Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

22e etappe

Venlo-Roermond 31 km
Donderdag 26 Oktober 2000

Het is 7.00 uur als we in de ‘diesel’ zitten op weg richting midden Limburg. Om preciezer te zijn; Belfeld. Zoals inmiddels bekend, hebben we er ook nu weer veel zin in. Limburg is toch een totaal andere provincie en heeft daarom veel te bieden en te genieten. Daar komt bij dat we er dit keer een driedaagse tocht van maken. Vandaag – donderdag - van Venlo (lees Belfeld) naar Roermond, morgen – vrijdag – van Roermond naar Pey bij Echt en zaterdag van Pey naar Sittard. We zijn ons er van bewust; het schiet nu toch wel op. Het Pieterpad zit er bijna op. Het is rond 10.00 uur als we Belfeld binnenrijden. Wim heeft uitgezocht hoe we ook vandaag weer optimaal kunnen genieten van het openbaar vervoer. Daarom zetten we de auto op de Pr.Hendrikstraat neer bij een bushalte van lijn 29. Als alles klopt brengt deze ons eind van de middag weer terug in Belfeld.

We moeten eerst een klein stukje door Belfeld, dan via de Maalbekerweg richting camping ‘De Eekhoorn’ en even voorbij de camping rechtsaf de paaltjes ‘nivon’ volgen. We lopen goed want we komen uit bij grenspaal 437. Ons eindpunt van de vorige etappe. Een uitnodigende bank zorgt ervoor dat we eerst een bakje koffie nemen met koek. Na de nodige uurtjes in de auto laat ons dat goed smaken. Het is inmiddels 10.15 uur. Het is prima weer. Half bewolkt, een graad of 14 en de zon laat zich van zijn beste kant zien.

Omdat we de vorige etappe tot Belfeld zijn doorgelopen, hoeven we vandaag slechts een kilometer of 23 richting Roermond. We zijn blij het op deze manier gedaan te hebben. Via lange rechte bospaden trekken we verder zuidwaarts. Dan weer deels in Duitsland, dan weer in Nederland. We voelen ons als de vogels, die het woord ‘landsgrens’ ook niet kennen. We zien geen verschil tussen Duitsland en Nederland. Als een prachtig tapijt is de bosgrond uitgedost. Vele kleuren van mos, verkleurde bladeren en takken en takjes. Als ‘edelstenen’ trekken vele soorten en maten paddestoelen de aandacht. Kleine wereldjes op zich. Meer als we de vorige etappe zagen.

We zijn getuige van een fascinerend samenspel tussen wind en bomen. We hebben het gevoel dat ‘ze’ met ons spelen. Steeds zorgt een briesje voor vallende eikels en kastanjes. Een paar keer vallen ze rakelings langs ons op de grond. Geen één is raak. Maar dat doen ‘ze’ er om. Ze willen aandacht voor hun spel. We geven ze die aandacht en betrappen ons erop hardop tegen ‘ze’ te praten. Zou prinses Irene ook een dergelijk samenspel hebben meegemaakt? Het moet haast wel! We zien vele kastanjes liggen in het bos. Tamme kastanjes! Wim weet uit zijn jeugdjaren in Soest dat deze eetbaar en lekker zijn. Hedzer weet dat niet en heeft ze nog nooit gegeten. Na een kleine demonstratie van Wim hoe je een tamme kastanjer moet pellen en eet durft Hedzer er ook van te eten. En ze smaken prima. Een tikkeltje bitter en vlezig. Heerlijk en gezond. Al kauwend lopen we verder. Na een uurtje lopen arriveren we vanaf de duitse kant bij de ‘Weissen Stein”. Volgens het Pieterpadboekje een historische plaats waar recht – en vooral doodvonnissen -  werd gesproken. Mogelijkheden voor de Pieterpadlopers om hier koffie te drinken of te eten. Als wij er lopen blijkt het dichtstbijzijnde restaurant gesloten te zijn. Alles overziend komen we tot de conclusie dat ‘het seizoen’ kennelijk voorbij is. Wel grappig is de slagboom die over de weg gebogen staat alsof hij wil zeggen “Halt und nicht weiter!”

Maar wij komen uit Friesland en trekken ons er niets van aan. Enigszins provocerend gaan we er zelfs bukkend onderdoor. De slagboom houdt zich in en blijft liggen.  Als we via de nog steeds lange, rechte en soms ook (te) brede boslanen verder lopen ontdekken we dat we gestaag omhoog gaan. Typisch een ‘vals plat’ dus. Hoger en hoger gaan we. We lopen hier op de grens van het hoger gelegen ‘Rijnplateau’ dat duidelijk uitsteekt boven de Maasvallei. De hoogtelijnen op de kaart geven aan dat op korte afstand het hoogteverschil ongeveer 50 meter is. Het doet ons denken aan de schoolplaat waarop te zien is hoe vanaf een hoger gelegen bosplateau ‘vreemde’ stammen uitzien over het waterrijke Nederland. We lopen opnieuw een stuk door Duitsland en wel het Diergardtscher Wald. Een heuvelachtig bosgebied met veel variëteit. Er zitten behoorlijk steile stukken tussen. Hijgend en puffend staan we boven, achteromkijkend naar de geleverde prestatie.  Maar wat is het mooi. En het zonnetje blijft maar schijnen. De jassen gaan uit en we lopen in T-shirt en blouse verder. Het is gewoon lekker weer.

Terwijl we langzaam afdalen zien we voor ons de bebouwde kom van Swalmen. We ‘scheren’ langs het dorp richting Boukoul. Ook nog nooit van gehoord. Maar ze zullen hier wel nooit van Kollumerzwaag of Veenwouden gehoord hebben. En dat in zo’n klein land. In het stuk bos na Swalmen en richting Boukoul treffen we smalle maar ook heel blubberige paadjes. En zo te zien blijven deze paadjes een groot deel van het jaar blubberig, want zowel links als rechts naast dit pad zijn in de loop der tijd nieuwe en droge paadjes ontstaan. Begrijpelijk, weinig lopers willen door de blub. De weg van de minste weerstand. Ook hier dus. Via glooiend landschap, afgewisseld door bossen, heide en weilanden wandelen we verder. Verder richting de St. Pietersberg en dus verder richting het definitieve eindpunt. Toch weer even ons best doen om dit uit het hoofd te zetten. We moeten immers nog wel wat kilometers. En daar willen we ook nog uitgebreid van genieten. Het geraas van autoverkeer geeft aan dat we Maalbroek naderen. De ‘N68’ duikt voor ons op. Weg natuur en weg rust. We moeten even de knop omzetten. En dan ook nog een paar honderd meter langs deze drukke verkeersweg lopen. Het is niet anders. Als we na enkele minuten, na een oversteek, deze verkeersweg weer achter ons laten is alles vergeten (en vergeven). Leuk dorp Maalbroek. Jammer van die weg.

En dan zien we voor ons de torens van Roermond. Ook de ‘koeltorens’ van de prins Clauscentrale steken duidelijk af tegen de blauwe lucht en de horizon. Voor ons beiden een eerste kennismaking met deze stad waar het riviertje de Roer – niet te verwarren met de bekende Ruhr – de Maas in stroomt en zorgt dat deze zich machtig kan voelen. Via de oostkant bereiken we de bebouwde kom van Roermond. In plaats van woonerven met spelende kinderen en drukpratende moeders treffen we voornamelijk industrie aan. Dat blijft voorlopig ook zo. Het is inmiddels 15.40 uur. We hebben Roermond bereikt. Een lange……lange laan, de Oranjelaan, voert ons steeds maar verder in westelijke richting. Richting NS- en busstation. Omstreeks 16.00 uur arriveren we bij het busstation. We hoeven slechts enkele minuten te wachten op lijn 30 die ons naar Swalmen zal voeren. Daar aangekomen moeten we overstappen op de gereedstaande lijn 29 richting Belfeld. En opnieuw gaat het weer perfect vandaag met het openbaar vervoer. Want om 16.30 uur stappen we uit in Belfeld op zo’n 3 meter van onze auto. Niet te geloven. Nu gauw een overnachtingadres zoeken. Wim had op internet de website “fijnopreis.nl” ontdekt. Een site met meer dan 1000 Bed & Breakfast-adressen in Nederland. Op grond van bijgevoegde foto’s viel ons oog op herberg ‘Opwaerts’ te St. Odiliënberg. Te gast bij ‘Annette en John Man’. Voor een heel redelijke prijs. Als we rond 17.15 uur op de stoep voor de herberg ‘Opwaerts’ staan doet een bijzonder charmante dame open…het blijkt Annette te zijn. Vriendelijk, maar beslist niet overdreven toont ze ons de gastenverblijven. We hoeven er verder niet over na te denken. Bijzonder gezellig en huiselijk. En een aardig mens die Annette…..en John natuurlijk ook. We zullen hier twee nachten blijven.

Een groot gevoel van voldaanheid glijdt over ons heen als we ’s avonds opgefrist en wel aan een heerlijk Christofelbiertje zitten, gezellig kletsend met de andere gasten. Een doktersgezin uit Zaanstad en een echtpaar met dochter, man en kleinkind uit het Groningse land. We stellen beiden vast het ware Limburgse leven ontdekt te hebben. En de andere gasten zijn het helemaal met ons eens. We hebben ons in den vreemde nog nooit zo thuis gevoeld. Welterusten Annette……… en John natuurlijk ook.

Naar volgende etappe: Roermond-Pey


 

.