Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

24e etappe

Pey-Sittard 18 km
Zaterdag 28 Oktober 2000

Als we naar buiten kijken, zien we dat het droog is. Wel wat bewolking maar vooral droog! Na zo’n regendag als gisteren wel een prettig idee. Eén dag in de regen oké, maar twee dagen….nee. We hebben beiden goed geslapen en zijn voldoende uitgerust voor etappe 24 van het Pieterpad. Vandaag van Pey naar Sittard. Het Limburgse heuvellandschap komt nu toch echt in zicht. Deze drie dagen nog niet. Maar daarna……..

Om 9.00 uur zitten we in de ‘huiskamer’ aan het ontbijt. In het weekend kunnen de gasten vanaf 9.00 uur ontbijten. John en Annette willen ook wel eens een dagje wat langer blijven liggen! Net als gisteren weer een heerlijk en voedzaam ontbijt. Van John ontvangen we weer onze thermoskan met heet water. Voor de koffie onderweg. Wim noteert nog even onze ervaringen met Herberg Opwaerts in het aanwezige gastenboek. Natuurlijk met ons Pieterpad-visitekaartje ernaast geplakt. Nadat we onze spullen in de auto hebben geladen, moet er afscheid genomen worden. Met veel woorden van dank over en weer nemen we ‘voorlopig’ afscheid van John en Annette. Ze waren bijzonder hartelijk en gastvrij en wij voelden ons er prima thuis. Het is inmiddels 9.30 uur. We moeten vertrekken richting Echt. Een laatste toetertje, nog één keer achterom kijken en dan……zijn we de bocht om. Uit het zicht. Voorbij.

Om 9.45 uur parkeren we de auto op een parkeerplaats tegenover station Echt. Vandaar is het ongeveer 1200 meter lopen naar ons eindpunt van gisteren in Pey. Een half uurtje dus, inclusief een bezoekje aan de bakker in Echt voor de proviand. We stappen net op tijd de bakkerswinkel weer uit, want er vindt een ware stormloop plaats. Voor het brood en de vlaai natuurlijk. Of vanwege ons? Nee, natuurlijk niet……………nee? Als we langs de kerk van Pey lopen valt ons de grote drukte op de begraafplaats op.

Veel mensen, jong en oud, zijn druk bezig de grafstenen op te poetsen. Veel bloemen en boeketten worden bij de graven geplaatst. We vragen ons het waarom af van deze ‘gezellige’ drukte. Want het ziet er gewoon heel sociaal en gezellig uit. Omdat de waarom-vraag ons bezig blijft houden schiet Wim even verderop een op het oog aardige vrouw aan. Na de vraag te hebben aangehoord begint ze te glimlachen en vertelt ons, dat die activiteiten en bloemen op de begraafplaats te maken hebben met Aller Zielen. Ofwel eerbetoon aan de overledenen. We zijn diep onder de indruk van dit grootse gebeuren. “Zou dat niets voor ons in Friesland zijn” merkt Hedzer terecht op. Daar zien de begraafplaatsen er vaak zo intriest uit. Wim is het helemaal met hem eens. Wat meer fleur en kleur mag van hem ook wel. Om 10.15 uur arriveren we bij ons startpunt van vandaag. De derde en laatste etappe van deze driedaagse tocht tussen Venlo (Belfeld) en Sittard. Eigenlijk zijn we al helemaal gewend aan het Limburgse land met al zijn geneugten. Maar vanmiddag of vanavond zullen we toch weer terug moeten naar het hoge noorden. En eerlijk gezegd begint dat ook te trekken. Fijn….vanavond weer heerlijk thuis voor de buis bij de rest van de familie. Ook iets om naar uit te kijken.

Net als gisteren ook hier het eerste gedeelte een fraai landweggetje, slingerend en kronkelend door het landschap. Hier en daar groepjes koeien die ons verbaasd zitten aan te staren. En hier en daar in het landschap gedropt…...groepjes populieren. Al helemaal kaal en klaar voor de eerste winterse aanval. Ze presteren dat nu elk jaar om als eerste klaar te zijn voor de winter die naar mate de jaren vorderen steeds later of helemaal niet komt. Niet de slimste bomensoort. We wisten dat hun houtkwaliteit ook al niet best was. Tja.

Na veel gekronkel stappen we om 10.45 uur het plaatsje Slek binnen. Bijzonder rustig. Zo op het oog geen winkels maar wel een café. Moet genoeg zijn. Is mee te leven denken we. Voor Wim wordt het vanaf hier bekend terrein, vanwege zijn vakantie op camping de Hommelheide in Susteren. Hij heeft hier heel wat zweetdruppeltjes liggen vanwege het fietsen. Grappig om deze streek nu eens in haar herfsttooi te zien. We zijn door Slek heengelopen en verlaten aan de zuidwestkant het dorpje weer.  Hetzelfde soort landschap als tussen Pey en Slek ligt voor ons open. Mooie maar glibberige paadjes, hier en daar wat koeien en schapen en boomgroepjes, die elkaars gezelschap hebben opgezocht. Gelijk hebben ze. Aan het getingel te horen naderen we een spoorwegovergang. De spoorlijn Amsterdam – Maastricht ligt rechts voor ons. Een zware blauwe locomotief lijkt met het groot gemak een twaalftal blauw/gele wagons te trekken. Een machtig gezicht. Het is een passagierstrein en achter de raampjes zien we mensen voorbij schieten. We ontmoeten in dit korte ogenblik een paar honderd mensen die met een vaartje van rond de 130 kilometer per uur voorbij razen. Enkelen moeten ons gezien hebben. Een enkeling zal misschien verrukt in de trein hebben geroepen: “Hé…Pieterpadlopers!” De meesten zullen het niet begrijpen. Het was een oppervlakkige ontmoeting. Weinig diepgang.

Bij de spoorlijn aangekomen moeten we direct linksaf een waterstroompje volgen. Het watertje gutst door zijn smalle bedding en hoog oplopende wallen. Aan weerszijden veel nog groene bomen en struiken. Links naast het stroompje een smal pad. Het ziet er fraai uit en we moeten hier gelukkig over heen. Dat loopt lekker. Na wat slingeringen – het paadje weet kennelijk ook niet precies waar ze heen wil – staan we samen met het stroompje midden tussen de akkers. Stengels en bladeren op de grond geven aan dat hier ooit een maïsveld is geweest. Nu geoogst, en kaal en berooid de akkers achterlatend. Bij een alleenstaande grote boom rechtsaf verder het inmiddels wat breder geworden stroompje volgen. Het gaat nu toch wel wat moeizamer, want vanwege de maïsoogst en afvoer daarvan is het spekglad. We glibberen af en toe beiden vervaarlijk dicht richting slootkant. Goed oppassen hier. Dit geglij en geglibber duurt ongeveer 1,5 kilometer. We doen er dan ook ruim een half uur over. Maar eindelijk kunnen we bijkomen op de asfaltweg. Daar vlaknaast een bord Susteren en aan de overkant een groot informatiebord “Camping Hommelheide”. Wim z’n zomercamping in augustus van dit jaar. Hedzer is kennelijk onder de indruk, want hij wil alles over de camping weten. We zijn weer in de bewoonde wereld. Susteren!

Via een buitenwijk van Susteren verder richting het IJzeren Bos. Opnieuw lopen we nu vlak achter de camping en het bijbehorende bungalowpark. En dan rechtsaf met het pas geasfalteerde fietspad meelopen. Voor ons zien we het IJzeren Bos, maar direct rechts om de hoek een prettig uitziende bank. We kijken elkaar aan en knikken zonder woorden. Koffie betekent dat. Ons eerste bakje vandaag. Door het glibberige pad langs de sloot hebben we het wat warm gekregen, dus de jassen even uit. Kunnen we even doorwaaien.

Hallo…..horen we roepen. Komende vanuit de richting van het IJzeren Bos zien we een jong stel met hond op ons toe lopen. Wat eerst op een tweekleurige hond lijkt, blijkt even later een Golden Retriever te zijn. “Modder” roept de vrouwelijk helft van het stel. “Hij loopt met ons het Pieterpad. Hartstikke gezellig!” Met zulke spontane en enthousiaste begeleiders zal deze hond het zeker wel gezellig vinden. Voordat we het in de gaten hebben praten we honderd uit met elkaar. Rene en zijn vrouw of vriendin – dat is ons niet helemaal duidelijk - lopen samen een deel van het Pieterpad en zijn enkele dagen geleden gestart op de Pietersberg. “Tot Swalmen” zegt ze, “daar neemt maandag een vriendin het van Rene over!”. Vandaag gaan ze richting St. Odiliënberg om vervolgens in Posterholt te overnachten. Het schijnt dat alleen daar een adres is waar de hond ook welkom is. Na een twintig minuten kletsen gaan we allemaal verder in de eigen richting. “Fijne mensen” zeggen we tegen elkaar. “Ik heb ook nog even een foto van de hond en de bazin gemaakt!” vertelt Hedzer. We zijn het erover eens dat deze foto vereeuwigd moet worden op internet. Op onze site!

We lopen midden in het IJzeren Bos. Wel is duidelijk te zien dat dit bos door mensenwerk is aangelegd. Vele bomen staan strak in het gelid. ‘Het presenteer geweer!’ ontbreekt alleen nog. Verder wel mooi. Terwijl we gestaag richting Sittard lopen laten we ‘ons Pieterpad’ de revue nog eens passeren. De start 11 maanden geleden in Pieterburen. De vele mooie etappes. Maar ook de tientallen reacties via e-mail op onze site. Van studenten, medewandelaars, kandidaat wandelaars, groepen vrouwen met honden, vriendinnen, echtparen en einzelgangers. Jammer dat alle e-mail reacties door een storing half oktober van de computer van Wim verdwenen zijn. Vergeten te back-uppen. Ook praten we over het opnemen van onze verslagen en foto’s op andere internetsites zoals ‘digitaalstad Coevorden” en “kalmoes.nl”. We zien het beiden niet als lofuiting richting ‘ons’, maar als aangestoken enthousiasme voor het Lange Afstand Wandelen in het algemeen en het Pieterpad in het bijzonder. Het werkt ook zeer aanstekelijk en ook wij kennen inmiddels mensen die vanwege onze avonturen zelf begonnen zijn aan de “Tocht der tochten”. En dat doet ons goed.

We lopen het IJzeren Bos weer uit en komen voor de tweede keer in Susteren. Het is inmiddels 12.45 uur. We zijn voor vandaag hier zo’n beetje op de helft. We besluiten nog even door te lopen….”verder op langs het spoor en bij een beek kunnen we nog wel even zitten voor de koffie!” zegt Wim, de route verder tot Sittard grotendeels kennend. “Inderdaad, je hebt gelijk” reageert Hedzer als we over het fietspad de door Wim voorspelde plek naderen. Even koffie drinken. Eigenlijk willen we gewoon treintjes kijken. We staan hier maar en meter of twee van de drukke spoorlijn Amsterdam – Maastricht/Heerlen. Eigenlijk gaat het ons daar om. Maar dat hoeft niet iedereen te weten. Treintjes blijven mannen trekken. Ongeacht hun leeftijd.

Twee sneltreinen en twee stoptreinen later, in tijdstermen 20 minuten later, pakken we alles weer op en in om verder te gaan. Via bosgebied ’t Hout verder en verder. Als we het bos uit lopen zien we bij een bruggetje een paardengezinnetje staan. Na enige observatie wordt ons duidelijk wie pa, ma en het veulen is. Ma deelt ‘ook hier’ de lakens uit. Het is dus overal hetzelfde. Hun huis?……een groot afgezet natuurgebied langs een meanderende beek. De ‘Vloedgraaf’ geeft de VVV-kaart aan.  Daarna opnieuw een stukje langs het spoor richting Nieuwstadt. Een duits aandoende naam die je verwacht tegen te komen bij een märklin-modelspoorbaan, om maar even in treintermen te blijven. We lopen hier wel op het vlakke land pal tegen de stevige zuidelijke wind in. Dat waren we vandaag nog niet gewend. Wel fris hoor. Voorons zien we de flats van Sittard. Maar we moeten eerst richting Limbricht. Daar schijnt een fraai kasteel te staan.

We kijken door de poort de binnenplaats op van kasteel ‘Limbricht’. Inderdaad erg mooi. Liepen we net nog vlak langs de grote en moderne Nedcar-fabrieken van Born, nu bij het grote en oude kasteel. Een groot contrast. Elke keer als we een dergelijk object zien vragen we ons steeds weer hardop af hoe mensen dit honderden jaren geleden konden maken. Wat moet men toch een kennis en vakmanschap hebben gehad om zonder de huidige technische hulpmiddelen zoiets te creëren. Zouden ze vroeger dan toch grotere prestaties hebben geleverd dan we allemaal denken? Via een industriespoorlijntje verlaten we Limbricht, terwijl voor ons reusachtige flats opdoemen. “Sittard” roepen ze ons toe. Via een in aanbouw zijnd viaduct lopen we over de westelijke rondweg van Sittard richting centrum en station. Niet het meest enerverende stuk en daarom zijn we blij na enige tijd voor het station te staan. Het is 15.15 uur. De 24e etappe is ten einde. Nu nog even met de trein naar Echt, waar onze auto staat te wachten.

Het is nog licht als we richting Friesland toeren. Lekker rustig op de weg en nog even nakletsen over de afgelopen drie dagen. Vele hoogtepunten; de route, het landschap; de afwisseling en natuurlijk Herberg Opwaerts. We zeggen bijna gelijktijdig “Daar ga ik met mijn familie nog eens naar toe!” Lachend rijden we de Waal over. We zijn weer “Boven de rivieren”. Bijna thuis. Nog twee dagen lopen en dan zitten we op de Pietersberg. Dat doen we vrijdag 24 en zaterdag 25 november a.s. Nog even niet aandenken. Aan het einde!

Naar volgende etappe: Sittard-Strabeek


 

.