaag dus. Overwinteraars?

Via een tunneltje duiken we onder het spoor door. Een sterke penetrante lucht versnelt onze pas. Jakkes wat een pislucht. Waarschijnlijk tunnel én openbaar toilet in één. Een lange bocht zorgt ervoor dat het eindpunt van de tunnel niet te zien is. Ook nog vrouwonvriendelijk dus. En dan staan we plots voor het station Maastricht. Een station van een architectuur die we beiden nog niet eerder gezien hebben. Het heeft wel wat. Die toren er bij moet een ingeving van de architect zijn geweest. Het verschil tussen onopvallend saai en ‘apart’.

Het is nu 14.15 uur. We sluiten hier de op één na laatste etappe – de 26e – van het Pieterpad af.  Hedzer neemt met zijn digitale camera wat foto’s van het station. Wim moet naar binnen om een nieuw rolletje te kopen. Voor het eerst dat hij gedurende een etappe een filmrolletje heeft vol geschoten. Maar er waren ook zoveel fotogenieke momenten van de natuur. Van al die pracht en praal Voor het station zien we in één rechte lijn de Stationsstraat, de Wykckerbrugstraat en de St.-Servaasbrug. Ofwel het eerste deel van de nu echt 27e en laatste etappe van het Pieterpad. Nog 4 kilometer. Zouden onze ‘dames’ er al zijn?

Naar volgende etappe: Maastricht-Pietersberg