Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

19e etappe

Gennep-Vierlingsbeek 17 km
Zaterdag 23 September 2000

Na een – vanwege de muggen – enigszins rusteloze nacht zitten we om 08.00 uur aan het ontbijt in ons hotel. Er zijn meerdere gasten, waaronder twee belgische echtparen. Gezellig dus. Na het ontbijt en de afrekenerij stappen we in de auto en rijden richting eindpunt ‘Vierlingsbeek’. Bij het station parkeren we onze diesel, om vervolgens eerst met de trein richting Boxmeer te gaan en vervolgens met de aansluitende buurtbus naar ons startpunt in Gennep.

In de plaatselijke supermarkt aan het Wilhelminaplein slaan we ons voedsel voor vandaag in. Appels, bananen, chocolade en broodjes. Dat moet voldoende zijn. Het nodig vocht hebben we nog over van gisteren. En vandaag komen we door Afferden. Daar zal vast wel een geschikt terrasje zijn. Het is 10.00 uur als we op de Spoorstraat starten met de – alweer - 19e etappe. Het weer is prachtig. Half bewolkt, weinig wind en een temperatuur van rond de 20 graden. Vanwege de gunstige weersvoorspelling ook vandaag – net als gisteren -  in de korte broek en een luchtige blouse.

We komen direct al verschillende Pieterpadwandelaars tegen. Eenlingen, stelletjes en groepjes. Vanwege het mooie weer waarschijnlijk. Zigzaggend lopen we door Gennep en z’n nieuwe buitenwijken. Op zich niet zo bijzonder. Maar hier is Limburg tussen Maas en duitse grens natuurlijk niet zo breed. De paden liggen hier niet voor het uitkiezen.Als we de laatste huizen van Gennep gepasseerd zijn veranderd het landschap snel in bos. “Op een vijfsprong, waar het bos begint via een slagboom verder rechtdoor” overtuigt het Pieterpadboekje ons. Altijd handig zo’n duidelijk aanwijzing. Vooral op vijf- of meersprongen. 

Als we door het bos lopen zien we dat de natuur zo hier een daar aangeeft, dat de herfst op komst is. De eerste ‘verse’ eikels en kastanjers liggen op de grond, terwijl ook enkele bomen begonnen zijn hun bladeren van een nieuw kleurtje te voorzien. Niet grootschalig, wel onmiskenbaar. Voor de vele dieren in het bos het signaal om de buikjes rond te eten en de wintervoorraadkast te gaan bevoorraden. Het blijft wonderlijk die natuur. Genietend van bos, open velden, dieren en natuurlijk het prachtige wandelweer lopen we verder in zuidelijke richting. Mooie paadjes die kronkelend onze aandacht opeisen. We lopen dan ook verkeerd in de omgeving van ‘Zwarte Kamp’. De kaart bestuderend komen we tot de conclusie dat we één afslag te laat naar links zijn gegaan. Maar het duidelijke kaartje in het Pieterpadboekje laat ons zien dat we rechtdoorlopend weer uitkomen op de juiste route. En zo gebeurt het ook. 

Als ons weer op de juiste route bevinden lopen we over de ‘Groene Streep’. We herkennen aan het uitzicht dat hier de omslagfoto van het Pieterpadboekje deel II moet zijn genomen. Het enige verschil is de lantaarnpaal die er nu wat zielig staat. Het blijkt de enige in de directe omgeving te zijn. De zin of onzin hiervan is onduidelijk. We gaan verder en zien voor ons de heuvelen opdoemen van natuurreservaat ‘Het Quin’. Prikkeldraad geeft aan dat we aan de rand van dit natuurreservaat staan. Gelukkig is het prikkeldraad niet om mensen tegen te houden, maar om dieren binnen te houden. Het boekje belooft allerlei grazend vee, maar wij kunnen niets ontdekken. Wat we wel ontdekken is een werkelijk prachtig stukje natuur voor ons. Heuveltjes met bos en heide. Hier en daar staalblauwe meertjes die de Hollandse luchten weerspiegelen alsof dat de reden van hun aanwezigheid is. Een fascinerend gezicht. We zijn zichtbaar onder de indruk van dit uitnodigende landschap. 

Via een opstapje over de afrastering. We staan in ‘Het Quin’. Een groot bord wijst ons op de aanwezige dieren, groot en klein, en verzoekt deze vooral met rust te laten. Ons oog speurt onbewust de naaste omgeving af. Alsof we ‘bang’ zijn voor een onverhoedse ontmoeting met zo’n grazer. Ons oog valt echter op de ook vandaag weer duidelijke aanwezige markeringspaaltjes rood/wit van het Pieterpad. We volgen de route die  paaltjes ons wijzen. Heuveltje op en heuveltje af. Het éne uitzicht nog mooier, voller en indrukwekkender dan het andere. Niet groots in omvang, wel groots in aanzicht en verscheidenheid.  

Ook in ‘Het Quin’ ontmoeten we Pieterpadgangers. Tijdens een praatje blijkt men afkomstig te zijn uit Haarlem. Alleraardigste mensen die aantonen dat het Pieterpad ook door ouderen gelopen kan worden. En gelijk hebben ze. We wensen elkaar veel succes en lopen vervolgens verder. Wij zuidwaarts. Zij noordwaarts.Als we boerderij ‘Dal Mambre’ gepasseerd zijn zien we voor ons de bebouwde kom van Afferden.  Het dorp ligt prachtig ingesloten tussen Boswachterij Bergerbos, de Afferdse Heide en het stroomgebied van de Maas. Wie zou er niet willen wonen op zo’n stand? Het is klokslag 12.00 uur als we Afferden binnen wandelen. We hebben zin in wat lekkers en besluiten een terrasje op te zoeken. Vlakbij de plaatselijke kapel vinden we iets dergelijks. Een alleraardigste vrouw, die gezien haar kleding ons zal gaan bedienen, begroet ons met een brede glimlach. “Pieterpadters?” horen we haar zeggen. We knikken beiden. Woorden zijn niet nodig. Op het terras en in het zonnetje genieten we van de koffie, het appelgebak en de aanwezigheid van mevrouw.  

Als we Afferden achter ons laten, zien we voor ons de traag stromende Maas. De voor ons gelegen ‘Veerweg’ geeft aan dat we goed zitten. We moeten met de pont oversteken voor het laatste wandelstuk richting Vierlingsbeek. Altijd een belevenis zo’n pont. Alsof je persoonlijk de Maas terplekke bedwingt. En dat voor 50 centjes. Een attractiepark doet het niet beter. En zeker niet goedkoper! En de uitzichten stroomopwaarts en stroomafwaarts zijn indrukwekkend. Als we vier minuten later van het pontje afstappen zien we verderop paddestoel nr: ‘P22795’, ofwel de grens met Brabant. Omstreeks 13.30 uur stappen we deze provincie binnen. 

Via asfaltweggetjes en hoofdzakelijk rechte boslaantjes trekken we verder zuidwaarts. Links van ons zien we op een paar honderd meter afstand de Maas. De vele vrachtschepen geven aan dat het de water-economie goed gaat. Rechts van ons zien we het dorp Groeningen en schuin rechtsvoor de ons inmiddels bekende toren van Vierlingsbeek. Ons eindpunt van vandaag en onze tweedaagse. Nog een kilometer of 3.“Goeiendag collega’s!” horen we iemand spreken. We schrikken. Voor ons staat een imposante verschijning die samen met zijn fiets het pad symbolisch verspert. We zien een man van rond de 60 jaar voor ons met op zijn hoofd een pet met het opschrift ‘Pieterpad’. Wat bekomen van deze onverwachte ontmoeting en schrik durft Hedzer te vragen aan deze voor ons onbekende man : “Collega’s?” De man blijkt dé Ome Piet van het Pieterpad te zijn. We hadden via e-mailtjes van bezoekers van onze website al veel over hem gelezen. En daar stond hij nu, duidelijk zin in een uitgebreid praatje met ons. Nadat we zijn verhaal hadden aangehoord hem ons visitekaartje van de website gegeven. We moesten beloven hem even te noemen in ons verslag. Toen mochten we weer verder. Wij lopend. Hij fietsend, op zoek naar nieuwe ‘slachtoffers’. Bij deze aan het verzoek voldoen Ome Piet !  

Het is 14.50 uur als we Vierlingsbeek binnenlopen. Een enigszins anoniem plaatsje onopvallend gelegen bij de Maas. Indrukwekkend is de kerk en zijn bijbehorende toren. Is hier sprake van wederopbouw of nieuwbouw? Wij kwamen er niet uit. In het ‘centrum’ van Vierlingsbeek wijken we van de route af. We moeten naar het station. Daar staat onze diesel te wachten. En de schone en droge kleren. Heerlijk!

Naar volgende etappe: Vierlingsbeek-Swolgen


 

fotoshow