Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Noaberpad

3e etappe
Rijsdam-Emmer Compascuum 26 km
5 November 2003

In de mist rijden we met de auto van Hedzer richting NS-station Emmen. De website 9292ov.nl heeft ons voorgesteld om de auto te parkeren in Emmen en van daaruit verder te reizen met het openbaar vervoer. We hebben uitstekende ervaringen met het openbaar vervoer en nemen dit voorstel dan ook aan.

Emmen begroet ons met een fel schijnend zonnetje tegen een inmiddels staalblauwe lucht. Opnieuw beloofd het vandaag perfect wandelweer te worden. Om 9.15 uur stappen we bij het NS-station in de bus van lijn 73 richting Groningen. In Ter Apel moeten we overstappen in een taxibusje. Jeetje, wat gezellig is dat. Een enigszins gezette en van oorsprong Libanese man van rond de 55 jaar bestuurt het busje. Er stapt ook nog een vrolijke en welbespraakte dame van middelbare leeftijd in. Ze moet naar haar nicht in Jipsinghuizen. Het wordt een bijzonder gezellig en gemoedelijk ritje. Na een klein kwartiertje weten we werkelijk alles van de Libanese man en de parmantige dame. Hoezo kwetsbaar opstellen………….

Na het schone dorpje Sellingen is het nog een klein stukje naar bushalte “Hankampenweg”. Het is 10.15 uur als we uitstappen. We worden bij het uitstappen overladen met sterkte- en succeswensen door de inhoud van het busje. Geweldig…...wat een prachtig begin van de wandeltocht. En buiten ?  Een maand geleden alles nog groen en nu …………. één groot schilderij van herfst- en sfeerkleuren. Heel imponerend.

We kunnen direct beginnen met de wandeltocht. De start ligt immers zo’n 20 meter van de bushalte! Een paar honderd meter graspad langs een zijbeek van de Ruiten Aa. We voelen ons compleet opgenomen in het landschap. Links van ons uitgestrekte weilanden en akkers en rechts en voor ons bomen, bossen in een enorme scharkering van kleuren en stillevens. De natuur lijkt zich helemaal voor ons open te stellen en zich in haar mooiste kleed te willen laten zien. Bladeren in vele felle kleuren zijn stervende bladeren. Sterven kan mooi zijn. 

Na een kwartiertje wandelen, bereiken we de monding van de zijbeek in de Ruiten Aa. Om ons heen een tiental huizen in een prachtige omgeving. Op het bruggetje over de Ruiten Aa besluiten we vanwege het tijdstip aan de koffie te beginnen. Dit keer heeft Wim voor grote appelflappen gezorgd. Heerlijk. Een allervriendelijkste oma met kleinkind passeert ons behoedzaam, maar wil toch ook alles van ons weten. Als we uitgepraat zijn, is zij onder de indruk van ons en wij van haar. Vijftig meter verder draait het kleinkind zich nog een keer om en zwaait naar ons met haar handje. Wat een scheetje. We schatten haar één jaar oud.

We stappen boswachterij Westerwolde binnen om direct overweldigd te worden door de compositie van bomen en struiken in de meest fraaie kleuren, het heideveld en een vennetje. Prachtig. Het is maar goed dat we beiden in het bezit zijn van een digitale fotocamera, want na ongeveer een uur wandelen zijn er al  tientallen foto’s genomen. Een fraai en natuurlijk bos. De prachtige door herfstkleuren getooide takken spreiden zich als vingers over de wandelpaden uit. Ze willen graag gezien worden. De goudkleurige naalden van de vele larix-bomen steken fraai en scherp af tegen de blauwe lucht. En de zon geeft alles nog meer kleur en leven aan het geheel.

Via het natuurgebied Ter Borg, al even fraai, wandelen we verder in zuidelijke richting. Overal uit het kreupelhout schieten fazanten omhoog om vervolgens met veel kabaal weg te vliegen. Via de gehuchten Ter Borg en Laude bereiken we het Ruiten Aa-kanaal. We volgen het oude zandpad langs het kanaal, omgeven door een hoop gekwetter van de vogels. Groepen spreeuwen, kraaien, vinken en houtduiven omringen ons. Het is hier kennelijk erg rustig want ze schrikken van ons. Opvallend is, dat bijna alle vogels eerst het kanaal overvliegen, aan de overkant parallel langs het kanaal verder vliegen om vervolgens een paar honderd meter verderop weer naar de andere oever terug te vliegen. Het water is hun vriend en ze weten dat wij niet achter hen aan zullen komen.

Bij de Wischluibrug gaan we rechtsaf richting buurtschap Ter Wisch. Even voor het buurtschap linksaf om via een heel oud landweggetje verder te wandelen richting buurtschap Ter Haar. We lopen tussen een haag van oude bomen, waarvan het gekleurde bladerdek de hemel afsluit. Groepen vinken vliegen met ons mee. Als we stil staan gaan ze op een tak zitten. Zodra we weer verder gaan vliegen ze op en gaan ons al zingend vooruit. Rechts van ons staat een heel oude boerderij, die zowaar nog in gebruik is. De punten van een oude en verweerde boomstronk markeren de plek bij de drinkplaats voor het vee.

We volgen vanaf Ter Haar de linker oever van de beek Ruiten Aa. Hij meandert prachtig door het glooiende landschap. Fel gekleurde bospercelen – ze lijken vanwege hun kleuren in brand te staan – wisselen liefelijke nog groene weilanden af. Kringen in de beek trekken onze aandacht. We zien een grote karper zwemmen. Rondjes zwemmen. Maar we zien ook dat hij op zijn rug zwemt. Geen goed teken. Hij is stervende in deze herfstpracht. Een mooi moment om te sterven. Na een aantal rondjes is er geen enkel levensteken meer. Op zijn zij drijft de karper met het water mee. Zij staart zakt naar beneden. Het is over en uit.

Even verderop zien we links van ons, op een afstand van een kleine honderd meter, drie reeën in het land. Ze kijken even op, om vervolgens weer verder te grazen. En verder is het stil. Doodstil. Wat een rust! Om 14.30 uur bereiken we Ter Apel. Opnieuw veel oude bomen in een overvloed van kleuren. En nog steeds prachtig weer. We kijken onze ogen uit in die overvloed van kleuren. Er is werkelijk geen kleur hetzelfde. Door de aandacht die de natuur trekt, missen we een rood-witmarkering en lopen daardoor een paar honderd meter verkeerd. Bij het Ter Apelkanaal pakken we de juiste route weer op.

We wandelen verder langs het circuit van de Polderputten en bereiken om 15.15 uur de grens van de provincie Drenthe. We kijken nog even achterom, want wat was het mooi tot nu toe. Oost-Groningen heeft ons enorm verrast. Een werkelijk prachtig stukje Nederland. En dan ligt ineens Drenthe voor je. Niks geen bossen en heidevelden. Nee…. er doemt een enorm wijds gebied voor ons op. Wijds … maar vooral kaal. Maar wel mooi met die blauwe lucht en het felle zonnetje.

Omdat we tijd genoeg hebben voor de bus maken we nog even gebruik van Hedzer zijn koffie. De laatste boterhammen en het fruit worden vervolgens verorberd. We moeten nog een kilometer of 6. In het zuidwesten zien we heel duidelijk de zon langzaam zakken. Voor hem zit de dag er al weer bijna op. Achterons onze schaduwen, die inmiddels zo’n 30 meter lang geworden is.

Langs het beekje De Runde struinen we verder door het gras en de winterklare akkers. Kilometer na kilometer leggen we zo af. Er lijkt geen eind aan te komen. En de zon? Die zakt steeds verder. Via boerderij Veldzicht naderen we de bebouwde kom van ons eindpunt Emmer Compascuum. De bijna ondergaande zon is bijzonder fotogeniek. We maken dus gauw nog een paar foto’s.

Om 16.45 uur stappen we het dorp Emmer Compascuum binnen. Het begint inmiddels behoorlijk schemerig te worden. Even voor vijven bereiken we de bushalte. Als we een kwartier later in de bus richting Emmen  zitten is het donker en zien we niets meer door de ramen. Een abrupt einde van deze prachtige wandeldag. Want het was prachtig.

Naar volgende etappe:
Emmer Compascuum-Oostersebos


 

fotoshow