Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

21e etappe

Swolgen-Venlo 22 km
Zaterdag 21 Oktober 2000

Vandaag voor ons de langste etappe van het Pieterpad. We hebben namelijk besloten om aan de etappe Swolgen – Venlo alvast een stukje van de eerstvolgende etappe Venlo – Roermond te plakken. Dit om te voorkomen dat we bij de volgende meerdaagse wandeltocht direct geconfronteerd worden met de lange etappe Venlo – Roermond van 31 km. Dit betekent dat we vandaag doorlopen na Venlo tot Belfeld. Ofwel in totaal 33 kilometer. Een eind, maar daarna rijden we toch huiswaarts en kunnen we uitrusten onderweg of thuis. We hebben beide een uitstekende nacht achter de rust. Na een overheerlijk ontbijt rond de klok van achten, pakken we alvast de auto in. We lopen vandaag op ongeveer 5 kilometer langs van het motel. Met de gastvrouw is afgesproken dat zij ons op zal halen wanneer we Belfeld passeren. Dat scheelt ons deze 5 kilometer. Na de te lopen 33 kilometer verwachten we daar niet zoveel puf meer voor te hebben. En….het ophalen kost ons niets extra. Service van de zaak. Dat schijnen ze vaker op deze wijze te regelen met Pieterpadlopers. Een adresje om te onthouden dus!

Vlak bij het motel stappen we rond 9.30 uur op de bus richting station Venlo. Daar moeten we een half uurtje wachten voor de bus die ons via Lottum in Swolgen zal brengen. Een half uurtje…ach wat stelt dat voor? Van Lottum hadden we overigens nog nooit gehoord. Door het Pieterpad kom je nog eens ergens. Het is 10.45 uur als we door de chauffeur van de buurtbus afgezet worden op de plek waar we gisteren gestopt zijn. Ook service van de buurtbus. Netjes hoor. Hij had gelijk in de gaten dat we Pieterpadlopers waren. Slimme vent. Buiten de bus is het weer opnieuw prima te noemen. Droog en zonnig. Een graad of 17 zal het vandaag gaan worden. We lopen een stukje door Swolgen. Een rustig, groen en ruim opgezet dorp. Ook hier de kerk die het dorpsbeeld domineert. Niet alleen in het verleden, maak ook in het heden blijven de hoge kerktorens met hun gezetelde goudkleurige hanen herkenningspunten voor de omgeving. Een soort van vuurtoren dus, maar dan zonder lamp, maar met haan. We duiken vrij snel het bos weer in. “Alweer bos?” roepen we in koor. We hebben de afgelopen etappes ook zo veel bos gezien. Het is prachtig hoor al die herfstkleuren, maar we verlangen nu ook wel even naar weidsheid. Misschien omdat we uit Friesland komen. Wel zien we dit keer wel vele prachtige paddestoelen. In heel veel soorten, maten en kleuren. Kabouters kunnen we niet ontdekken. We bekennen elkaar daar nooit echt in geloofd te hebben.

Voor ons verschijnt een heidelandschap. Heuvelachtig en met kronkelende paadjes. Mistflarden geven een mystieke sfeer aan deze Tienraijse en Swolgender Heide. Het ziet er keurig en uitnodigend uit, mede door aanwezige picknickbanken. Met zorg kiezen we een bank uit om ons tegoed te doen aan het eerste bakje koffie van vandaag. Genietend van koek, koffie en uitzicht is het hier goed toeven. Al rondkijkend zien we vlak voor ons een moerasachtig gebied en daar doorheen een houten vlonderpad. Het blijkt het vlonderpad te zijn welke is vermeld als foto in het Pieterpadboekje. We hebben ons gisteren dus vergist met het noemen van het Schuitwater. Hier vlak voor ons is het Schuitwater. We zijn daar blij om, want het ziet er mooi uit. Terwijl we over het vlonderpad lopen al rondkijkend, beseffen we dat een groot deel van Nederland er vroeger zo moet hebben uitgezien. Dwars door het natuurreservaat Schuitwater lopen we verder zuidwaarts. Alsmaar zuidwaarts, al zo’n 20 etappes lang. Nu toch heel langzaam ons einddoel in zicht komt, zijn het deze gedachten die af en toe wat op beginnen te spelen. Wegduwen dus! Wat een prachtig schouwspel overigens; het langgerekte meertje ‘Schuitwater’. Slechts een tiental meters breed maar een paar honderd meter lang. We genieten er van. Na en aantal kilometers verandert het landschap. We laten de bossen achter ons en het landschap wordt glooiend met zover het oog reikt akkers met rozen en afrikaantjes. Informatieborden leren ons dat we in het rozengebied rond Lottum zitten. Een rozenroute leidt onbekenden langs de vele rozenperkjes en rozenakkers rond Lottum. Het moet worden gezegd; het is een prachtig gezicht. Niet eerder zoveel soorten en kleuren rozen bij elkaar gezien. Een bord vertelt ons dat we bij buurtschap Zwaänenheike zitten. Binnen enkele minuten loop je door dit buurtschap met her en der verspreide boerderijen –rozenkwekerijen– en vrijstaande woningen –met rozenperken-. De rozen bepalen hier de levensloop en levenswandel van mens en dier. Een triest voor zich uitkijkende ezel schijnt te willen zeggen: ‘Ik kan geen roos meer zien!’.  

Bij Houthuizen worden we door de markeringpaaltjes van het Pieterpad heen en weer geslingerd. Dan weer rechts, dan weer links. Door al dit bochtenwerk verandert het landschap wel constant en ziet de horizon er steeds weer anders uit. Het kerktorentje van Houthuizen links van ons, dan weer achter ons, dan weer voor ons…….. Enigszins gedesoriënteerd passeren we kasteel ‘Kaldenbroek’ op enige afstand. Het is 13.40 uur als we Grubbenvorst binnen wandelen. Eerst even een bakker zoeken, want we hebben trek in wat lekkers en zoets. We laten het ons uitstekend smaken. En nu gauw verder richting Maas. Door het centrum van Grubbenvorst lopend zien we nog meer Pieterpadlopers. We zijn ook vandaag niet de enigen. Benieuwd eigenlijk hoevelen ons al zijn voorgegaan of nu bezig zijn. Om klokslag 14.00 uur arriveren we bij de pont die ons over de Maas zal brengen. Rechts in de verte zien we de boogbrug van de A67 Eindhoven-Venlo-Duisburg. Een prachtig kunst- en mensenwerk in het fascinerende Maaslandschap. Onder de brug doorkijkend zien we de torens en woonflats van Venlo. Zo dichtbij en toch nog zo ver weg. We schatten een kilometer of 8. Veel Pieterpadwandelaars bevolken de pont. Een stuk of twaalf. We besluiten daarom de volgende pont te nemen. Weg van deze wandeldrukte. En even tijd om nog wat te drinken en te eten. Een kwartier later stappen we op de pont. De ‘veermens’ blijkt een man te zijn van rond de 60 jaren, die trots vanuit ‘zijn’ stuurhut het overzicht op pont en water probeert te houden. Achter zijn ruit een pasfoto van twee prachtige vrouwen, zo op het oog van Arabische afkomst. Wim vraagt de man of dat zijn dochters zijn, teneinde hem daarmee te feliciteren. Enigszins geshockeerd pakt de man de pasfoto. Na deze uitvoerig te hebben bekeken antwoordt hij:”Die ken ik nie. Nooit end te never gezie!” Zo te zien weet hij niet wat hij met de pasfoto moet. “Zet hem waar weer achter het raam!” roept Wim de ‘veermens’ toe. Hij doet het warempel ook nog. Zouden het dan toch zijn dochters of zo zijn? We rekenen de overtocht met hem af. Door de kettingen ratelen we naar de overkant. 

Aan de overzijde wandelen  we via een dijkweggetje een aantal kilometers langs de Maas. Ver voor ons zien we de groep die eerder met de pont is overgestoken. Het lijkt of stilzwijgend is afgesproken bij elkaar te blijven. Gelukkig lopen wij er tien minuten achter. Vinden we beter zo. Het is alweer 15.00 uur als we het bord bebouwde kom ‘Venlo’ passeren. We moeten eerst nog een stuk langs de Maas alvorens we het centrum induiken richting station. Lopend langs de Maas ontmoeten we twee dames uit Rotterdam en Arnhem, die net zo als ons genieten van het uitzicht en de prachtig wereld om ons heen. Na een onderhoudend praatje wensen we elkaar veel plezier en succes toe. Leuke meiden! Maar we moeten verder, want niet Venlo maar Belfeld is ons einddoel vandaag. Nog zo’n 16 kilometer. Een mooi centrum heeft Venlo, maar wel veel duitse buurgenoten. Een vreemd wereldje hier; Nederlanders gaan massaal winkelen in Duitsland en de buren komen massaal in Venlo shoppen. Mensen kunnen ondoorgrondelijk zijn. We proberen het niet te begrijpen. We zien in de nauwe en oude straatjes van Venlo vele winkels, winkeltjes, kunst en terrasjes. En op deze terrasjes weer vele mensen. Venloërs, Duitsers en toeristen. Het is immers voor een groot deel van Nederland herfstvakantie. Als we op het punt staan een bakkerswinkel binnen te marcheren hoort Wim ineens roepen: “Hé Wim!” Omdat Wim toevallig ook Wim heet kijkt hij om richting terras en kreet.

Daar ziet hij een viertal mensen uitbundig zwaaien. De familie Jarich en Anneke Komrij uit Veenwouden! Nederland is nóg kleiner dan we al dachten. Leuk zo’n ontmoeting met mensen uit je eigen dorp. Maar veel tijd voor een uitgebreid praatje hebben we niet. De tijd dringt. We wensen hen verder een prettige vakantie toe en zij ons een fijne tocht. Lopend langs het station Venlo, waar we vanmorgen nog een half uurtje moesten wachten, zien we dat ‘de mannen met de fles’ er niet meer zijn. Triest hoor. Elke ‘fles’ zal zo zijn eigen verhaal wel hebben. We moeten een eind langs het spoor lopen richting van Tegelen. Even voor de grens met Duitsland steken we via een spoorwegovergang het spoor over. Mooie uitvinding zo’n spoorwegovergang. Stel je toch eens voor…………. 

Met grote ogen rondkijkend en lopend kruisen we een villawijk van Venlo. Een ‘bijna-berglandschap’ met kastelen van huizen en tuinen waar de Keukenhof niets bij is. Hoe kan een mens in zo’n rijkdom leven en ook nog gelukkig zijn. We begrijpen het niet helemaal. Ook niet een beetje. Nog verbaasd van deze weelde en rijkdom lopen we weer een bos in geplaveid met brede zandpaden. Het lijken wel tankbanen op een militair oefenterrein. We zwoegen heuvels op en af daarbij een zandafgraving passerend. Wel verassend om te zien hoe de natuur op een kennelijk verlaten deel van deze afgraving het heft weer in handen neemt en aan het ‘boetseren’ is geslagen. Het resultaat mag er wezen. Prachtig. Even voor Tegelen toch nog zwoegen. We moeten door een diepe maar drooggevallen sloot. Door het vele hemelwater van de afgelopen tijd is het een grote modderpoel. Balancerend langs de verhoogde kanten en over de vele struiken, takken en braamstekels halen we de oude boogbrug. Niet er onderdoor en niet er overheen, maar voor deze boog links omhoog en verder het pad volgen. Gelukkig ………….. ook weer gehad.

Om 16.30 uur lopen  we Tegelen binnen. Het is nog steeds prachtig en zonnig weer. Wel merkbaar is de inmiddels lage zonnestand rond dit tijdstip. Het wordt toch wel wat frisser. We trekken onze jasjes aan. Rechts van ons een immense hoop rivierklei, waarschijnlijk uit de Maas. Daarachter, bijna nietig een steenfabriek. We hebben er velen gezien. Deze typische hollandse rivierindustrie. Vaak eeuwenoud. Aan de rand van een nieuwere buitenwijk duiken we via een smal bospaatje Tegelen uit. Zo Tegelen ook een oud dorps- of stadsdeel hebben? We hebben er niets van gezien.

Nog ongeveer vier kilometer. Wim bekent spontaan een inzinking achter de rug te hebben. Tussen Venlo en Tegelen viel het hem zwaar. Het is een pure karakterloop geworden. Maar hij heeft zich inmiddels weer herstelt. Het gaat weer goed. Hedzer bekent last van een blaar te hebben onder zijn voetzool. Lastig en enigszins pijnlijk. We bereiken de duitse grens bij grenspaal nummer 441. Grappig! Slingerend over dan weer een duits deel en dan weer vaderlandse bodem bereiken we grenspaal nummer 436. De VVV-kaart vertelt ons dat we hier rechtsaf moeten richting westen en richting Belfeld. Na een paar honderd meter komen we uit bij de ingang van camping ‘De Eekhoorn’. Het moment om even onze gastvrouw – volgens afspraak – in het motel te bellen. We zijn blij haar stem te horen na de bijna 34 kilometer die we vandaag gelopen hebben. “Ik kom eraan hoor. Houdt moed!” peptalkt ze ons door de telefoon toe. En wij houden moed en lopen rustig richting westen naar Belfeld. Na een kleine 10 minuten zien we ‘onze’ gastvrouw van het motel aan komen rijden. Als we in de auto zitten voelen we ons afgemat maar zeer voldaan. Een moment waarop we onze gastvrouw alles willen beloven wat mogelijk is. Gelukkig vraagt ze niet om beloften, maar rijdt ze ons netjes naar de parkeerplaats van haar motel, waar onze auto staat te wachten. Vele woorden van dank en ander gevlij volgen alvorens we in de auto stappen richting Friesland. Het is inmiddels 18.30 uur en het wordt al donker. Nog zo’n kleine 300 kilometer en we zijn weer thuis. Hedzer slaapt al na 10 minuten ondanks verwoede pogingen wakker en helder te blijven. Het lukt hem niet.

En zo rijdt Wim, opnieuw door het hollandse landschap wat we inmiddels wel kunnen dromen en uittekenen, in de richting van ons Friesland. Voor het eerst gedurende het Pieterpad dat we na een etappe in het donker naar huis rijden. Ach wat maakt het uit. De ontvangst zal wel weer uitbundig zijn. Net zo uitbundig als het gesnurk in de auto van Hedzer!

Naar volgende etappe: Venlo-Roermond


 

.