Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Noaberpad

5e etappe
Oostersebos-Uelsen 34 km
3 Maart 2004

“Half zes bij Popma!” Dat hadden we eerder afgesproken als ontmoetingspunt voor de reis naar het startpunt van de 5e etappe. Het Oosterse Bos; gelegen ten oosten van het dorp Schoonebeek. Vreselijk vroeg, maar heerlijk om bij ochtendschemer te kunnen starten met de wandeletappe. We hebben dat vaker gedaan en het is ons altijd goed bevallen. En het is dan ook nog niet zo heftig en hectisch op de Nederlandse wegen. En “Popma”? Ons ontmoetingspunt vanmorgen! Omdat we vandaag twee auto’s nodig hebben. Ons eindpunt is namelijk de Duitse plaats Uelsen en openbaar vervoersmogelijkheden zijn er niet.In het donker rijden we via Meppel richting Hoogeveen (A37) en Klazienaveen. Bij afslag Oosterhesselen verlaten we deze nieuwe snelweg om via Coevorden naar Uelsen te rijden. Ten zuiden van Uelsen laten we de auto van Wim op de parkeerplaats nabij de speeltuin en Gasthof Steenebarg achter. Een korte rit met de auto van Hedzer via Emlichheim en Schoonebeek brengt ons bij het startpunt van vandaag; het Oosterse Bos.

Naast de prachtige Saksische boerderijen parkeren we de auto. Naast de pichnickbank, die ons uitnodigt om eerst een kop koffie te drinken. Geen gek idee. En het doet ons goed. De ochtendschemering gaat intussen snel over in daglicht. Het is bewolkt en het zal een graad of 5 zijn. Het voelt waterkoud aan. We zetten de gebreide mutsen ook maar even op. Hedzer heeft zelfs zijn moffen aan.  Het is rond 7.45 uur als we bepakt en bezakt klaar staan voor aanvang van de 5e etappe. We hebben er reuze zin in. Vooral het idee dat we straks de grens oversteken en Duitsland intrekken. Op zich niets bijzonders, maar toch. Een zekere mate van opwinding is dan ook aanwezig. Op kinderlijke wijze, bijna !  

Na een enkel smal bospad, een brede verkeersweg en een ruilverkavelingweggetje bereiken we een klein kwartiertje later de brug over het Schoonebeekerdiep. Breder dan een meter of vier is de gekanaliseerde beek niet, maar wel de officiële grens tussen Nederland en Duitsland. Rechts op de hoek staat een grote en oude boom. Dat zie je wel vaker als markering op “belangrijke” punten van wegen. Op plechtige wijze wandelen we de brug over Duitsland in. Rechts in de verte horen we de kerkklok van Schoonebeek luiden. Hij – of is het een zij? – slaat 8 keer.  Voor ons een op het oog maagdelijk landschap. Hier en daar een verdwaalde dennenboom. En de beroemde “Ja-knikkers”. Maar dan wel Duitse Ja-knikkers. In en rond Schoonebeek zijn ze allemaal verwijderd. De kosten van het omhooghalen van de dikke en stroperige, maar kwalitatieve goede aardolie overtroffen de verkregen opbrengsten. We zien dat de afvoerbuizen van de Ja-knikkers overal zo’n meter boven de grond “hangen”. Het is een naargeestig gezicht. Horizonvervuiling. Maar er zal hier nog wel aan verdiend worden. Of misschien een werkgelegenheidsproject?  

Via ruilverkavelingwegen, allen nog met echte oude klinkers, bereiken we de “Schwarzes Venn”. Op het kaartje lijkt het heel wat, maar het is slechts een klein ven met een doorsnede van hooguit 15 meter. Zijn naam doet hij alle eer aan; het water is werkelijk pikzwart. Toch wel bijzonder. Vanaf het begin van deze wandeletappe valt ons de grote stilte en rust op. Zelfs de vogels laten zich niet horen. Ze vertrouwen nog niet op de komst van de lente en sparen hun energie. De voorboden van de lente zijn echter wel zichtbaar. Narcissen, tulpen en allerlei vroege weidebloemen laten zich op hun mooist zien. Ook de knoppen aan de takken van de bomen staan op het punt zich tot bladeren te ontvouwen. Prachtig die natuur. Voor ons doemt het Coevorden-Picardiekanaal op. We gaan de brug over om vervolgens via een kronkelig zandpad in de richting van Haselaar, Neustadt en Emlichheim te lopen. 

Vanwege de oude bomen, als soldaten markeren zij het hele pad, en de verhoogde ligging op een zandrug denken we dat dit een oude toegangsweg is vanuit het noorden naar Emlichheim en de daar stromende rivier de Vechte. Bij ons beter bekend als de Overijsselse Vecht. Vanaf het zandpad hebben we een fraai uitzicht over het stroomgebied van de Vechte. Op hogere delen, het lijken terpen of wierden, staan boerderijen samengeschoold. Als voorzorg tegen de hoge waterstand van deze heuse rivier. Jammer dat dit soort rivieren wordt gekanaliseerd. Wat zou het mooi zijn als dergelijke beken en rivieren hun “omgeving”, hun stroomgebied terug zouden krijgen. We zien, dat het landschap om ons heen begint te glooien. Als voorpost voor de heuvels van het Graafschap Bentheim. Heel mooi allemaal. Groepjes loof- en dennenbomen karakteriseren dit fraaie landschap. We wanen ons echt in het buitenland.   

Na het passeren van het snel stromende water van de “Entlastungskanaal”, het lijkt meer op een fraaie beek, wandelen we het buurtschap Haselaar binnen. Verlaten….uitgestorven. Dat is wat we zien en horen. Niets dus. We zijn snel Haselaar door en wandelen verder over een plateau van een heuvel tussen de akkers door. De akkers liggen er allemaal keurig bij. Klaar om ingezaaid, gepoot of beplant te worden. Voor ons, de eerste huizen van Emlichheim. Aan de rand van een bosperceel met naaldbomen nemen we een pauze. We hebben zin in een kop koffie. Een witte kunststof bank nodigt ons uit te gaan zitten. Vanaf deze plek hebben we een fraai uitzicht op de rivier de Vechte en het glooiende landschap er om heen. Het is inmiddels even voor 10-en. De zon doet pogingen door het wolkendek heen te breken. De wereld om ons heen begint er meer kleur door te krijgen. Rechtsvoor ons zien we de brug over de Vechte, waar we straks overheen moeten. Aan de overkant zullen we straks een stuk langs de oever van de Vechte lopen.  

Rond 10.30 uur stappen we de buitenwijken van Emlichheim binnen. We zien prachtige, grote en oerdegelijke Duitse woningbouw. Het heeft wel wat. Vooral de ruimte om de woningen heen. Stuk voor stuk heeft een ieder een groot erf tot zijn beschikking. De tuinen ogen wat minder.   

Via de brug steken we de Vechte over en dalen aan de andere kant naar de oever af. Gezien de ligging van het afval van de rivier moet kort geleden het water nog behoorlijk hoog hebben gestaan. Een voettocht langs deze rivier was toen waarschijnlijk een stuk moeilijker geweest. Terwijl we de rivier verder volgen breekt de zon nu toch echt helemaal door. Prachtig. We voelen direct de temperatuur omhoog gaan. De mutsen kunnen af en Hedzer doet zijn moffen uit. Het wordt er te warm voor. Voor ons een ruim en open landschap met weilanden, akkers en bospercelen. In de verte zien we een soort van boogbrug over de rivier. Het blijkt een brug voor twee gasleidingen te zijn. Precies in het midden op de boog zit een zwarte aalscholver ons aan te staren. Als we binnen de door hem vastgestelde cirkel stappen vliegt hij op. Als we de boogbrug ruim gepasseerd zijn, zien we achteromkijkend, dat de aalscholver weer op hetzelfde plekje zit. Precies in het midden. Merkwaardig.  

Een ijzeren paaltje geeft aan dat we rechtsaf moeten van de rivier af. We lopen een kuierpad op richting een tweetal oude maar fraaie boerderijen. Grote bomen markeren de toegangsweg. We buigen linksaf voor de boerderijen langs en lopen verder in zuidoostelijke richting. Een fraai zandpad met hier en daar hoge stapels afgezaagde boomstammen en stammetjes. Wachtend op transport. Via het zandpad lopen we parallel met de rivier de Vechte. Links en rechts weer oude boerderijen die ons doen denken aan de Saksische boerderijen in het Oosterse bos bij Schoonebeek. Veel oude bomen worden langzaam gewurgd door enorme klimopplanten die de bomen geheel overwoekeren. Mooi, maar ook een beetje triest.

Via Hoogstede, Hundehock, Heidebüld en Grüppenhock wandelen we richting de Wilsumer Berge. Ter hoogte van de haakse bocht in het buurtschap Grüppenhock zien we links voor ons iets wit met zwart steeds groter worden. Het blijkt een Dalmatiër te zijn, die in razende vaart op ons af stormt. Hij gromt en grauwt en laat ons zijn prachtige gebit zien. Niet prettig deze ontmoeting. Een paar honderd verder zijn we blij dat hij ons verder met rust laat. Ja, alles heeft zo z´n prijs.  

Het landschap begint inmiddels steeds meer te glooien en ook steeds meer bomen vormen tezamen steeds grotere bossen. De vergelijking met het prachtige Zuidlimburgse landschap begint zich hier op te dringen. Tussen de naaldbomen hier en daar een vennetje en heidevelden. Heel fraai allemaal. Jammer van die reusachtige windmolens. Ze verpesten zo nu en dan de fraaie omgeving en horizon. We beginnen onze benen te voelen. We hebben inmiddels 28 km gelopen en het heuvelachtige terrein is voor ons, vlakke land-lopers, een nieuwe ervaring. Een vermoeiende ervaring, want de lijven beginnen wat tegen te sputteren. Het is inmiddels heuveltje op en heuveltje af, afgewisseld door het zogenaamde vals-plat effect. Maar het prachtige landschap vergoedt veel.  We passeren de prachtig gelegen camping `Wilsumer Berge`. Prachtig gelegen in deze heuvelachtige natuur. Midden op de camping een groot meer en met allemaal geel zand. Een echte gezinscamping!

Even verderop steken we de drukke verkeersweg Emlichheim-Uelsen over. Uitkijken geblazen hier. Even verder op een heuvel staat een houten bank. We besluiten daar een hapje te eten en de laatste koffie op te maken. We zijn behoorlijk bekaf. Even rusten met wat eten en drinken is dan een prettige manier om wat op krachten te komen. Via lange en op en neer gaande bospaden wandelen we de westelijke buitenwijk van Uelsen binnen. Ook hier zeer fraai gesitueerde huizen. Op zich zijn ook hier de huizen stuk voor stuk prachtig, maar het geheel doet door de grote verscheidenheid erg rommelig aan. Dat is wel jammer. Een welstandscommissie kennen ze hier waarschijnlijk niet. Bij het bord `Ferienheim`slaan we linksaf richting speeltuin en parkeerplaats. 

De laatste kilometer en het valt niet mee. De laatste klauterweggetjes, dan nog even langs de speeltuin en voor ons zien we de auto van Wim staan. Een tijd geleden dat we zo verheugd waren de auto te zien. Als we even later in de auto zitten op weg naar de auto van Hedzer bij het Oosterse Bos is de vermoeidheid al weer weggeëbd. We genieten opnieuw van de prachtige natuur, maar nu vanachter het autoglas en zittend op een comfortabele Franse `Picasso`stoel. Ach, leed wordt snel vergeten.

Naar volgende etappe: Uelsen-de Lutte

 

fotoshow