Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

23e etappe

Roermond-Pey 21 km
Vrijdag 27 Oktober 2000

Na een uitstekende nacht staan we om halfacht op. We hebben elk een eigen kamer dus geen overlast van wederzijds gesnurk. Om 8.00 uur stappen we de ‘huiskamer’ binnen voor een ontbijtje. John voorziet ons van een verrukkelijk ontbijt die voor een groot deel bestaat uit producten uit het Limburgse land. Heerlijk. En wat een aardige vent is die John. Na een korte bespreking van onze Pieterpadsite en de eigen site van John en Annette en hun herberg genaamd ‘herbergopwaerts.nl’ pakken we onze spullen voor vandaag bijelkaar.  Vandaag de 23e etappe van Roermond naar Pey vlakbij Echt. Als we in de auto zitten richting NS-station Echt begint het te regenen. Was het gisteren prachtig wandelweer, vandaag belooft het grauwe wolkendek ons niet veel goeds. Maar goed…..dit is ook Pieterpad. Het hoort er bij. Misschien wel een wezenlijk onderdeel van een lange afstandspad in Nederland. Het gaat niet alleen om flora en fauna, ook het weer speelt in ons land een belangrijke rol. We parkeren ook vandaag de auto bij ons eindpunt in de omgeving van NS-station Echt. Even een treinkaartje uit de automaat en dan verschijnt na enkele minuten de trein richting Roermond.

Voor het station van Roermond starten we vandaag om 9.45 uur de 23e etappe. Vanaf het station gelijk een fascinerend gezicht op een deel van de binnenstad. Een groot plein met velerlei oude huizen en panden en daarachter ver uitstekende kerktorens. We horen de klokken van het 3e kwartier luiden. Het is net of ze op onze komst gerekend hadden. We beschouwen het als begroeting. Een deel van de tocht gaat via de binnenstad van Roermond. We waren er nog niet eerder geweest. Bij het zien van het “Hart van de stad” spijt ons dat bijzonder. Een slechte zaak dat vandaag pas een eerste kennismaking met Roermond heeft plaatsgevonden. We staan ook uitvoerig stil om te genieten van de prachtige Munsterkerk met zijn tuinen en plein. Wat een stad. Wat een historie!

Het regent behoorlijk hard als we na de Munsterkerk toch af en toe flink moeten zoeken naar de Pieterpadmarkering. Dat valt hier wat tegen. Ook een stad als Roermond kan niet in alles groots zijn. Maar een goede markering van het Pieterpad kost toch niet zoveel moeite en tijd? Twee oudere heren die ons zien zoeken en doorhebben wie en wat wij zijn wijzen ons vrijblijvend de weg…….”Die kant op richting brug. Voor de brug linksaf achter het pompstation langs!”  Héé….ons Pieterpadboekje geeft dit ook aan. We halen opgelucht adem. Het is niet leuk om in de regen te moeten zoeken naar rood/witte vlakjes. Je voelt je gauw verloren bij dit weer.  Even verderop zien we links naast de weg een indrukwekkend oorlogsmonument. Een monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers welke gevallen zijn bij de politionele acties in West-Indië het huidige Indonesië. Daar staan we dan, de vele duizenden namen lezend van de omgekomenen. Elke naam met een eigen verhaal, leven en nabestaanden. Jongens, mannen van soms amper twintig jaar. Lange rijen namen. Het zijn er duizenden. En wij staan die namen te lezen in de stromende regen. We krijgen er kippenvel van.

Drie stellen Pieterpadwandelaars passeren ons geruisloos. Elke voetstap en elk ander door het menselijk lichaam geproduceerd geluid gaat op in de gestaag vallende regen en wind. De goed tegen de regen ingepakte wandelaars geven geen enkel stukje menselijke huid bloot. ’t Ziet er gesloten en benauwd uit. Wij hebben liever de kleding wat losser en het hoofd vrij. Maar goed….ieder zijn meug. Onze hoofden met haar zijn wel drijfnat! “Het spoor over en dan rechtsaf de onverharde landweg op” roept het Pieterpadboekje ons toe. Wim houdt het vast, dus Hedzer hoort het niet en loopt Wim braaf achterna.

Het regent en regent en ‘ons’ landweggetje is een glibberig pad geworden. Verergerd door een actieve boer die met zijn trekker en laadbak suikerbieten over dit doordrenkte pad vervoert. We zien wel heel duidelijk dat de grondsoort hier anders is. Ietwat bruin/roodachtig en vettig. Vandaar dat geglibber natuurlijk! Het is overigens een prachtig landweggetje. Een écht landweggetje. Kronkelend en golvend strekt hij zich voor ons uit. Een informatiebord geeft aan dat deze glooiingen restanten zijn van de laatste ijstijd. Je moet het maar weten. In de verte zien we de zes Pieterpadwandelaars lopen. Ze lopen kennelijk stevig door, want hun ‘voorsprong’ is inmiddels behoorlijk groot. Wij kijken liever wat rond. Ondanks de regen. Want het blijft stevig regenen. Veel boezemwater ‘daarboven’ waarschijnlijk. Ze moeten het kwijt.

Omstreeks 11.00 uur naderen we een bosperceel waar de landweg langs loopt. We besluiten onder de beschutting van de bomen en het nog deels aanwezige en verkleurde bladerdek koffie te drinken. John heeft vanmorgen in de herberg voor een thermoskan heet water gezorgd en Hedzer voor oploskoffie. Een prima combinatie naar later blijkt. De hete opgeloste koffie laat zich uitstekend smaken. Nog even een chocowafel erbij. We voelen nieuwe energie door onze lijven stromen. Die regen en dat geglibber kost toch vrij veel energie. Dus is nieuwe ‘brandstof’ belangrijk voor lijf en geest. Net als de vorige twee etappes zien we ook vandaag weer vele velden met loof van asperges. We vragen ons af waarom dit loof blijft staan. Welke functie heeft dat? Of wordt het als organische mest mee omgeploegd in het voorjaar? We gissen ernaar. Voor boerderij ‘Mortelshof’ is een vriendelijk boer druk in de weer met machine en een berg suikerbieten. Hij begroet ons en wenst ons veel succes. Hij is gewend in weer en wind te werken. Een regenbui is voor hem en de andere boeren een natuurverschijnsel. Wij zouden eigenlijk ook zo moeten denken. Maar wij zijn niet echte natuurmensen. En de boeren wel. Die kennen ‘hun’ wonderlijk natuur’ en de bijbehorende verschijnselen. Het zijn eigenlijk door natuur gevormde biologen. Kunnen de theorie-biologen nog veel van leren dunkt ons. Even een haaks bochtje naar links en we lopen recht op boerderij ‘Boschberg’ toe. Een typisch Limburgse. Met ommuring en poort. De binnenplaats ziet er gezellig en besloten uit. Een roodbonte koe kijkt ons aandachtig aan vanuit zijn droge stal. Het is net of zich een grijns openbaart op zijn kop. Ach…..we fantaseren te veel.

We moeten links om de boerderij heenlopen en duiken dan het bos weer in. Na een kwartiertje doemt St. Odiliënberg voor ons op. Ook hier meldt zich de kerktoren als eerste. Vreemd om door het dorp te lopen – achter langs Herberg Opwaerts – waar je ook twee nachten verblijft. Alles is rustig in het dorp. Het is ook even na twaalven en te merken valt dat we de siësta-landen naderen. Absolute rust en stilte dus. En alle winkels zijn gesloten. Maar de regen…..die werkt door. Die weet van geen ophouden vandaag. Via een grote bocht verlaten we St. Odiliënberg weer. We gaan richting Montfort. Na een half uurtje lopen zien we ook Montfort voor ons. De twee plaatsjes liggen niet zo heel ver uit elkaar. We lopen ‘boven’ Montfort langs> Bij Huize Montfort, inmiddels een ruïne waar jaarlijks openluchtspelen worden gehouden, verlaten we het dorp alweer. Behalve de ‘Huize’ weinig van Montfort gezien. Buiten Montfort voert een ietwat saaie weg – de Waterstraat – ons na enkele kilometers tot de achterzijde van camping Reigershorst. Daar moeten we linksaf een bruggetje over om vervolgens langs een bosrand vele akkers te passeren. Verderop moeten we via een knik aan de andere kant van de akkers een stukje terug lopen. We zien links voor ons aan die andere zijde vier van de zes Pieterpadwandelaars die we eerder tegen kwamen. We hebben kennelijk een behoorlijk stuk op ze ingelopen. Op het eind van het pad een klein stukje bos met een “bijna haarspeldbocht” voor de wandelaars en dan het stukje teruglopen in oostelijk richting. We zijn getuige van een prachtig uitzicht op de route die we even daarvoor liepen. Een prachtige wereld hier.  

Via slingerpaadjes en een kleine ‘col’ zien we voor ons Pey opdoemen. Een buurtschap en deel uitmakende van de gemeente Echt. Het is dus niet echt groot en voor we het weten staan we op het eindpunt van deze dag...de kruising met de Hoofdweg in Pey. Het is inmiddels alweer 15.00 uur. Weer een etappe afgerond. En weer een etappe dichter bij de St. Pietersberg. We groeten nog even een echtpaar dat doorloopt richting Sittard. Wij doen dat morgen. Vandaag wel weer genoeg gelopen. Maar we zijn er nog niet helemaal. We moeten nog ruim een kilometer lopen om bij de auto te komen. Dus nog een stukje in westelijk richting naar Echt. Inmiddels is het opgehouden te regenen. Het is droog. Voor het eerst vandaag. Maar we hebben goede regenkleding, dus eigenlijk maakt zo’n regenachtige dag ons niet echt veel uit. Vanavond eten we in het prachtige ‘witte’ stadje Thorn. Een kilometer of 15 noordwaarts. We hebben plaatsgenomen in een gezellig en smaakvol ingericht restaurant. Een riante pannenkoek staat op het menu. We krijgen het amper op. Ruimte voor ijs is er niet meer. Wel voor espresso. Daarna leidt Wim Hedzer nog even rond door het centrum van Thorn. Wim was hier eerder geweest. Hedzer niet.

We genieten ’s avonds in Herberg Opwaerts na van deze dag. Ondanks de regen was het toch wel weer heel mooi. De andere gasten genieten zichtbaar met ons mee als we onze verhalen vertellen. Iedereen heeft wel eens van het Pieterpad gehoord of kent iemand die het Pieterpad loopt of gelopen heeft. We waren bij binnenkomst vreemden voor elkaar maar het Pieterpad zorgt vanavond voor een duidelijk “Wij-gevoel”. Ook Annette en John zijn er bij gekomen. Reuze gezellig. Voor het slapen gaan vertelt John nog een interessant verhaal over de geschiedenis van het huis waar de herberg in gevestigd is. Het pand blijkt veel meegemaakt te hebben. Gebouwd voor een huisartspraktijk in 1933, na de oorlog ingericht als een tehuis voor verstandelijk gehandicapten, daarna een opleidingscentrum voor kraamverzorgsters en nu een oergezellige herberg. We slapen er goed op. Mede geholpen door de smaakvolle en uit de streek afkomstige Cristofelbier. Is alleen hier te verkrijgen. Jammer. Maar wij in Friesland hebben ‘Us Heit’ bier. Ook erg lekker. Vooral met Beerenburg. Welterusten.

Naar volgende etappe: Pey-Sittard


 

fotoshow