Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

13e etappe

Laren-Vorden 14 km
Zaterdag 27 Mei 2000

We hadden vanwege de etappe-afstanden tussen Holten en Laren (12e etappe: 15 km) en tussen Laren en Vorden (13e etappe: 14 km) vooraf besloten om beide etappes vandaag in één keer te lopen.  Als we binnen de bebouwde kom van Laren lopen hebben we Holten achter ons liggen en voor ons doemt de etappe naar Vorden op. We voelen ons prima en ach…wat is nu 14 kilometer?Als we door Laren lopen breekt de zon pas echt goed door. Het zal inmiddels een graad of 23 zijn. Opvallend is de rust in het dorp. Maar dat zal mede komen door de siësta die er momenteel heerst. Het is namelijk 12.45 uur en alles lijkt in diepe rust op een enkele verdwaalde auto na.We verlaten de bebouwde kom van Laren en moeten direct rechtsaf slaan, richting zuiden.  Een zandpad ligt voor ons in een glooiend landschap. Sowieso valt ons vandaag het glooiende landschap op in deze omgeving. Niet te vergelijken met de etappes over de Lemelerberg en de Holterberg. Wel heel mooi. Het landschap straalt veel rust uit en het lijkt of mens en dier dit ritme hebben overgenomen. 

Na een ruime kilometer zien we aan onze linkerhand een zeer uitnodigend huis met prachtige tuin. Overdreven grote en bebordingen en andere bakens en tekens geven in alle windrichtingen aan dat de Pieterpadwandelaars hier zeer welkom zijn en tegen een geringe vergoeding kan logeren en ontbijten. We zijn het met elkaar eens: het ziet er zeer uitnodigend uit. Zo op het oog een aanrader voor medewandelaars. De spelling op de borden is niet helemaal correct. Maar ach……de bedoeling is duidelijk. Een stukje over het asfalt in westelijke richting en dan weer linksaf in zuidelijke richting naar buurtschap Groot Dochteren. Eén groot landelijk gebied. Weinig menselijke bewoners. Veel dierlijke bewoners. Koeien. Een oer-Hollands gebied. Overal zien we akkers waar de maïs op begint te komen. Wat moet het hier mooi zijn in september als de maïs hoog staat en nog geoogst moet worden. Even verderop passeren we landhuis “Huize Ross”. Je zal hier maar wonen. Als koning van Twente en de Achterhoek. We fantaseren hier wat over.  Friesland is ook heel mooi en heeft ook van die prachtige landhuizen, genaamd ‘State’.  We gaan dus eind van de dag weer gewoon lekker naar ús Fryslân.

We schrikken, want een honderd meter voor ons schiet plots een knalgele trein van links naar rechts. De rust is even verdwenen. Het lijntje Lochem – Zutphen. De verstoring duurt amper 10 seconden. Dan is de rust en stilte weer terug. De vogels fluiten gewoon door. Ze zijn de trein wel gewend en weten niet beter. Nog even buurtschap Groot Dochteren door, waar enkele huizen en boerderijen een idyllische gemeenschap vormen. Prachtig. Alhoewel…..je weet natuurlijk ook alles van elkaar! Op de spoorwegovergang staan we stil en kijken vervolgens even naar links en even naar rechts. Een automatisme van de moderne mens. Midden op een spoorwegovergang kijken of er ergens een trein aan komt razen. Nieuwsgierigheid wint het soms van overlevingsdrang. Zou de mens daarom zo ver in zijn ontwikkeling gekomen zijn? 

We zien rechts boven de weg en de weilanden een gracieuze roofvogel rondcirkelen. Een buizerd zegt Hedzer. Hedzer is een vogelman en heeft er verstand van. Het is rond 13.30 uur dus ook voor hem lunchtijd. Hij zal z’n maaltje aan het zoeken zijn. Schuin rechts zien we tussen twee boomgroepen de brug over het Twentekanaal.  Een halve kilometer schatten we.  Het kanaal verbindt Twente met de rivier de IJssel. Een belangrijk economische ader in het oosten des lands. We rusten even uit op de brug met uitzicht op Lochen in het oosten en de brug van Almen in het westen. Heerlijk om hier even in de diepte en in de verten te turen. Gedachteloos. Alles over je heen laten komen en op je in laten werken. Wat een prachtig land. We kunnen er geen genoeg van krijgen. We hebben vandaag ook weer zoveel moois en indrukwekkens gezien. Enorme bomen, beukenlanen, glooiende landschappen, de Dikke Boom en prachtige landhuizen. Als we de koffie op hebben en wat brood naar binnen hebben gewerkt gaan de rugtassen weer op de rug. We moeten weer verder. Nog een kilometer of 10 naar Vorden. We voelen ons nog steeds goed.We lopen het taluud van de brug af en zien voor ons de Berkel in het zonlicht glinsteren. Hij meandert door het landschap, zoals hij dat al eeuwen doet. Eén van Neerlands bekendste beken. En zo kruis je in slechts 500 meter een spoorlijn, een kanaal en deze bekende beek. Als we de brug over de Berkel gepasseerd zijn en achterom kijken, valt alleen het taluud van de brug over het Twentekanaal nog op.  De rest is in het landschap opgenomen.

Voor ons verrijst bos. De VVV-kaart zegt ons dat het hier om het “Klein Dochterense Veld” gaat. Een bosachtig gebied afgewisseld met kaveltjes weiland, deels bewoond door koeien. 

In het bos wordt plots aangegeven dat we rechtsaf moeten een afgeschraapt heideveld over. We twijfelen of we hiermee de juiste markering volgen. Toch wel lastig als meerdere instanties de rood-witte markering gebruiken. We hebben echter een goede VVV-kaart bij de hand, dus echt verdwalen zit er niet in. We besluiten dan ook de route over dit heideveld te volgen. Het ziet er namelijk wel heel uitnodigend uit. Als we langs de zompige randen van plassen en plasjes lopen rond het heideveld voelen we dat het hier een stuk warmer is. Het veldje is gelegen in een kom in het bos en zijn ligging is dus beschut. Overal horen we vogels fluiten en kikkers kwaken. Het is er werkelijk prachtig. Hoe en waar we straks uitkomen zien we wel.  Komt tijd…komt raad, luidt ons moto. We volgen de gekleurde paaltjes die de route door dit prachtige veld aangeven. Heuveltje op en heuveltje af…door plasjes en plassen en hoog gras. Schitterend. 

En dan ben je er ineens doorheen. We komen uit op een breed bospad en na bestudering van de VVV-kaart besluiten we linksaf te gaan. We moeten uitkomen bij de secundaire weg N346 Lochem – Zutphen. Pieterpadmarkeringen zien we niet. Nergens. Hier wacht eigen initiatief.  

Na een paar honderd meter staan we voor de weg. Het klopt dus. We zien ook aan de overkant weer de bekende rood-witte markering van het Pieterpad. We zitten weer op de route. Hoewel er geen vertwijfeling was, zijn we toch opgelucht door de wetenschap weer op het goede pad te zitten. Als we de weg oversteken duiken we gelijk het bos weer in. Even een sanitaire stop. Voor ons mannen gelukkig een makkie. We laten twee bomen dampend achter. Via een mooi stukje bos, afgewisseld door akkers, vennetjes en veel fietspaden staan we plots voor landhuis “Het Enzerinck”.  Een fotogeniek pand, maar helaas geheel in de steigers. We ontdekken dat er rechts naast het landhuis eveneens een fraai wit pand staat. Wel kleiner maar met zijn bloemperken en lanen zeker even fotogeniek.  

Foto’s worden gemaakt en we gaan weer verder. We beginnen toch wel heel langzaam enige vermoeidheid in de benen te voelen. Een kilometer of 4 nog naar Vorden. Het schiet op. Na een paar honderd meter staan we voor kasteel “Den Bamel” eveneens gelegen tussen prachtige lanen, grote rododendrons en reusachtige beuken, eiken en kastanjebomen.  

Voor de oprijlaan van het kasteeltje zien we een wat oudere man onwennig rondkijken. Om hem heen tientallen fietsen. Hij blijkt ze te bewaken. “De dames en heren zijn bij de grootste beukenboom van Nederland aan het kijken!” zegt hij voorzichtig tegen ons. Hij lijkt niet zeker van zijn zaak. Hij lijkt het maar eng te vinden dat we langs komen en enige aandacht aan hem besteden. We adviseren hem om ook de ‘Dikke Boom’ te gaan bekijken. “Maar die staat hier hoor!” roept hij enigszins twijfelend. “U heeft gelijk hoor. Veel plezier verder!” roepen we en lopen weer verder. De man begint een deuntje te fluiten. Hij voelt zich kennelijk weer op zijn gemak. In de verte zien we een kerktoren boven de boomkruinen uitsteken.  Het is precies 15.30 uur. We horen de klok éénmaal slaan. Dat moet Vorden zijn.

Via mooie laantjes stappen we de bebouwde kom van Vorden binnen. Vriendelijke mensen die, vanwege het mooie in de tuin bezig zijn, groeten ons. Ze hebben door waarom we daar lopen. Geeft niet…..we zijn er eigenlijk wel trots op tot die wandelgroep te behoren. Verderop zien we de spoorwegovergang. De 13e etappe én het eerste Pieterpadboekje zit er bijna op. Nog een paar honderd meter.  

Om 15.45 uur arriveren we op station Vorden. We hoeven maar 6 minuten te wachten want om 15.51 uur rijdt de trein richting Zutphen. Daar moeten we overstappen op de trein naar Deventer. In Deventer weer overstappen op de trein naar Holten. Het lijkt een hele onderneming, maar om precies 16.39 uur stappen we uit op station Holten. Binnen het uur terug bij de auto. Niet slecht. 

Vermoeid maar voldaan stappen we in de auto.  Het was weer geweldig vandaag. Hoe moeten we ze dat thuis nu allemaal uitleggen. Een onmogelijke opgave!

Naar volgende etappe: Vorden-Doetinchem


 

fotoshow