Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Noaberpad

2e etappe
Wedde-Rijsdam 32 km
1 Oktober 2003

Wat hebben we naar deze dag uitgekeken. Vanwege de zomervakantie en veel werk- en persoonlijke drukte lukte het ons beiden niet eerder wandeltijd vrij te maken. Wel hebben we tussendoor kunnen wandelen en genieten van de Hemdyk Rintocht. Een tweejaarlijks terugkerend wandelevenement vanuit Blauhûs in Friesland over een afstand van 30 km. Heel mooi, maar het haalt het niet bij “onze” LAW-tochten.Vooraf heeft Wim uitgezocht dat er vandaag geen openbaar vervoersproblemen hoeven te zijn, mits we maar op tijd op het eindpunt bij de aangegeven bushalte staan. Anders hebben we een probleempje.Vandaag rijdt Wim en haalt om 6.40 uur Hedzer thuis op. Erg vroeg, maar dan hebben we een lange dag voor ons. De weerdeskundigen voorspellen mooi en zonnig nazomerweer bij een graad of 18. Prima wandelweer dus. En dat maakt de wandelzin alleen maar groter.

We rijden richting Wedde, gelegen onder Blijham in oost-Groningen. Ons startpunt vandaag. Rijdend over de Friesestraatweg worden we ter hoogte van Zuidhorn ontvangen door een werkelijk prachtig morgenrood. De zon  - die op het punt staat te verrijzen -  kondigt zijn verschijnen aan door alvast op uitbundige wijze de aanwezige bewolking rood-oranje te kleuren. Voor Zuidhorn stoppen we langs de kant van de overigens zeer drukke weg, om even een foto van dit natuurverschijnsel te maken. We voelen ons begroet door de natuur en halen even diep adem om te constateren dat wat we zien, echt is. Via de gezelligste studentenstad van Nederland, Groningen, rijden we het oost-Groningse achterland in. Vanwege het heldere weer mooie vergezichten in de morgenschemering van een bijna opkomende zon. Omstreeks 8.10 uur parkeren we de auto op de marktplaats in het centrum van Wedde. Links zien we op ongeveer 50 meter afstand de bushalte, waar we eind van de dag hopen uit te stappen. Lijn 14 van Arriva.

De rust en stilte vallen ons direct op in dit keurige dorpje Wedde. Stil, schoon en groen is onze conclusie. Bij de kerk aan de Kerkstraat pakken we de route van het Noaberpad weer op. Vandaag wandelen we een afstand van ongeveer 33 km tot de doorgaande weg bij het gehucht Rijsdam boven Sellingen. We vergapen ons direct aan allerlei kleine en goed gerestaureerde huisjes. Opvallend zijn de grote tuinen. Ruimtegebrek is hier in oost-Groningen een onbekend verschijnsel. Integendeel, er is ruimte genoeg. In alle rust en stilte wandelen we Wedde uit. Een brug voert ons over de Westerwoldse Aa. We zien al wandelend het landschap vrij snel veranderen. De gedachte dat oost-Groningen vlak en kaal is, is onjuist. Integendeel, we verbazen ons over het vele groen en de glooiende landschappen. We zijn beland in “een glooiend en boomrijk dekzandlandschap” aldus ons gidsboekje. Het is werkelijk prachtig. We hebben het gevoel in het buitenland te wandelen. Wie had dat van oost-Groningen gedacht ! 

Even verderop zal de wandelroute ons over een stuk dijk langs de Westerwoldse Aa voeren. De omgeving is omhuld in stilte, aanwezige mistflarden en de rood-oranje zon. Het geheel heeft iets mystieks. Iets onwerkelijks. Puur natuur dus. Bij de dijk aangekomen zien we dat het pad hierover onbegaanbaar is. We zien dat het volkomen is dichtgegroeid en geen enkele ruimte biedt voor wandelaars. Jammer, want het lijkt ons een mooi stuk. We horen dat de eksters en vlaamse gaaien ons uitjouwen met hun schelle geschreeuw. We negeren ze maar. Via de verharde Kemkebosweg nemen we een alternatieve route die ons brengt in het gehucht Wessinghuizen. Een verscholen buurtschap waar de tijd lijkt stil te staan. Even verderop voegt de oorspronkelijke wandelroute zich weer bij ons. Het vele moois wat we ontdekken geeft aan, dat er vandaag weer vele foto’s gemaakt zullen worden.

Even verderop vervolgen we onze weg via oude brede karrensporen. Landweggetjes uit oude tijden en omgeven door rijen bomen. Links en rechts zien we schapen en koeien in de weilanden grazen. Verwondert kijken ze op en zien ons aan, zich afvragend wat vreemdelingen in deze streek te zoeken hebben.  We passeren de beek Ruiten-Aa, een zijbeek van de Westerwoldse Aa. Duidelijk zichtbaar zijn de flinke hoogteverschillen in dit glooiende landschap. Glooiende en door bomen en hagen omzoomde weilanden met hier en daar flinke plukken bospercelen. Een fascinerend gezicht, waar we ons over verwonderen. Een prachtige wandeltocht tot nu toe. Langs nieuwsgierige koeien en onnozele schapen, over zanderige landweggetjes en graspaden én door het glooiende landschap gaan we verder. Opvallend zijn de oude en eenzame eikenbomen in het landschap. Een toevalligheid of eens in een ver verleden met zin geplaatst ?  We zien en horen de vele vinken rechts van ons in de grote bramenstruiken. Zij voelen zich daar veilig en durven zodoende een stuk met ons mee te gaan. Het is net of ze ons begeleiden en met ons meegenieten van al het fraais wat we zien.

Via het gehucht Smeerling  - hoe komen ze aan zo’n naam ? -  wandelen we verder richting Wollinghuizen. Het boekje geeft aan dat we via een klaphek de weide moeten betreden van Natuurmonument “Metbroekbosch”. Als we voor het klaphek staan, horen we voor ons tussen de struiken het geloei van een koe. Het maakt ons even wat scherper. Al rondkijkend valt ons oog op een stuk papier, wat bevestigd is op een paaltje van het klaphek. “Loslopende stier” waarschuwt het briefje ons. “Gelieve het terrein niet te betreden”.  We voelen ons vanwege dit bericht niet geroepen de held uit te hangen. Onder het moto “helden leven maar kort” besluiten we de verharde weg verder te volgen. Volgens ons boekje zal even verderop een ontmoeting met de oorspronkelijke wandelroute plaatsvinden.  

Via de onverharde “Rondweg” met fietspad wandelen we verder richting Weende. Een klein buurtschap in het stroomgebied van de Ruiten-Aa. Vanwege het stroomgebied is het landschap hier wat meer open. Eenzame boerderijen wisselen elkaar af en zijn met elkaar verbonden via lange kronkelende paadjes. Je moet hier wel geboren zijn om er te willen wonen luidt ons devies.  

Even voor Weende slaan we linksaf de Renneborg op. Na een paar honderd meter gaan we voor de brug rechtsaf om via de oevers de beek Ruiten-Aa te volgen. We zien vlakbij een stuw in de beek een fraai aangelegde vistrap. Op de achtergrond grazen paarden in het glooiende terrein. Rechts zien we de Bergakkers, een natuurgebied langs de beek. Vanwege de droge zomer is het pad goed begaanbaar en hoeven we niet te letten op waar we onze voetstappen neerzetten. Alle tijd om uitbundig en zorgeloos rond te kijken en te genieten van de prachtige natuur om ons heen. Want er is veel te zien en te horen. Vooral de vogels doen zich gelden en vinden het een eer om ons door hun prachtige gebied te leiden.  

Via een houten brug, waar een eenzame visser zit te vissen of te dromen, wandelen we het fraaie gebied weer uit. Smalle bospaden, glooiende weilanden, een grote verscheidenheid aan akkers en het Bourtangerkanaal voeren ons naar het waarschijnlijk mooiste vestingstadje van Nederland: Bourtange. We beginnen de uitbundig schijnende zon behoorlijk te voelen en besluiten in een T-shirtje verder te wandelen. Want het is inmiddels heerlijk warm geworden. Het verbaast ons, dat we alwéér prachtig wandelweer hebben. Dat kan toch geen toeval meer zijn ?  

Als we voor de eerste ophaalbrug van de vesting Bourtange staan, geeft de markering aan dat we er eerst via een route van zo’n 5 km omheen moeten lopen. Volgzaam als we zijn volgen we de aangegeven route. Een groot deel van deze route om Bourtange gaat via de zogenaamde Bakovenkade. Een oude dijk, die het achterland van de vesting moerassig hield. Nu wandel je over deze kade / dijk tussen een fraai stukje natuur en de aanwezige kudde paarden. Het is inmiddels alweer 14.00 uur als we via de zuidkant Bourtange binnen wandelen. Wim is er vaker geweest. Hedzer niet en hij kijkt zijn ogen uit naar al die fraai gerestaureerde woningen, synagoge, winkeltjes, soldatenverblijven, munitiedepots, wachthokjes, poepdozen en ophaalbruggen. Bijzonder fraai allemaal en zeer de moeite waard om even rond te kijken. We besluiten om hier koffie te drinken. In een piepklein kruidenierswinkeltje kopen we eerst een pak koeken. Lekker voor bij de koffie. We zoeken een bankje uit naast de molen. Het weer, het uitzicht, de rust en de koffie met koek; het is genieten geblazen.  

Een rekensommetje leert ons, dat we voor de nog te wandelen afstand van 8 km een kleine 2 uur hebben. Alle tijd van de wereld dus.  Na een 20 minuten besluiten we verder te gaan. We wandelen de vesting en het dorp weer uit om via een smal schelpenpaadje tussen bos en maïsvelden op de zandweg Moddermanspad uit te komen. Het landschap is veranderd. Zover het oog reikt is het landschap vlak met eindeloze weilanden. We zien een landschap wat in onze ogen wat meer past bij oost-Groningen. We volgen het zandpad over een afstand van 3 km. Veel mensen komen we niet tegen. Na de relatieve “drukte” van vesting Bourtange weer een heerlijke rust. Het boek “Alleen op de wereld” zou op deze locatie geschreven kunnen zijn. We genieten er wel van. Maar natuurlijk mede door het fraaie nazomer weer.  

Na 3 km slaan we rechtsaf de Hogebrugweg op richting Wollinghuizersluis. Bij deze sluis de brug over en dan direct linksaf over het zandpad langs het Ruiten-Aa kanaal. Opnieuw een lang recht stuk wandelpad. Onder de bomen en ook hier een oase van rust en stilte. Hier en daar een achterafgelegen boerderijtje, waarvan je je afvraagt of er daadwerkelijk mensen in wonen. We kunnen het nauwelijks geloven. Maar we proberen niet alles te verklaren en te begrijpen en vervolgen onze weg. Nog ongeveer 2 km en we hebben daarvoor een half uur. Die bus halen we wel !  

Bij de “laatste slootdam voor het bosje” steken we een sloot over en vervolgen ons pad aan de andere kant van de sloot. We moeten een graspad volgen welke ons uiteindelijk zal brengen bij de doorgaande weg tussen Sellingen en Vlagtwedde. Daar staat onze bushalte !  Via graspaden en langs hooistapelplaatsen bereiken we de verkeersweg. Hoewel op internet goed aangegeven, zijn we toch blij de bushalte daadwerkelijk te zien staan. Bestemd voor lijn 70 richting Vlagtwedde. Het is inmiddels 16.05 uur en volgens het dienstrooster mogen we de bus verwachten om 16.18 uur.

 En inderdaad ……….. om precies 16.18 uur verschijnt de bus en stappen we in. Als we aangeven naar Wedde te moeten is de chauffeur even van slag want hij weet niet hoeveel zones, dus strippen, dat zijn. Voorzichtig geeft Wim aan de chauffeur door dat volgens internet het om 5 zones = 6 strippen gaat. We zien dat de chauffeur dit gegeven negeert. Hij blijft zoeken in zijn tas en tussen de papieren naar de oplossing van dit probleem. Met een voorzichtig en afgewogen “U zei 5 zones ?” geeft de chauffeur aan het zoeken te willen staken en te vertrouwen op zijn instappende passagiers. Hij stempelt twee keer 6 strippen af. Alle partijen tevreden !  

In Vlagtwedde moeten we overstappen op de bus van lijn 14 die feilloos aansluit en ons naar Wedde zal brengen. De chauffeur van deze bus heeft er zin in en “scheurt” met veel vertoon door de straten en over drempels. Passagiers die instappen, moedigen we aan snel te gaan zitten om problemen vanwege het snelle optrekken van de bus te voorkomen. Het lukt de energieke chauffeur telkens weer om door zeer krachtig te remmen steeds weer precies voor een halte tot stilstand te komen. De uitstappende passagiers wordt slechts weinig tijd gegund uit te stappen. Het is rennen naar de deur, gevolgd door het ogenblikkelijk uit de bus springen. Tijd om na te denken is er niet. Terwijl de bus doorscheurt en zigzaggend andere weggebruikers inhaalt een iedereen het nakijken geeft, blijkt plotseling uit een telefoongesprek van een jongedame voor ons, dat de bus eerder vertraging heeft en de aansluiting met de trein in Winschoten dreigt te missen. We slagen een zucht van verlichting, we weten nu een reden voor dit rijgedrag. Om 16.45 uur zitten we alweer in Wedde in de auto op de terugweg.  

En de wandeltocht vandaag ?  Daar kunnen we kort over zijn; verrassend, gevarieerd, groen, glooiend, rust en vooral buitengewoon. Oost-Groningen is top !

Naar volgende etappe:
Rijsdam-Emmer Compascuum


 

fotoshow