Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

20e etappe

Vierlingsbeek-Swolgen 21 km
Vrijdag 20 Oktober 2000

We moeten verder en verder reizen om bij het startpunt te komen voor een etappe. Gelukkig is Nederland niet zo groot. Hoewel wij Nederlanders dat wel vaak denken! Omstreeks 8.00 uur heeft Wim in Kollumerzwaag Hedzer opgehaald bij zijn woning en daarna tuffen we rustig – via Zwolle, Arnhem en Nijmegen - richting het zuiden. Vandaag parkeren we de auto in Swolgen om vervolgens met openbaar vervoer richting startpunt Vierlingsbeek af te reizen. 

Na een rustige rit zonder files – het is zelfs opvallend rustig op de nederlandse wegen - arriveren we om 10.45 uur in Swolgen. Vlakbij de bushalte is een parkeerplaats en dat komt dus mooi uit. Na enkele minuten verschijnt bus lijn 29 die ons naar station Venray zal brengen. Aldaar stappen we over op de trein richting Vierlingsbeek waar we om 11.25 uur aankomen. We hadden het al eerder gemeld in onze verslagen: het openbaar vervoer in Nederland, een openbaring! En daar is geen woord van gelogen! Omdat we in de trein al genoten hebben van ons eerste bakje koffie beginnen we op station Vierlingsbeek direct aan de route richting ‘centrum’. We moeten weer even onze rood/witte markering opsporen. In het plaatselijk sportpark nog even een sanitaire stop gehouden. Het zal de eerste koffie wel geweest zijn!  Het is inmiddels 11.45 uur als we in Vierlingsbeek de inmiddels overbekende markering hebben opgedoken. Langs de prachtige kerk – of basiliek? – lopen we een stukje door Vierlingsbeek. Als we de bebouwde kom achter ons laten en een paar keer links- en rechtsaf afgeslagen zijn bereiken we een mooi bospad langs een beek. Links zien we een oude watermolen staan. Het informatiebord geeft aan dat het dorp vernoemd is naar deze beek. ‘Vierling‘ betekent viersprong. We hadden er zelf op kunnen komen.  

Een mooi stukje langs deze beek volgen we het pad. Links van ons bomen en bos, recht de beek met akkers en landerijen. De koeien begroeten ons uitbundig en draven langs het hek met ons mee. Kennelijk een tijd geen pieterpadters meer gezien. Rond 12.30 uur bereiken we het dorpje Holthees. Het laatste dorpje voor de grens met de provincie Limburg. Even voor Holthees staan we letterlijk en figuurlijk stil bij een indrukwekkend oorlogsmonument. Getuige de vele nog aanwezige bloemen en kaartjes van onder andere kinderen heeft hier kennelijk kortgeleden nog een herdenking plaatsgevonden. Na een minuut of tien gaan we verder. Zo’n monument vraagt toch om  bezinning. We lopen zwijgzaam verder. Het is inmiddels 12.45 uur als we via de brug over de Molenbeek de provincie Limburg binnenstappen. Het blijft echter mooi zonnig weer bij een graad of 17. We hadden niet anders verwacht. Een kleine honderd meter na deze passage lopen we het dorp ‘Smakt’ binnen. Hoe komt men aan deze plaatsnaam vragen wij ons af. Links zien we een klein kapelletje staan vernoemd naar St.Jozef. We besluiten even binnen te kijken. Wat we aantreffen is overweldigend. Schoon, sober, maar toch indrukwekkend. Het hééft gewoon iets. Een gastenboek leert ons dat er heel wat zaken leven onder de plaatselijke bevolking. Leuke, plezante, maar ook minder leuke. Natuurlijk vermelden ook wij onze namen in het gastenboek. En ons websitenaam!  

Als we weer buiten staan nadert een 50-plusser met pet ons. Onder zijn linkerarm een boek vasthoudend. We maken een praatje met hem. Blijkt meneer pastoor zelf te zijn. Hij behoort bij klooster 'Karmel' wat schuin achter de St.Jozefkapel staat. Een alleraardigste man. Vriendelijk en vooral spraakzaam. Maar daar hebben ze voor geleerd en wij zijn ook niet op ons mondje gevallen. We wisselen over en weer gedachten en ervaringen uit. Meneer pastoor is verheugd als we vertellen dat we helemaal uit Friesland komen. “En jullie komen ons Limburg bezoeken?” Een auto rijdt luid toeterend langs. Een aardige vrouw achter het stuur zwaait uitbundig. “Dat is m’n vriendin!” zegt de pastoor. “Ik heb hier veel vriendinnen. Want van één krijg je alleen maar praatjes!” We nemen deze tip ter harte, overhandigen hem ons visitekaartje van de Pieterpad-site en vervolgen onze weg. Ook dit is het Pieterpad. Mensen ontmoeten. Totaal onbekende mensen. We hadden het gevoel elkaar al jaren te kennen.  

We volgen een aantal kilometers het brede zandpad langs de spoorlijn. Twee uur geleden reden we hier met de trein nog langs richting Vierlingsbeek. Tijd en afstand, een relatief begrip. Daar zijn we tijdens het Pieterpad wel achtergekomen. We duiken het bos weer in. ‘Landgoed Geysteren’. Een prachtig bos vol kleur en afwisseling. Duidelijk zijn de herfstkleuren aanwezig. We zien één groot schilderij voor ons. Wat een pracht, wat een inspiratie.

Om 13.45 uur arriveren we bij de St. Willibrorduskapel. Midden in het bos. Vroeger een belangrijk knooppunt van wegen tussen Brabant en Limburg. Het kapelletje wordt omgeven door groene en verkleurde bomen. Het is een prachtig gezicht. We besluiten om hier nog even wat te eten en koffie te drinken, genietend van dit stukje historie. Tot ongeveer 2 meter hoogte zijn bijna alle stenen ingegraveerd met namen en data. Kennelijk voor mensen – of zijn het pelgrims -  belangrijk hun naam achter te laten in de oneindigheid van deze kapel. Met een grote boog voert het Pieterpad ons om het dorp Geysteren. Ook hier prachtige bos- en akkerpaadjes en schitterend gelegen huisjes verscholen in het bos. Het is moeilijk voor te stellen dat hier mensen wonen. Je verwacht hier eerder Hans of Grietje tegen te komen. De horizon wordt enigszins vervuild door de industrie van Wanssum. Het blijkt te komen door de aanwezigheid van de Maas. Het is inmiddels 15.00 uur. Maar gauw verder.

We moeten een stukje langs de Molenbeek. Hij achtervolgt ons wel vandaag. Kennelijk maakt de beek indruk op ons, want we ontdekken op een gegeven moment dat we verkeerd gelopen zijn. We hadden na het ‘betonnen bruggetje’ de kleine watergang moeten volgen. Maar dat doen we niet. We blijven de Molenbeek volgen. Als we bij een drukke weg uitkomen ontdekken we onze fout. Gelukkig zitten we slechts zo’n 300 meter van de Pieterpadroute. Na een stukje Meerlose Weg komen we weer op de route. Even verderop steken we de weg over en lopen over het erf van een werkelijk schitterend kasteeltje met poort. Een grote op het pad gelegen hond kijkt ons lodderig aan. Die heeft niets kwaad in de zin concluderen we. Een vriendelijk man die in de tuin werkt groet ons en roept “Hij doet geen vlieg kwaad hoor!” Het is 16.00 uur als we Meerlo binnenlopen. Een rustig dorpje, net als de andere en omgeven door bos en beek. Nog een kilometer of 4 en we kunnen in de auto stappen, op zoek naar een overnachtingplaats. Want ook deze keer willen we twee dagen lopen. Vandaag naar Swolgen en morgen richting Venlo. 

Via het buurtschap ‘Keuter’ naderen we Swolgen. Lopend tussen de vele aspergevelden zien we voor ons de kerktoren. Het schiet alweer op. In het Pieterpadboekje zien we een foto en omschrijving van ‘Het Schuitwater”. Dat lijkt ons heel mooi. Helaas constateren we, dat we er met een boog om heen lopen. Veel puf om van de route af te wijken hebben we niet meer. Een andere keer maar. Het is 16.50 uur als we de bebouwde kom van Swolgen binnen lopen. Nog een paar straatjes links en rechts en we staan weer bij de auto. Ook vandaag weer een heel afwisselende etappe door Brabant en Limburg, met als hoogtepunt onze avonturen in Smakt. Hartstikke leuk. Met behulp van de VVV-gids Limburg besluiten we in Belfeld een hotel op te zoeken. Het wordt motel ‘De Krekelberg” aan de doorgaande weg Venlo – Roermond. Als we op onze kamer zitten – met tv ! – komen we onder genot van een heus limburgs biertje bij van de belevenissen. Daarna lekker onder de douche en eten bij de chinees in Belfeld. Verrukkelijk zo’n dag. Vanavond niet te laat naar bed, want morgen volgt de langste etappe – voor ons tenminste – van het Pieterpad. Maar daarover morgen meer. Welterusten!

Naar volgende etappe: Swolgen-Venlo


 

fotoshow