Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

12e etappe

Holten-Laren 15 km
Zaterdag 27 Mei 2000

Vandaag een bijzondere dag en wel in twee opzichten. Ten eerste lopen we vandaag twee etappes, namelijk etappe 12 van Holten naar Laren en vervolgens etappe 13 van Laren naar Vorden. Ten tweede: na vandaag zijn we qua etappes op de helft van het Pieterpad. Toch wel iets om even stil bij te staan.We bekennen elkaar vooraf, dat 29 kilometer lopen wel ver is. Een dergelijke afstand hebben we sinds lange …… lange tijd niet gelopen. Maar het weer is goed. Half bewolkt en het belooft een graad of 20 te worden. Prima wandelweer dus.

 Wim haalt Hedzer om 6.15 uur op van huis. Nu de afstanden naar start- en eindpunt van de te lopen etappes steeds verder komen te liggen hebben we besloten om voortaan met de dieselauto van Wim te rijden. Dat is een stuk goedkoper dan de benzineauto van Hedzer. Om beurten betalen we de verreden kilometers.  Rond 8.30 uur arriveren we op de parkeerplaats bij station Holten. We hebben er al ruim twee uren op zitten en daarom eerst een bakkie koffie. Heerlijk. Kunnen we gelijk de spieren even los maken. De lange rit in de auto heeft ons spierenstelsel verstijfd.Na de koffie en de eerste koek beginnen we. Zoals gezegd…twee etappes vandaag. We hebben er zin in. We zijn wel benieuwd hoe we deze etappes ervaren, na de prachtige etappes die we achter de rug hebben.  

Na een stukje lopen door Holten, een prachtig plaatsje overigens, slaan we op een gegeven moment rechtsaf het voetpad ‘Zandvoortpad’ op. We zien veel groen en de voor deze streek zo prachtige boerderijen. Het moet er 100 jaar geleden ook zo uitgezien hebben. Het lijkt of de tijd hier heeft stil gestaan. Slechts een lantaarnpaal verraadt dat we in het jaar 2000 zitten. 

Via allerlei schilderachtige zandpaadjes lopen we langs de glooiende hellingen van de Beuseberg.  Lopende over de Zweerssteeg komen we onze eerste ‘nare-hond-ervaring’ tegen.  Wat op het eerste gezicht lijkt op een vriendschappelijke begroeting loopt uit op een vervelende confrontatie. Geen herder, geen bouvier, geen rottweiler…….nee gewoon een bruin-wit gekleurde bastaard van amper drie turven hoog, vergalt tijdelijk ons wandelplezier. Hedzer wordt in zijn kuit gebeten. Als we zien op welke wijze deze hond een kennelijke bewoonster van het erf eerder begroette is ons duidelijk: dit is geen agressie hond maar een echte onderdanige angstbijter. Wel vervelend hoor. We zijn blij als de hond ons na 100 meter verder met rust laat. En wat de bewoners betreft……die stonden erbij en keken er na….! Na de zandweggetjes moeten we wat ‘ruilverkavelingasfalt’ bewandelen. Op de VVV-kaart kijkend wordt duidelijk waarom: we moeten straks de A1 over. 

Op de brug hangend over de oost-west levensader ergens tussen Hengelo en Deventer hebben we een mooi uitzicht rondom. Een glooiend en gevarieerd landschap met veel groen. Maar ook met veel auto’s en het nodige bijbehorende lawaai. Links voor ons zien we de zender Markelo. Deze zal ons lange tijd vergezellen, want hij is van verre te zien.

We lopen verder in de richting van de Schipbeek. We moeten wel eerst linksom een zuiveringsbedrijf lopen. De route is eenvoudig, gewoon de afrastering volgen! Na een kleine honderd meter doemt de Schipbeek voor ons op. Een gekanaliseerde beek wel te verstaan. In een prachtig Hollands landschap. Linksvoor horen we watergekletter. We zien een stuw in de beek. Het water moet kennelijk wat geholpen worden om het juiste peil aan te houden. Mens en water ……… we hebben elkaar kennelijk nodig. We zien dat vanaf de stuw aan weerszijden van de beek prachtige beukenlanen de oevers sieren maar ook afschermen. Alsof ze dit prachtig stukje natuur willen beschermen tegen ongewenst bezoek en nieuwsgierigen.  

Het boekje en de markering bepalen dat we aan deze zijde de beek stroomafwaarts blijven volgen. Een klein kilometer duurt de wandeltocht langs de beek, over het onverharde kuierpad, onder boomkruinen en tussen de imponerende beukenstammen. Ze moeten veel gezien en gehoord hebben deze beuken. Gelet hun omvang en hoogte schatten we hun leeftijd op ongeveer 100 jaar. Maar het kan net zo goed 150 jaar zijn.  Maakt eigenlijk niet uit. Ze zien er indrukwekkend uit en dwingen respect af. Na een klein kwartiertje moeten we alweer afscheid nemen van de ‘beek’.  We lopen de brug over richting buurtschap Drost. Lange en rechte wegen in een landschap van weilanden en boomwallen staan op ons te wachten. Het lijkt op het landschap van de Friese Wouden, ofwel ons woongebied. Mooi dus. Nadrukkelijk is het hoogspanningshuisje in het landschap aanwezig. Het kon kennelijk nergens anders geplaatst worden. Wel een duidelijk herkenningspunt. 

Het boekje zegt ons hier rechtsaf te gaan richting boerderij en bijbehorend erf. De aanduiding ‘hond !’ in het boekje zint ons niet. De herinnering aan de angstbijter bij Holten komt weer boven. Hedzer vindt dat Wim maar voorop moet lopen. Wim wil dit wel.  Niet omdat hij zo’n held is ……… maar omdat hij stilletjes denkt dat hondjes meestal eerst met een grote boog om je heen lopen om vervolgens van achteren de aanval in te zetten. En zo is Wim het schild voor Hedzer en geeft Hedzer rugdekking aan Wim. We lopen het pad op richting boerderij. Wim voorop. Hedzer erachter. Er wordt niet gesproken. We horen alleen de wind door de boomkruinen ruizen. Zelfs de vogeltjes fluiten niet. Dan plotseling horen we een hond blaffen. De zon verdwijnt achter de wolken. Het wordt frisser en we krijgen kippenvel. Vreemd! Als we het erf van de boerderij oplopen zien we een kunststof rekje links van het pad in de berm staan met daarop allerlei versnaperingen en fruit.  En een bakje met wisselgeld. Deze boerenfamilie is de pieterpadloper kennelijk goed gezind.

We horen de hond weer blaffen, maar gelukkig …..hij blijkt binnen te zitten. Dan zien we de boer fluitend onze richting op lopen. Hij groet ons vriendelijk. Wij groeten vriendelijk terug. We zien en voelen dat de zon weer achter de wolken vandaan komt. We beginnen weer met elkaar te praten. Het zal de opluchting zijn. “Hij zit binnen!”  Pfffffff. Hedzer koopt zoetigheid. Wim een banaan. Al kauwend steken we verder het boerenerf over. Achter op het erf houden we links aan en zien voor ons een klein betonnen bruggetje liggen. Hij blijkt de oevers van de Bolksbeek met elkaar te verbinden. Tevens het punt waar we de provincie Gelderland betreden en mooie Overijssel achter ons laten.  Voor ons ligt een kronkelend zandweggetje met rechts een boomwal van berkenboompjes en links weiland omzoomd door veel groen geboomte. Het is net of we een kinderboek van W.G. van der Hulst binnenlopen.  “Het weggetje in het koren……..!” roept Wim enthousiast.  Hij moet het boekje ooit gelezen hebben.   Hedzer knikt genietend en bevestigend.  Het is inmiddels 10.45 uur. We zijn alweer ruim twee uur aan de wandel.  

We volgen enige kilometers dit ‘weggetje in het koren…..!’  verderop aangeduid met ‘Vellerweg’.  Uiteindelijk komen we uit vlak voor de N332 ‘Holten – Laren’. Voor deze drukke weg buigen we naar links af en vervolgen ons pad richting het bos van Landgoed Verwolde. Het eerste aaneengesloten bos vandaag. We waren het bijna ontwend! Wel heerlijk zo’n stukje bos halverwege. Goed voor de afwisseling. En wat een rust! Terwijl we door het bos lopen praten we over de vele reacties die we inmiddels via e-mail  hebben ontvangen. Hartstikke leuk en het doet ons erg goed. Het stimuleert om verslag te blijven doen van onze pieterpadavonturen en het maken van foto’s. Kortom het bijhouden en onderhouden van onze website op internet. Reacties van mensen waarvan we de meeste niet kennen maar die kennelijk allemaal dezelfde passie hebben: Het Pieterpad.

Reacties van Marleen uit Limburg; van Joke, Margreet en Ton uit Delfzijl; van Willy R. uit Vorden die tevens een geplaatste foto op internet bestelde en als het goed is deze inmiddels ontvangen heeft; van Karin uit Warfstermolen; van een enthousiaste Ina Mijnen; van Ellis Dijkstra; van Rob van Houten die tweemaal reageerde; van Nienke en Marit; van Theo Kool; van Johan van S. uit Eindhoven en van Henk H. en zoon Sjoerd uit Scheemda. Mensen bij deze bedankt voor jullie enthousiaste en vaak innemende reacties. Ook jullie veel succes verder. En voor de twijfelaars en kandidaat lopers: Doen!!  en veel succes. Alle verzenders van een e-mailberichtje krijgen een reactie van ons of hebben deze inmiddels ontvangen. Al pratend over onze ‘fans’ zijn we snel het bos door en staan we ineens voor het landhuis ‘Verwolde’. De VVV-kaart laat ons zien, dat in deze omgeving veel van dergelijke landhuizen staan. Wat ook opvalt zijn de reusachtige bomen die hier en daar verspreid staan. We hebben niet eerder zulke dikke, hoge en grote bomen gezien.  

De VVV-kaart had het al aangegeven, maar nu ‘roepen’ ook vele richtingsbordjes ons toe: “Dikke boom!”  We zijn vlakbij de dikste boom van Nederland en die willen we niet missen. We moeten er wel een kleine kilometer voor omlopen.

Via een smal maar goed aangegeven kronkelpaadje staan we ineens voor deze ‘dikke boom’.  Een houten hek houdt ons op enkele meters afstand. Ouderen moeten ook hier beschermd worden tegen jongeren. Een bordje geeft aan dat deze boom een stamomvang heeft van 7,60 meter en ongeveer 450 tot 500 jaar oud is.  Jammer is, dat niet aangegeven wordt of deze ‘dikke boom’ ook de oudste boom van Nederland is. Dat zouden we  graag willen weten. Het is inmiddels 11.30 uur. Op een picknickbank onder het toeziend oog van de ‘dikke’ nuttigen we onze meegenomen lunch. Heerlijk uit de wind, maar in de zon. Verkwikkend.

Een enkele toerist fietst ons verbaasd voorbij. Als toetje na de lunch heeft Wim twee bakjes quark met aardbeiensaus meegenomen. Als Hedzer al bijna zijn bakje naar binnen heeft gewerkt, ontdekt Wim dat zijn tweede bakje in zijn rugtas gebarsten is. Gevolg: de hele binnenzijde van de tas eronder. Jakkes. Om 12.15 uur wandelen we weer terug naar de oorspronkelijk route. Wim zijn rugzak is goeddeels schoongemaakt, alhoewel het allemaal wat kleverig blijft. Oké, alles heeft zo z’n prijs. Hedzer bedankt Wim nogmaals voor de heerlijke quark. Het klinkt wat overdreven. We lopen verder richting Laren. Nog ongeveer 1 kilometer. Via allerlei mooie bos- en zandpaadjes lopen we uiteindelijk Laren binnen. We zijn voor vandaag op de helft. Nu nog 14 kilometer richting Vorden. We voelen ons prima en ook de voetjes hebben het nog naar de zin. Het is inmiddels 12.45 uur als we door Laren lopen en beginnen aan etappe nummer 13. De laatste etappe van deel 1 van het Pieterpadboekje.  
(Lees voor het vervolg van deze tocht: etappe 13 op de website)

Naar volgende etappe: Laren-Vorden


 

fotoshow
Holten

Holten, een prachtig plaatsje overigens

Richting de "Dikke Boom"

De “Dikke Boom” is fotogeniek

Bijna 7 meter !! in omtrek

Collega Pieterpadders

Mooi dus.

Prachtige beuken en eiken lanen

Als we het erf van de boerderij oplopen zien we een kunststof rekje

Even een steentje verwijderen