Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

17e etappe

Millingen-Groesbeek 20 km
Vrijdag 1 September 2000

De eerste etappe na onze zomervakantie. Wat is er dan heerlijker om de draad van het Pieterpad weer op te pakken. En we zijn alweer op weg naar de 17e etappe. We staren vanuit de auto enigszins bedremmeld naar de donkere jagende wolken boven ons. Het ziet er niet goed uit! Afijn…we zien wel. Vandaag parkeren we de auto niet bij het startpunt maar bij het eindpunt en wel in Groesbeek. We willen dit ook eens uitproberen. Kijken of het ons bevalt.

Omstreeks 7.35 uur arriveren we in Groesbeek. Heel vroeg deze keer, maar ja we zijn dan ook al om 5.00 uur vanuit onze woonplaatsen in Friesland vertrokken.  We stellen dan ook vast dat het vandaag de laatste keer is dat we voor één etappe heen en weer rijden op één dag. Het wordt nu wel wat te ver. Bij de volgende etappes zullen we gebruikmaken van overnachtingsplaatsen. We kunnen dan meerdere etappes achter elkaar lopen. Met de bus gaan we via Nijmegen richting startpunt te Millingen a/d Rijn. Als we de bebouwde kom van Millingen binnenrijden begint het te regenen. De wolken hadden ons gewaarschuwd. Het zat er aan te komen. We zijn dan ook niet echt verrast. Wel goed dat we vandaag een lange broek aan hebben. Als we rond 9.00 uur voor het gemeentehuis uitstappen besluiten we eerst een kop koffie te nemen. We hebben er immers al heel wat uurtjes opzitten. Vanwege de gestaag vallende regen zoeken we beschutting onder een deel van het dak van de plaatselijke Rabobank. Een allervriendelijkste bankjuffrouw kijkt eerst wat verbaasd naar ‘haar’ vreemde bezoekers. Maar haar vriendelijke blik en knik zeggen voldoende.

Om 9.15 uur beginnen we aan de 17e etappe van het Pieterpad. Vandaag voert een deel van de tocht opnieuw door een stukje Duitsland. Na een stuk door het dorp gelopen te hebben gaan we verder in zuidwestelijke richting naar buurtschap Zeeland en het plaatsje Leuth. Het is een lang stuk weg. De vele vrucht- en fruitbomen links en rechts van de weg zorgen voor afleiding. Het was anders beslist een saai stuk.

We passeren het imposante landgoed ‘Plezenburg’. Het is minder fraai dan de foto in het Pieterpadboekje ons vooraf doet geloven. Jammer. Als we vanuit het zuiden Leuth naderen zien we linksvoor in de verte de stuwwal
- genaamd ‘Duivelsberg’ - reeds opduiken. Een prachtig gezicht. Het lukt de zon
inmiddels ook om door het wolkendek heen te prikken, waardoor het allemaal een stuk vriendelijker wordt. De natuur beloont ons met mooie vergezichten. We wandelen het plaatsje Leuth binnen en ontdekken daarbij een wel zeer creatieve boerenfamilie. Achter op de stal is een levensgrote koe in al zijn glorie geschilderd en een schuurtje is tot ‘geschilderde kaas’ verheven. Deze boerenfamilie ziet de lol er nog van in. Proficiat.

We lopen verder door Leuth. Via een dijkje en boerderij ‘De Snap’ *) komen we uit bij een oud stenen bruggetje, die is voorzien van twee grote bogen.  Het blijkt de grensovergang te zijn  met onze grote buur Duitsland.  Direct na de brug een grote maar gehavende slagboom. Een echt nostalgisch grensovergangetje. Kijkend over de slagboom zijn direct enkele duitse kenmerken zichtbaar, zoals de verkeersboren, de bermpaaltjes en de typisch duitse ‘naturreservat’-aanduidingen. Met de bekende opvliegende adelaar natuurlijk.  Het ziet er uitnodigend uit. We besluiten hier aan ons tweede bakje koffie te beginnen. Lekker!
Koffiedrinkend in de warme zon en volop genietend van de prachtige wereld om ons heen. De beek voor ons, de vele vogels, het dijklandschap en de stuwwal verderop richting Groesbeek. Een diepe zucht ontvalt ons beiden.

Het is inmiddels 11.15 uur. De zon begint nu flink door te breken en we merken dat direct aan de temperatuur. Het wordt warm. We besluiten in T-shirt verder te gaan. En zo lopen we Duitsland binnen. Richting Zyfflich. Nooit van gehoord. Via allerlei oude kronkelweggetjes - –overigens modern geasfalteerd – met veel groen eromheen lopen we het dorpje binnen. Het bekende gele bebouwde kom bord vertelt, dat we ons in de ‘Kreis Kranenburg’ bevinden. Een leuke wetenswaardigheid. Niet echt van historisch belang.

Het dorpje binnenlopend valt ook hier de typisch duitse bouwstijl op. Het heeft wel wat. In de dorpskern vermeldt een groot bord dat we te maken hebben met een “beschermd dorpsgezicht”……..maar dan in het duits natuurlijk!

Midden in Zyfflich slaan we rechtsaf richting Nederland.  Het dorp bestaat uit lintbebouwing en het duurt dan ook enige tijd voordat we de bebouwde kom weer verlaten. Het laatste deel van de bebouwde kom is opvallend. Ineens typische Hollandse huizen hier in Duitsland. Blijkt dit deeltje van Duitsland vroeger Nederlands gebied te zijn geweest. Grappig. Na de tweede wereldoorlog geruild tegen een ander lapje grond. Je moet het maar weten!

Tussen de maïsvelden zien we de stuwwal steeds dichterbij komen. We naderen ons polderlandje weer. Alhoewel………polderlandje? Hier niet dus. We zien een prachtig landschap voor ons. Nog een klein stukje via een landweggetje – moet vroeger een romantisch smokkelpaadje geweest zijn – komen we uit bij een meertje. Het Wijlerbergmeer. We zien nog een oud vervallen sluisje. Of de resten daarvan om wat preciezer te zijn. Even verderop het bruggetje over en……….we zijn weer “thuis”!
Het is nu 11.50 uur.

De stuwwal ligt nu indrukwekkend en uitnodigend voor ons. Het meest opmerkelijke aan die stuwwallen zijn, dat ze er ineens zijn. Niet geleidelijk. Nee…ineens. En als je eroverheen bent zijn ze ineens weer achter je. Zomaar. Ineens. Kenmerkend voor de stuwwallen in Nederland.

We zijn begonnen aan de beklimming van de Duivelsberg. Dat valt tegen zeg. We hebben al de nodige kilometers in onze benen zitten en dan voel je de kuitjes lijden. Telkens moedigen we elkaar aan door op te merken dat we er bijna zijn. Maar telkens blijkt dat we toch noch verder moeten klimmen. De steilste en langste beklimming tot nu toe van het Pieterpadtraject. Maar wel reusachtig mooi. En dan ook al die prachtige loofbomen  om ons heen. Wat een prachtig stukje natuur.

Onze klim eindigt bij een pannenkoekhuis. De naam laat zich raden. We zitten kennelijk rond lunchtijd. Dat is te merken aan de vele auto’s die af en aan rijden. Jammer. Je waant je zo meer op een drukke verkeersweg dan in de natuur.

Het weer is ons nog steeds gunstig gezind. Heerlijk wandelweer en regelmatig het zonnetje. We boffen toch maar weer. We lopen verder door de bossen en over heuvels en door dalen. Zeer afwisselend. Veel bezienswaardigheden. En diverse medewandelaars van het Pieterpad. De één spontaan en monter. De ander schichtig en verlegen. Met een enkeling maken we een gezellig praatje. Een ander geeft non-verbaal aan geen contact te willen. Geeft niet. Het zij zo. We kunnen ook niet met iedereen kletsen. Zou veel te veel tijd kosten.

Het is inmiddels 13.45 uur als we in het bos linksaf moeten slaan richting open veld. Het laatste stuk. Wel een leuke afwisseling na al dat bos, maar o jee…het begint te regenen. Alvorens het beschermde bladerdak te verlaten trekken we de regenkleding aan. En het ziet er naar uit dat we deze aan zullen houden tot bij de auto, want het zijn donkere en zware wolken die zich hebben samengepakt boven onze hoofden. Echt Hollands weer dus.

Door het open veld lopend worden we geconfronteerd met het prachtig glooiende landschap. “Het lijkt wel of we al in Limburg zijn”! roept Hedzer. Het lijkt er inderdaad op. Jammer dat het nu echt heel hard begint te regenen, anders konden we even rustig genieten van deze omgeving.

Rond 14.00 uur arriveren we bij boerderij “Hoge Hof”. We moeten hier een stukje over het erf. De koeien lopen er vrijelijk rond maar hebben geen oog voor ons. Veel te slecht weer. De konten worden in de wind gestoken. Een slecht teken.

Lopend en laverend over kleine landweggetjes tussen de weilanden en maïsvelden gaan we verder richting Groesbeek. We zien de kerktoren al. Dan weer aan de rechterhand, dan weer aan de linkerhand en dan weer schuin achterons. We zigzaggen bijkans naar Groesbeek. Maar wel heel mooi. Rond 14.30 uur komen we bij de auto aan. Drijf- en doornat tot op het bot. Maar we hebben het weer gered. In en rond de auto verkleden we ons. Voor sommige voorbijgangers en vermakelijke zaak, voor anderen een heel serieuze zaak.

Weer droog en schoon ondergoed, sokken en bovenkleding aan. Dat is wel heel prettig. Met een voldaan gevoel aanvaarden we de terugtocht naar Friesland. Onderweg genietend van opnieuw een prachtige tocht in ons prachtige land. En Duitsland natuurlijk niet te vergeten. Dat we hier nog niet eerder geweest zijn!

*) “De Snap”: Deze naam houdt direct verband met de grens en de smokkelactiviteiten. De naastgelegen ‘beek’ was een natuurlijk hindernis. De formele naam van dit watertje was ‘De Wetering’ (‘Wèttering’ plaatselijk in het Ned./Duits dialect). De historische boogbrug  - grenspaal 643 -  was en is al meer dan 150 jaar de officiële grens.
De smokkelactiviteiten voor, in en na beide W.O.’s vonden veelvuldig over deze brug plaats. In de oorlog ging het met name om voedsel, boter en sigaretten.
Na de oorlog tot in de jaren zeventig betrof het drugs.
Ook de autoriteiten wisten van de smokkelactiviteiten ter plaatse en het was een gunstige plek om smokkelaars te kunnen betrappen. Ofwel te “snappen”.
Als men dus ‘gesnapt’ werd was dat op “De Snap”! De woning kreeg dus dezelfde naam.

Bron: Marc Vierboom.
De grond (een cluster weilanden) is generaties lang in handen geweest van zijn (voor)ouders. In 1963 heeft zijn vader het verkregen van zijn ouders en hij heeft in 1964 de huidige woning met één varkensschuur laten bouwen. In 1998 hebben zijn ouders de grond en opstallen verkocht.
Zelf heeft Marc er vanaf zijn geboorte (1970) tot zijn studie (1989) er gewoond.

Naar volgende etappe: Groesbeek-Gennep

 

fotoshow