Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

15e etappe

Doetinchem-Hoch Elten 19 km
Dinsdag 20 juni 2000

Duitsland is vandaag ons einddoel. En wel het plaatsje Hoch-Elten. Een stukje Pieterpad door ons buurland dus. En Duitsland is prachtig. De verwachtingen zijn hoog vandaag. Eigenlijk zijn we een stel eigenwijze flapdrollen. Al een paar dagen schreeuwen nieuwslezers en extra journaals de luisteraars en kijkers toe om toch vooral niet naar buiten te gaan, veel te drinken en te rusten. Vooral niet inspannen luidt het devies!!! En het Nederlandse……... nee het hele West-Europese volk houdt zich daaraan. Behalve……wij!

 Het is al een paar dagen bloedheet – men spreekt van een heuse hittegolf -  en vandaag schijnt het de warmste dag te worden. Temperaturen van ver boven de 30 graden worden verwacht. Maar we willen dit weertype ook meemaken. We hebben de afgelopen maanden gelopen in stromende regen, hagel- en sneeuwbuien, vorst, mist en bij stormachtige wind. Een super warme dag ontbrak dus nog!!  Vandaag onze kans. Kunnen we achteraf zeggen, dat we onder alle weersomstandigheden het Pieterpad hebben gelopen. En daar is geen woord van gelogen! We moeten een eind rijden en om niet de hele etappe in de hitte te lopen gaan we vroeg op pad vandaag. Om 5.30 uur staat Wim bij Hedzer voor de deur. Ook vanmorgen een serene rust en stilte. We horen geen enkele vogel fluiten. Ook zij bereiden zich voor op een zeer warme dag. Ook zij houden zich gedeisd. Verstandig zijn die beesten.  Kunnen sommige aardse wezens nog wat van leren. Via Zwolle en Arnhem rijden we richting Doetinchem. Bij het station willen we de auto parkeren. Omstreeks 7.45 uur arriveren we bij het station……… Doetinchem De Huet. Helaas het verkeerde station. Na enig overleg zijn we het eens, het is de schuld van de kaart dat we bij het verkeerde station van Doetinchem uitkomen. Doetinchem schijnt nog een station te hebben. We besluiten hier de auto te laten staan en de route op te sporen. Het is wel enkele kilometers extra lopen. Maar het is vroeg, prachtig weer en we hebben er reuze zin in. Dan maar wat meer. De thermometer van het station geeft aan dat het inmiddels al 23 graden is. Dat belooft wat vandaag. We kijken elkaar even aan, maar zeggen niets. We begrijpen elkaar en lachen erom.

Zoals de laatste etappes te doen gebruikelijk drinken we voor vertrek even gauw een bakkie koffie en eten een stukje brood. Drinken wordt vandaag belangrijk. We hebben genoeg bij ons. Rond de klok van 8.00 uur vertrekken we. De VVV-kaart heeft reeds aangegeven, dat we het beste via buurtschap Dichteren naar de Pieterpadroute kunnen lopen. Even de weg Zeddam - Doetinchem (N316) oversteken en vervolgens de eerste weg rechts. Het klopt! We komen uit op de Oude Doetinchemseweg en zitten weer op de goede weg. Als je deze weg zo ziet is het moeilijk voor te stellen dat in een lang verleden hier alles vanuit het zuiden van en naar Doetinchem moest. Mooi - iets wat – glooiend terrein met her en der een boerderijtje. Daarom heen koeien en opvallend veel paarden. Het lijkt Friesland wel.  

We naderen het viaduct over de A18 en zien links voor het talud gigantische stalen buizen liggen. We schatten de diameter op 2,5 meter. Hoofdleidingbuizen voor het aardgasnet? We weten het niet.  We houden rechts aan het viaduct op. Boven gekomen zien we rechts voor de recreatieplas “Het Stroombroek” liggen. Het ziet er zeer uitnodigend uit. Daarachter is duidelijk het Bergherbos met de Hettenheuvel te herkennen. Dat alles tegen een strak blauwe lucht. Alle wolken zijn weggevlucht, bang om snel te verdampen en in het niets te verdwijnen. We begrijpen het. Zelf zijn we ook behoorlijk aan het verdampen. Vele slokjes vocht hebben inmiddels de weg naar onze magen gevonden. Het zal een graad of 25 zijn. We lopen links om het meer. “Op de scheiding van gras en zandstrand” roept het boekje. Eigenwijs als we zijn lopen we langs het water over het zandstrand. Een licht briesje naderend over het water geeft enige verkoeling. We zien velen reeds zonnen of zwemmen in het meer. Het horloge geeft 9.20 uur aan. Onze natte T-shirts geven aan dat we behoorlijk zweten. Goed dat we een paar schone bij ons hebben.  

We kijken nog even achterom naar het meer. Prachtig gebied. Wat kan water er toch verfrissend uitzien. Voor ons zien we het Bergherbos met een punt…de Hettenheuvel.

Daar maar even in de schaduw rusten en drinken. Een stoffig zandpad – de Gildeweg – lijkt ons linea recta te voeren naar het Bergherbos. Bij elke voetstap zien stof opstuiven. Het is gortdroog. We zien ook zwarte diertjes in steeds groter wordende getale om ons heen zoemen. Horzels. Wim herkent ze direct, want hij heeft een hekel aan deze beesten. Een horzelbeet levert steevast een grote blaarvormige puist op. De enkeling die zich hier in de hitte waagt zal wel gedacht hebben;  ‘wat lopen die dwazen te zwaaien en te draaien met hun armen!’ Horzels wegjagen dus! We zien links en rechts roze blaadjes van papier hangen. Genummerd. Mensenwerk! Het lijkt op een puzzeltocht. Deelnemers zien we niet. Te warm hier in de volle zon lijkt ons. Via de Loolaan - “Horzellaan” zou vandaag een betere benaming kunnen zijn – kruisen we de Zeddamseweg en zien voor ons een parkeer- annex picknickplaats. Rechts grote beukenbomen die veel schaduw geven. We besluiten hier even te rusten, koffie te drinken en wat te eten. Het lichaam heeft vandaag wat meer brandstof en vocht nodig. In de volle zon staan is niet meer te doen. Hij is te fel, te warm, te intens. Niet te geloven dat die ‘zon’ bijna 150 miljoen kilometer (= 8 lichtminuten) van ons verwijderd staat en nog zoveel hitte afgeeft. Het is inmiddels alweer 10.00 uur.

 We hangen onze inmiddels drijfnatte T-shirts in de bomen te drogen. We ademen maar even door onze monden. Door de neus is even niet verstandig. Het grotendeels gedroogde T-shirt weer aan en de rugtas weer achterop.  We kijken het te lopen pad af en zien dat deze een behoorlijk stijgingspercentage heeft. Maar we kunnen in de schaduw de zon ontlopen. Hedzer prikt nog even een speciaal door ons gemaakt rood-wit gekleurd visitekaartje op een boom. Voor de geïnteresseerden. Staat ons webadres en ons e-mailadres op vermeld. We hebben eerder leuke reacties hierop gehad.

 We zweten ons een ongeluk. Ondanks de schaduw. Het naar boven lopen kost veel energie vanwege de hitte. We horen ook niets in het bos. Geen geritsel, geen gefluit. Helemaal niets. Alles houdt zich in en spaart energie. Behalve…. , maar daar hebben we het verder niet over. In het Bergherbos ontdekken we in kleur de verschillende afbeeldingen die staan afgedrukt in het Pieterpadboekje (4e druk. 1997). Grappig en wat is alles gegroeid zeg. En wat een contrast tussen de herfstafbeeldingen uit het boekje en het groene woud waar wij nu lopen. Ook de flink uitgesleten bospaden en paadjes zijn opvallend. En overal woudreuzen. Zoals het boekje voorspeld had. Van horzels hebben we geen last meer.

 We lopen door een werkelijk prachtig groen bos. Totale schaduw door de grote boomkruinen die een gigantisch bladerdak vormen. Dan stijgen we weer en dan dalen we weer. Zo passeren we vervolgens de Hettenheuvel en de Hulzenberg. Vanwege het vele groen is van enig uitzicht geen sprake. Dat is een minpuntje.  Als we afdalen van de Hulzenberg hoort Wim rechts van hem geritsel. Als hij naar de plek van oorsprong kijkt ziet hij op ongeveer 20 meter afstand een ree stokstijf staan. Hij hoopt kennelijk dat we hem niet zien. Helaas voor hem of haar zien hem wel. De ree heeft dit in de gaten, maakt rechtsomkeert en spurt weg. De zoveelste die we tijdens het Pieterpad gezien hebben. In de verte horen we de auto’s voortrazen over “Die Autobahn”  Arnheim – Oberhausen, ofwel de A3. We gaan een stukje Duitsland tegemoet. Hoch-Elten om precies te zijn. Even voor het viaduct over ‘Die Autobahn’ zien we rechts in de berm de grenspaal staan. We passeren de grens en wandelen Duitsland binnen. Het is 11.45 uur. Een weerhut even verderop geeft aan dat het inmiddels 33 graden is. Echt warmteproblemen hebben we niet. Behalve dat we drijfnat zijn van het zweet. Veel blijven drinken dus.

We lopen verder het duitse land in. Opvallend dat binnen enkele meters heel veel dingen anders zijn. Borden, wegdek, markeringstrepen, huizen, bouwwijze en vooral die woorden. Duitse woorden. Tsja….we zitten toch echt in Duitsland.

Rechts voor ons zien we in de verte de heuvel met uitstekende kerktoren en radiomast van Hoch-Elten. Nog een kilometer of twee. We beginnen het nu toch wel te voelen. We zwoegen over de “Hohe Heide”. Geen enkel schaduwplekje. Pal in de zon. Het is hier echt zinderend heet. De lucht trilt, geen zuchtje wind en absolute stilte.  Het is wel een adembenemende belevenis. Alhoewel we het hier toch wel erg warm beginnen te krijgen. De laatste twee kilometer is lopen wat meet slenteren geworden. Maar de kerktoren komt steeds dichterbij. Om 12.30 uur stappen we Hoch-Elten binnen.

We zijn er…… maar nu nog 5 kilometer naar Lobith lopend te gaan. Daar immers vallen we pas weer onder de ‘openbaar-vervoer-paraplu’ van Nederland. We hebben geen keus. Via Elten en de Eltenseweg gaan we richting Lobith. Nog even volhouden. Gedeelten kunnen we in de schaduw lopen. Andere stukken pal in de zon. Maar het einddoel is nu toch duidelijk in zicht en dat geeft nieuwe energie.

 Het is nu 13.30 uur. We lopen Lobith binnen, steken de kruising over en hopen op goed geluk een bushalte te vinden. Links op een bank en in de schaduw van vriendelijk bomen zitten vier oudere dames. Een kort en gezellig praatje volgt. Als we vertellen dat we uit Doetinchem zijn komen lopen en net 19 plus 5 kilometer achter de rug hebben, vallen monden open en zien we meer oogwit dan blauwe en bruine pupillen. We zeggen ze vriendelijk gedag en lopen verder. Ze kunnen slechts knikken. Een bushalte zien we even verderop. Daar aangekomen blijkt de bus over 6 minuten te moeten komen. Het klopt. Om 13.38 uur vertrekt de bus richting Zevenaar. Daar op de trein naar Doetinchem De Huet en we zijn weer bij de auto. Het is dan 15.10 uur. Een dorst dat we inmiddels hebben.  De eerste 15 kilometer stoppen we praktisch bij elk benzinestation om nieuw drinken te kopen, om vervolgens de vloeistof ogenblikkelijk naar binnen te gieten.

Als Hedzer rond 17.45 uur thuis wordt afgezet en Wim rond 18.00 uur thuis arriveert staat het koude biertje al klaar. Wat een fantastische vrouwen hebben we en wat kan bier toch heerlijk zijn. En wat een dag vandaag. Onvoorstelbaar. Maar ook bloedje heet. Vrijdag 28 juli gaan we weer verder. Van Hoch-Elten naar Millingen aan de Rijn. Heerlijk. Mag het ietsje minder warm zijn?

Naar volgende etappe: Hoch Elten-Millingen


 

fotoshow