Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Noaberpad

6e etappe
Uelsen-de Lutte 32 km
7 April 2004

Het is 7.10 uur als we voor de kerk op het dorpsplein van het Twentse dorp De Lutte één van de twee auto’s parkeren. Vanwege het “internationale karakter” van de wandeletappe vandaag is openbaar vervoer niet mogelijk. Met de andere auto rijden we vervolgens binnendoor richting Uelsen in Duitsland. Overigens een autorit door prachtige natuur. Na 20 minuten rijden komen we weer aan op het parkeerterrein naast de speeltuin bij Ferienheim gelegen iets ten zuiden van de plaats Uelsen. We drinken eerst een kop koffie en eten een broodje. We zijn ook al enige uren onderweg. Vanmorgen om 4.45 uur vertrokken vanuit Friesland en dat was erg vroeg. Via Heerenveen, Zwolle, Apeldoorn richting Duitsland en afslag De Lutte. Een hele rit. 

Het weer laat zich vandaag niet van zijn beste kant zien. Het is zwaar bewolkt en af en toe voelen we wat spettertjes. De temperatuur zal rond een graad of 8 liggen.Om 7.50 uur starten we. We zitten al direct midden in het bos en de nodige plassen met water geven aan dat het de laatste dagen behoorlijk geregend heeft. Balancerend op smalle bermheuveltjes kunnen we deze plassen en de bijbehorende modderpoelen omzeilen. Van alle kanten komen vanuit het bos geluiden tevoorschijn. Men is druk bezig het bos wat op te schonen en oude of dode bomen op te ruimen. Het lawaai van de motorkettingzagen is af en toe behoorlijk heftig. Even verderop zien we op diverse plekken langs ons bospad opéén gestapelde boomstammen en stammetjes. De geur van vers gezaagd hout komt ons van verre al tegemoet. Het ruikt wel lekker. We zien dat alle stammetjes op ongeveer 2 meter lengte zijn gezaagd. Dat zal wel voor industriële doeleinden gebruikt gaan worden. 

Na wat kilometers wandelen we het bos uit en verschijnt er een fraai en glooiend landschap voor ons. Hier en daar een plukje bos en wat oude boerderijen in Saksische stijl. Daar boven een dikke partij donkere wolken die er toch wel dreigend uit zien. Ach, we merken het wel als ze de hemelpoorten openzetten. Voorlopig is het nog droog en qua temperatuur aangenaam wandelweer. Na een glooiing doemt plotseling een klein buurtschap voor ons op. Het ligt veilig en verscholen in het landschap. Hesingen luidt de naam. Niet meer dan een tiental boerderijen en landhuizen, maar wel heel fraai om te zien. Het theehuis met de fantasievolle tuin is helaas nog gesloten. We staan even stil en kijken rond. Het buurtschap en de omgeving goed in ons opnemend. Ja, het is heel bijzonder hier. 

Een kilometer verder steken we de asfaltweg over en zien voor ons het hoogste punt van vandaag verschijnen. Volgens het boekje 86,4 meter hoog. Als we vlak langs dit hoogste punt lopen, hebben we bijna rondom een mooi uitzicht. Want ondanks het dikke wolkendek is er wel een helder zicht. We wandelen bij de “gasinstallatie” het bos weer in richting de Paardenslenkte, alwaar ook de grens met Nederland is gelegen. Het bosgedeelte gaat over in heidevelden waar schapen het gras er tussen weg vreten.  

We stuiten op een grote zwerfkei die midden op ons wandelpad staat opgesteld. De grensmarkering tussen Nederland en Duitsland. Rechtsvoor ons zien we een prachtig heideveld omzoomt door bos. Als we er heen wandelen, begrijpen we de naam van dit gebied “Paardenslenkte”. De tekst bij de steen gaf al aan dat op deze plek in een ver verleden paarden over de grens Nederland binnengesmokkeld werden; de naam “Slenkte” herkennen we in de vormgeving van het heideveld. Alsof hier vroeger een grote rivier met een bocht in zuidoostelijke richting stroomde. De hoogtelijnen op de plattegrond in ons boekje bevestigen dit beeld. De tekst van het boekje spreekt van “een ondiepte in de stuwwal”. Terwijl we er naar staan te kijken lukt het de zon om door het wolkendek heen te komen en de “Paardenslenkte” in het zonlicht te zetten. We zien direct de enorme invloed van het zonlicht op de natuur. Ineens die kleurenpracht. Maar ook de vogels die zich laten horen. Kennelijk heeft het zonlicht ook op hen veel invloed.  

We laten de “Paardenslenkte”achter ons en wandelen na een paar honderd meter het “Springendal” binnen. Een berkenbosgebied met zompige graslanden en verhogingen in het landschap. Dat alles doorsneden door het beekdal van het stroomgebied van de Mosbeek. Vele duizenden jaren oud en onveranderd gebleven. Het enige wat door de mens is vervaardigd, is het houten vlonderpad van een paar honderd meter lengte. Noodzakelijk, omdat dit prachtige gebied anders niet betreden kan worden. Aan het begin van dit vlonderpad ligt rechts op een heuvel een uitkijkpunt. We besluiten om hier even te pauzeren, rond te kijken en te genieten van een bakje koffie. Het is inmiddels 9.45 uur. Via een kronkelend zandpad langs en door het beekdal van de Mosbeek bereiken we enkele heel oude grafheuvels uit de periode van de Standvoetbeker en Klokbekervolken. Deze volken leefden hier in de periode van 2300 tot 1000 voor onze jaartelling. Dus ongeveer 3000 tot 4300 jaar geleden. Indrukwekkend en nauwelijks voor te stellen.

Via paden langs akkers en weilanden bereiken we de bebouwde kom van Ootmarsum. Een gezellig, oud en toeristisch plaatsje in Twente. We wandelen dwars door het oude centrum van Ootmarsum. Veel monumentale en goed onderhouden panden, een heus dorpsplein en verderop een oude waterput. Als je bij deze waterput staat zie je dat veel straatjes hier op uit komen. Waarschijnlijk vroeger het dorpscentrum vanwege de werkzaamheden van de vrouwen die daarbij water nodig hadden. En daardoor tevens een dagelijks ontmoetingspunt voor het uitwisselen van de laatste nieuwtjes. Via een nieuwbouwwijk – wat een omslag – aan de westkant van Ootmarsum wandelen we gestaag omhoog. Richting “Zonnenberg”. Hoogte 58,6 meter. Bovenop deze “berg” staat een oriëntatietafel, welke is geschonken door de ANWB. Tenminste, die letters zijn levensgroot ingemetseld in het omringende muurtje. We hebben een mooi uitzicht. In de verte zien we de kerktoren van De Lutte. Ons eindpunt vandaag. Maar dat is nog wel een kleine 15 kilometer lopen van hier. We wandelen over de “Zonnenberg” in zuidelijke richting. Steeds een prachtig uitzicht rondom. Maar na een paar honderd meter gelopen te hebben, merken we dat de wind vanuit westelijke richting begint aan te trekken, weldra gevolgd door een flinke regenbui. Terwijl de regen met bakken uit de hemelpoorten neerdalen, wandelen we snel verder in dit open terrein. Want nergens zien we een plek om even te schuilen. Het is niet anders.  

Via het buurtschap Groot Agelo bereiken we het kaarsrechte “Kanaal Almelo – Nordhorn”. Nog meer water, want het regent nog steeds. We volgen de oever van het kanaal in oostelijk richting. Vanwege de regen is het erg stil in de natuur. Iedereen houdt zich gedeisd. Wachtend tot de poorten gesloten worden. Af en toe schrikt en dommelende eend van ons om met veel gesnater een goed heenkomen te vinden. Na een kleine 2½ kilometer Kanaal slaan we rechtsaf de Laarweg in om in het bos op te gaan. De regen is inmiddels opgehouden, maar de stilte houdt aan. Ook hier zien we opgestapelde boomstammetjes. En ook deze allemaal ongeveer 2 meter lang. Na een paar kilometer wordt het bospad een landweg, die ons laat “slingeren” tussen de vele akkers en bosperceeltjes. De landweg bestaat uit geel zand. Het lijkt wel op zandbakzand. Door kennelijk het vele regenwater is het pad erg zompig. Onze schoenen verdwijnen bij elke stap die we zetten ongeveer 2 centimeter in die drab. Op zich niet zo erg, maar het is vermoeiend. Af en toe passeren we een ver afgelegen boerderij. Wel rustig wonen, maar ook eenzaam en geïsoleerd. Je moet er van houden.  

Even voor het dorp De Lutte duiken we het bos weer in rond de Paaschberg. Hoogte; 79,8 meter. Al die glooiingen en heuvels die we vandaag bewandelden zijn natuurlijk qua hoogte niet bijzonder. Maar we voelen het wel in onze been- en kuitspieren. Ook hier weer een fraai bosgebied waar we duidelijk een specht horen ratelen. Kennelijk bezig met het bouwen of renoveren van zijn woning voor de komende lente. Hij – of is het een zij – laat zich door ons niet afleiden, maar gaat door met zijn werkzaamheden.

En dan ineens midden in dit bosgebied zien we een houten hokje staan. Het lijkt wel een bushalte voor een bus die hier nooit zal komen. Waarschijnlijk een “vluchtplaats” voor wandelaars, fietsers of bosarbeiders. We besluiten er toch maar even gebruik van te maken voor het nuttigen van de laatste boterhammen en koffie. Heerlijk om even met een dak boven je hoofd te zitten. Wel op de grond te verstaan, want een bank of iets dergelijks is er niet bij. Maar we zijn gauw tevreden. Via een kaarsrecht bospad wandelen we verder richting De Lutte. Over de Paaschberg nu voert de route langs plassen, vennetjes en beekjes. Want dat viel ons vandaag wel op, er zijn hier geen sloten. Alleen maar beekjes. Want vanwege het glooiende landschap is al het aanwezig water steeds maar in beweging. Steeds zoekende naar een nog lager gelegen punt.  Via open terrein waar akkers klaar liggen voor de boer worden we opgewacht door een geïnteresseerde poezenfamilie. Hedzer ziet ze het eerst. Ze liggen zo te zien heerlijk te soezen in een hooiberg.  Nieuwsgierig volgen ze ons met hun blik. Een grappig gezicht. Wel uitnodigend zo’n hooiberg. Om even heerlijk je benen te strekken en in de openlucht een tukje te doen. Maar gezien te nog te gane afstand en het tijdstip moeten we verder.  

Na het oversteken van de drukke weg N1 De Lutte – Oldenzaal, wandelen we het dorp binnen. Een paar honderd meter nog. En net op tijd, want het begint weer zachtjes te regenen. Zo op het eerste oog een rustig dorp, met een gezellig en ruim dorpsplein voor de duidelijk aanwezige kerk. Als we na 32 km bij de geparkeerde auto arriveren, zien we dat de kerkklok bijna 15.45 uur aangeeft. Het was een fraaie tocht vandaag. Een sterk afwisselend landschap met veel historische waarde en momenten. Begrijpelijk dat het hier zo toeristisch is.

 Naar volgende etappe: de Lutte-Enschede

 

fotoshow