Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 
Het Pieterpad

10e etappe

Ommen- Hellendoorn 21 km
Woensdag 12April 2000

Monotoon bewegen de ruitenwissers zich van rechts naar links en weer terug. Een saai bestaan heeft zo’n ruitenwisser, maar wel goed dat ze op de auto aanwezig zijn. Het plenst namelijk van de regen als we op weg zijn naar Ommen. Het startpunt van vandaag. Hopelijk verbetert het weer zich, want vandaag lopen we de ‘vijf-heuvelen-tocht’.

We verheugen ons erg op deze etappe, die ons zal voeren over respectievelijk de Besthmenerberg, de Archemerberg, de Lemelerberg, de Eelerberg en de Hellendoornseberg.  De gekleurde VVV-kaart verraadt al dat het een zeer afwisselende etappe belooft te worden tussen Ommen en Hellendoorn. Hemelsbreed nog geen 15 kilometer van elkaar verwijderd. Wat leven we toch in een uniek en afwisselend land, ‘neder’ gelegen tussen zee, rivieren, polders en stuwwallen.En dan te bedenken dat vele ingezetenen van ‘het Nederland’ in een bepaalde periode van het jaar richting ‘stress-over-de-grens’  reizen, de achterblijvers naroepend: ‘we gaan op vakantie’. Een mooi land maar een o zo vreemd volkje.

We arriveren rond de klok van 10-nen op een parkeerplaats even na de brug over de Vecht. De wolken druppelen nog wat na, alsof ze moeite hebben met hun sluitspieren. We trekken de regenjassen toch maar aan. En als we alle bagage weer achter op onze ruggen hebben gedeponeerd gaan we op stap richting Hellendoorn. We passeren hotel-restaurant Paping en zijn verbaasd bij het zien van een uithangbord met de tekst ‘Gulpener Bier’. Dat kan geen toeval zijn.  292 kilometer van ons einddoel en dan zo’n vooraanduiding. ‘Ze’ hebben het erom gedaan. Een tiental meters verder constateren we dat we sneller zijn gaan lopen. Vreemd!

 We lopen langs het station van Ommen en trekken kaartjes uit de ‘muur’.  Volgens de openbaar-vervoer-informatielijn kunnen we eenvoudig via bus en trein terug. De juffrouw aan de lijn klonk aardig, dus zal ze wel gelijk hebben. Met de treinkaartjes op zak lopen we verder. ‘Het spoor over en onmiddellijk linksaf’ schreeuwt het boekje bijna. Het klinkt nogal gebiedend, maar een paar honderd verder begrijpen we waarom. De wereld voor ons veranderd snel. “De Besthmenerberg!” roept de VVV-kaart ons toe!  Een prachtig glooiend terrein doemt voor ons op.

Weilanden, bezaaid met akkertjes en huizen-op-stand completeren ons prachtige gezichtsveld. Bloeiende en welriekende bomen en struiken trekken duidelijk de aandacht. Maar dat zal de bedoeling van de Schepper zijn geweest. ‘Weten de bestuivers ze makkelijker te vinden’, redeneren we. Door al dit schoons vergeten we dat het weer erg somber is. Als Wim een foto wil maken, moet het diafragma helemaal open en de sluiterstand op 1/30. En dat bij een 200 ASA film. De kenners begrijpen nu wat hier met ‘somber’ bedoeld wordt.We lopen onder de wegen ‘Ommen-Den Ham’ en ‘Ommen-Hellendoorn’  door. Vreemd, maar je hoort weinig tot niets van al het verkeer. Het is net of het geluid geabsorbeerd wordt door de natuur. Of rijden mensen onbewust rustiger in deze wonderschone wereld? 

We passeren de overbekende beek De Regge. Traag stromend door het landschap oefent hij een zekere aantrekkingskracht uit op de voorbijganger. Ook wij blijven even staan en turen vanaf de brug naar beneden. We zien van alles en nog wat voorbij drijven. Blaadjes, takjes, belletjes die opborrelen uit het water. Alles op weg naar een ontmoeting met de Overijsselse Vecht, zo’n drie kilometer stroomafwaarts.We lopen vervolgens het bos in richting de Archemerberg. Prachtig zijn de vele kleuren groen in bomen en struiken. Van het hele lichte en prille groen aan de berkenbomen tot het donkergroen van de lariks en de jeneverbes. Een werkelijk schitterend gezicht.

Aan de voet van de Archemerberg ontdekken we een schuilhut. We besluiten hier koffie te drinken. We ontdekken in deze schuilhut vele borden met informatie over de omgeving in de vorm van tekst en foto’s. Slim bedacht. Na de koffie weer verder. Het terrein begint aardig te stijgen. De ‘beklimming’ van de Archemerberg is begonnen en dat voelen we overduidelijk. Op een gegeven moment gaat het pad over in een trap. Halverwege de trap toch maar even omkijken. Dan pas zien we het hoogteverschil met de omgeving. We zijn er even stil van. Wat een prachtig uitzicht. Voor ons zien we het heidelandschap en de top van de Archemerberg. Na een paar minuten bereiken we de ‘top’. Ook hier een prachtig uitzicht rondom. Jammer dat het bewolkt is en de zon niet schijnt. Dat scheelt toch wel bij vergezichten.

Op de ‘top’ zien we ook ‘mensenwerk’. Namelijk de grote vierkante steen als vast punt voor de Rijksdriehoeksmeting en een hoge zender/ontvangermast voor het telecommunicatieverkeer. De steen is niet storend, maar de mast wel. Jammer. We lopen de ‘berg’ weer af in de richting van de Lemelerberg en de in de verte duidelijk zichtbare Eelerberg. Onderweg stoppen we regelmatig bij het zien van mooie uitzichtpunten en vergezichten. Ook besluiten we een klein stukje van de route af te wijken om even bij het “Monument 1813” te gaan kijken. Dit monument herinnert ons aan het herstel van de Nederlandse onafhankelijkheid na de val van Napoleon. Terloops merken we op dat door al dit moois ons uurgemiddelde flink daalt. Niet echt belangrijk, maar toch. Na een klein kwartiertje bereiken we de ‘top’ van de derde ‘berg’ van deze dag. De Lemelerberg! Een naam die vele Nederlanders bekent in de oren zal klinken. Ook hier een prachtig uitzicht in een schitterende natuur. In het zuidoosten zien we Lemelerveld liggen. Mensen hebben we op de ‘bergen’ nog niet gezien. Heerlijk. 

Aan de zuidflank zakken we af richting het dorpje Lemele. Prachtig de bosweiden ertussen en de typische boerderijen. Ook het dorp Lemele straalt rust uit. Inmiddels doet de zon verwoede pogingen om door het wolkendek heen te breken. Het geeft alles net wat meer fleur en kleur. Het schijnt hem te lukken. In gedachten moedigen we hem verder aan. 

Via de zuidkant verlaten we Lemele en lopen in richting van de Eelerberg. De VVV-kaart geeft aan dat we een oostelijk omweg moeten maken om bij Hancate het Overijssels Kanaal over te steken. Het Pieterpadboekje en de markering geven aan dat we een westelijk omweg moeten maken om bij de Maanweg en de Korte Veldsweg het Overijssels Kanaal over te steken. En uiteraard volgen we de markering. Het wandelstukje tussen Lemele en de Eelerberg is drastisch anders dan we tot nu toe vandaag gezien hebben. Ineens zijn er weer de ruilverkavelingwegen, tussen liniaal rechte kanalen en hoogspanningsmasten. Een wereld van verschil. Nederland bevestigt hier opnieuw een grote diversiteit te hebben. Als je er oog voor hebt een prachtig gezicht. Na de oversteek van het Overijssels Kanaal blijven we aan de zuidkant naast het water wandelen. We passeren boerderijen waarvan sommige kampeerveldjes hebben en een grote camping. Na deze camping rechtsaf de lange rechte en brede zandpaden op. In de verte zien we voor ons de Eelerberg dichterbij komen.

 Op de Ossenkampweg gaan we rechtsaf richting de bossen die aan de voet van de Eelerberg ‘op wacht’ staan. Als we het bos inlopen ontdekken we een pichnickbank en besluiten hier de koffie en overige maagvullende restjes op te maken.  Met een appel in de hand beginnen we aan de laatste kilometers. We moeten om een soort slot heenlopen via prachtige bomenlanen. Het is nu wel even goed opletten, want het bos is wijds en de loop van ons bospad is niet altijd even duidelijk te onderscheiden. Het boekje moet nu even bij de hand blijven, want vier kilometer voor het einde foutlopen trekt ons niet erg. Maar gelukkig gaat het prima. ‘Overal rechtdoor lopen en nergens afslaan’ is het devies van het boekje. En inderdaad passeren we aan de oostzijde het in het bos liggende sanatorium. Een pleonasme overigens, want een sanatorium is altijd gelegen in een bos. En Wim kan het weten, want hij heeft zelf anderhalf jaar gekuurd in sanatorium Zonnegloren te Soestdijk. De Hellendoornse berg is inmiddels onderdeel van onze wandeltocht van vandaag geworden.

 We horen ons einddoel Hellendoorn. ‘Horen’, omdat we langs de achterzijde van avonturenpark Hellendoorn lopen. Een wat grote overgang van prachtige natuur vol rust naar de grote mensen wereld vol namaak-‘fun’ en kabaal.  Uiteindelijk arriveren we bij de Luttenbergerweg en slaan hier linksaf richting Hellendoorn.  We zien het dorp prachtig liggen in het glooiende landschap. De kerktoren nodigt uit naar het centrum van het dorp te komen. In het dorp zelf gaan we echter opzoek naar een bushalte. Informatie leerde ons dat we het beste met de bus naar Nijverdal kunnen reizen en vandaar met de trein naar Zwolle en Ommen. Zo’n tien meter voor een verlaten bushalte gebeurt er iets wonderlijks. Iets wat we ook al in Rolde meemaakten.  “De bus komt er al aan!” roept Hedzer.  Het is ongelooflijk maar waar. Bij de bushalte stappen we dan ook direct in. Na deze tweede positieve ‘openbaar-vervoer-ervaring’ kan dit instituut voor ons niet meer stuk. Geweldig. 

Als we instappen is het inmiddels twee minuten over halfvier. De bus is precies drie minuten te laat, maar daar hebben niet echt problemen mee.  Als we de trein maar halen in Nijverdal. We gaan ongegeneerd onderuit zitten in de bus.  Moe maar zeer voldaan. Opnieuw een schitterende en zeer afwisselende etappe. We kunnen er nauwelijks over uit.  Het is ook moeilijk om dit straks thuis allemaal uit te leggen. Je moet het gezien hebben. Erbij geweest zijn. We zien station Nijverdal voor ons opduiken. Plichtmatig deelt de chauffeur de passagiers mede: ‘Station Nijverdal !’  Het klinkt correct en we kunnen in zijn tekst geen foutje ontdekken. 

Na vijf minuten wachten op het perron dendert de trein die ons naar Zwolle zal brengen binnen. Het valt ons op dat mensen ons zitten te observeren. We zitten in een wat conservatieve hoek van het land en misschien zien de mensen iets vreemds aan ons. Zouden ze in de gaten hebben dat we uit het verre Friesland afkomstig zijn? We weten het niet en durven het ook eigenlijk niet te vragen. Na een klein kwartiertje rijdt de trein station Zwolle binnen. We hebben zeven minuten de tijd voor de overstap naar de trein die ons naar Ommen zal brengen. Een sneltrein nog wel.  Opnieuw een ritje door prachtig Nederland. In de trein zie je alles toch weer heel anders voorbij zweven.  Even voor half vijf stappen we enigszins geforceerd over het perron bij station Ommen. De korte zit in een bus en twee verschillende treinen hebben de beenspieren direct stijf gemaakt. We moeten nog een kleine kilometer naar de auto lopen. Nog even de kiezen op elkaar.  

Rond kwart voor vijf rijden we weg van de parkeerplaats in de richting van huis. Het zit er weer op. Met minder goed weer begonnen. Met zonneschijn weer op weg naar huis. 

Een heerlijke dag vandaag! We hebben onze wandelkick weer gehad.

Naar volgende etappe: Hellendoorn-Holten


 

fotoshow
Op stap richting Hellendoorn

We zitten op de juiste route

Een prachtig glooiend terrein doemt voor ons op.

Welriekende bomen en struiken trekken duidelijk de aandacht

Wim zoekt het hogerop

Richting de Archemerberg

Ook hier is het prachtig wonen

1 van de vele ontmoetingen

Prachtige doorkijkjes



Ineens zijn er weer de ruilverkavelingwegen

Skyline Hellendoorn

Skyline hellendoorn

We lopen achterlangs het avonturenpark

De finish is inzicht

Hellendoorn