Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

16e etappe

Hoch Elten-Millingen 12 km
Vrijdag 28 Juli 2000

Vandaag beginnen we voor het eerst een etappe in het buitenland en wel in het plaatsje Hoch-Elten. Alweer de 16e etappe. Vandaag hebben we een gast in ons midden: Tsjikke, de vrouw van Hedzer loopt deze etappe mee. Een gezellige ‘tante’, dus ze mocht wel mee van ons! De deskundigen hebben goed wandelweer voorspeld. Een graad of 20 en bewolkt weer.Om 6.10 uur staat Wim met z’n dieseltje voor het huis van Hedzer en Tsjikke te wachten. Een oude fiets achterop, want die hebben we vandaag nodig. Het is prut weer. Regen, regen en nog eens regen. Het zal een graad of 14 zijn. Wim constateert bij “de groep” drie soorten broeken: Hedzer heeft een lange broek aan; Tsjikke een driekwart broek en Wim zelf draagt een korte broek. Hij is wat het weer betreft het meest optimistisch vandaag. Het weer lijkt hem ongunstig gezind. 

In de regen, afgewisseld door enkele kort durende droge perioden, rijden we via Heerenveen, Zwolle en Arnhem richting Oberhausen. Bij de afslag Zevenaar wordt Lobith aangegeven. Daar moeten we eerst heen om de fiets bij de bushalte neer te zetten. Om 8.15 uur arriveren we bij de bushalte in Lobith. We zetten de fiets neer, het slot erom en op naar Hoch-Elten.Als we laatste 5 kilometer naar Hoch-Elten rijden is het droog. Voorzichtig laat Wim zich ontvallen, dat hij het met zijn korte broek toch bij het rechte eind had. Hedzer en Tsjikke grijnzen en denken “de dag is nog niet om!”. Om 8.30 uur arriveren we op “Der Parkplatz” in Hoch-Elten. Ja ja …… “Parkplatz” is männlich ! 

Na een vlug bakje koffie snel op pad. Tsjikke merkt terecht op dat hier alles Duits is. We zijn het maar haar eens. De straten, de huizen en de bouwstijl stralen een Duits sfeer uit. Moeilijk dat te omschrijven. 

Vanaf de parkeerplaats iets terug lopen en dan rechtsaf richting ‘Drususbrunnen’ en de prachtige kerk. Even verderop een echt Duits ‘Bergcafé’. Helemaal in de Anton Pieck stijl. Dan moeten we links aanhouden en gaan we strak naar beneden de stuwwal af. Voor ons zien we de drukke spoorlijn Arnhem – Ruhrgebied op duiken. Het uitgesleten pad geeft aan dat er niet alleen mensen over lopen, maar ook waterstromen. Kennelijk bij veel regen is het hier een behoorlijke ‘getrapte’-waterval. En dat water voert zand en dergelijke mee, waardoor het voetpad steeds holler wordt. Het klinkt wat pessimistisch voor toekomstige Pieterpadwandelaars, maar over enkele honderdduizenden jaren, zal deze stuwwal voor een groot deel geërodeerd zijn. Dus kandidaat-lopers, stel het niet uit. Nú kan je de ‘Tocht der tochten’ nog bewandelen in zijn huidige staat.Na een behoorlijke afdaling, de steilste tot nu toe, arriveren we bij het tunneltje onder de spoorlijn. Zoals het boekje aangeeft is het hier inderdaad oppassen vanwege het verkeer en de onoverzichtelijkheid van de weg. Voor ons doemt het stroomgebied van de Rijn voor ons op. Je hoeft geen kenner te zijn om dit te constateren. Een op het oog prachtig gebied. Achter ons de steil omhoog wijzende stuwwal. Alsof zij wil zeggen: “Hier ben ik. Ik ben hier!”  Wat moeten de eerste mensen zich hier duizenden jaren geleden de ogen hebben uit gekeken. Heb je heel Europa gezien en ‘bezworven’ kom je hier terecht …….. ze moeten het een paradijs gevonden hebben. Het ‘Hooge land’ achter zich en het ‘Neder Land’ voor zich, ach ……. een naam bedenken voor dit land met zijn machtige rivieren was waarschijnlijk snel gevonden. 

We lopen richting Spijk. Nog steeds in Duitsland overigens, want de westelijke berm  herbergt de grensmarkering. Als we net voor Spijk rechtsaf moeten slaan passeren we links en rechts grenspalen en zijn we weer in Nederland. Grappig. Rechts voor ons een prachtige boerenhoeve. In Friesland zouden we zoiets een ‘State’ noemen. Via enkele weggetjes bereiken we Spijk. Wat opvalt zijn de donker gekleurde huizen. Het maakt alles wat somber. Voor ons een kat die een spitsmuis te pakken heeft. We besluiten hem te redden. De kat vlucht voor ons naar links en de muis naar rechts en is veilig. We lopen het Pieterpad en niet een route door het Krugerpark. Vrede dus! Ook bij de beesten! 

Door het dorpje lopend, ja een dorp is het niet, zien we voor ons een dijklichaam. Dan moet daarachter de Rijn machtig ons prachtige Nederland binnen stromen. We horen het zware gestamp van de boten al. Als we de dijk beklommen hebben worden we getrakteerd op een schitterend panorama. Rivierdijken, de Rijn, de uiterwaarden met koeien en hier een daar een achter de dijk uitstekent kerktorentje. Fantastisch. En wat een boten op de rivier. Hele snelle die met de stroom afzakken en zich bijna als speedboten gedragen en zwaar stampende schepen en duwboten die kennelijk moeite hebben tegen de stroom op te varen richting het Ruhrgebied. Een fascinerend gezicht. 

We lopen over de rivierdijk richting Tolkamer. Vanaf de dijk een landschappelijk uitzicht rondom. Zouden dijken niet alleen geschapen zijn om het hoge water tegen te houden? Genietend van het prachtige uitzicht stappen we de kade van Tolkamer op. De zon begint de bewolking te slopen en laat z’n stralen op aarde vallen. Vóór ons een mooi grasveld met bomen, bloembakken en veel picknickbanken. Het begint warmer te worden. We zitten heerlijk op een picknickbank te genieten van zon, warmte, uitzicht en koffie.  Vele schepen zien we varen. Links voor ons aan de kade ligt een drijvende winkel. Het ziet er gloednieuw uit. Links de ingang van een Sparwinkel en rechts de schuifdeur van een scheepswinkel. In de scheepswinkel blijken toiletten te zijn. Het zit er prima. We lopen verder langs over de kade. Via een tunneltje bereiken we het ‘centrum’ van Tolkamer. We kijken verbaasd rond. Wie had gedacht zo’n mooi plaatsje hier te ontmoeten? Nauwe straatjes, veel gezellige kroegjes, winkeltjes en restaurantjes.

We verlaten Tolkamer en zien voor ons de ruime bocht om de ‘vluchthaven’. Daar rechtsachter ontdekken we een prachtig recreatiemeer. “De Bijland” geeft de kaart aan. Via een fietspad lopen we verder langs dit meer. Hoewel het flink opklaart en de zon zich geregeld laat zien, zien we geen waterliefhebbers. Een enkele verdwaalde wandelaar zien we schuifelen. Hij moet zijn hond uit laten. Zo te zien heeft hij daar geen zin in. Via het fietspad zien we plots weer de dijk en daar achter de Rijn. We waren haar al even kwijt. Ook doemt een bordje in de berm op die richting Rijn wijst.

“Dat zal het pontje  naar Millingen zijn” roept Hedzer. Zowaar hij heeft gelijk. Het is even over twaalf.

“Wachten we een uur of pakken we deze?” roept Wim. “We wachten hier een uur!” roept Hedzer. “We gaan met deze mee en pauzeren aan de overkant!” roept Tsjikke. We gaan dus mee met deze pont. Een twintigtal mensen en tiental fietsen wachten ons op de pont op. De schipper, een alleraardigste jongeman van rond de dertig, komt langs. We moeten éénvijftig per persoon betalen voor de oversteek. Niet veel voor een overtocht die tevens een soort van excursie is. De Rijn zal hier zo’n 400 meter breed zijn. Aan de overkant zien we Millingen liggen. Deels verscholen achter de dijk. Alsof ze wil zeggen “vaar maar door, ik ben er niet!” Op de boot blijken meer Friezen te staan. Uit Stiens. Je komt ze ook overal tegen. Tsjikke maakt even een frysk praetje met ze. Aardige mensen. Boven ons uit in zijn stuurhut staat die alleraardigste jongeman als een heuse kapitein te turen en te sturen. Zigzaggend tussen de vele schepen varen we voorspoedig naar de overkant. Te zien is dat de kapitein trots is op zijn schip en op zijn werk.  

Na vier minuten varen voeren we een geslaagde landing uit aan de overkant. Als de laatste passagier nog maar net ‘geland’ is zien we vanaf de dijk een fietser naar beneden komen, zittend op zijn bagagedrager. Het weggetje naar de pont is steil en zo zittend op een fiets is remmen erg moeilijk. De fietser heeft dit ook in de gaten. Iets te laat misschien. Met donderend geweld knalt hij de pont op en knalt tegen de stuurhut. Je maakt wat mee op zo’n pontje. Het begint nu voor het eerst tijdens de wandeling te regenen. Gauw even schuilen achter het restaurant. Daar eten we ook ons brood verder op, werken we soep naar binnen en gieten de koffie in onze kelen. Het smaakt prima. Inmiddels is het regenbuitje ook al weer opgehouden.  

We gaan richting Heerbaan in het centrum. Daar is het gemeentehuis en om 13.09 uur vertrekt de bus richting Nijmegen. Daar nemen we de trein van 14.50 uur naar Arnhem. Een snelle overstap op de trein richting Zevenaar. In Zevenaar moeten we een half uurtje wachten. Om 15.03 uur pakken we de bus, lijn 60, naar Lobith en onze fiets. (Waar was dat sleuteltje ook al weer..?) We hebben een voldaan gevoel als we huiswaarts rijden. Het was een prachtige tocht. Weer heel anders dan alle andere. Dat rivieren landschap sprak ons erg aan. Er is zoveel te zien op en rond zo’n rivier. Ook de aanwezigheid van Tsjikke viel ‘reuze mee’. Hedzer en Wim delen haar plechtig mede, dat ze nog wel eens mee mag.

Rond 18.30 uur zijn we weer thuis. De inspiratie voor de volgende tocht is alweer aanwezig. Misschien toch voor de vakantie nog even een etappe lopen? Misschien!

Naar volgende etappe: Millingen-Groesbeek


 

fotoshow