Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Noaberpad

1e etappe
Nieuweschans-Wedde 36 km
20 Juni 2003

We wandelen vandaag op een woensdag en dat betekent geen openbaar vervoer problemen. Vooraf heeft Wim naar de mogelijkheden gekeken en die zijn er in ruime mate. We besluiten met de auto van Wim naar het NS-station van Nieuweschans te rijden, alwaar ook het startpunt van ons nieuwe LAW-pad “Het Noaberpad” begint. Er zijn vandaag diverse mogelijkheden om de etappe af te breken en op de bus te stappen. Doel van vandaag is het dorpje Wedde in Oost Groningen, ofwel 36 kilometer wandelen. Een tijd geleden dat we een dergelijke afstand gelopen hebben, maar we durven het aan. 

We willen vandaag lekker op tijd beginnen. Vroeg dus. Rond 6.00 uur staat Wim met de auto bij Hedzer voor zijn woning en kan de reis naar Nieuweschans beginnen. Het verbaast ons dat het op dit tijdstip toch al zo druk kan zijn met het verkeer. Dat hadden we niet verwacht. Via Groningen rijden we via de A7 verder richting Duitsland en Nieuweschans. Om 7.00 uur arriveren we op de parkeerplaats bij NS-station Nieuweschans en laden onze spullen, zoals eten en drinken in de rugzak en op de rug. De Schepper is ons ook vandaag goed gezind, want het is alweer fantastisch wandelweer. Een strak blauwe lucht, een felle zon en een heerlijk verkoelend briesje. De weermensen voorspellen voor vandaag een temperatuur van 24 graden. Het is opvallend hoe vaak wij met mooi weer wandelen. In al die jaren slechts één keer een regendag. En dat is alweer lang geleden. De 2e etappe van het Pieterpad van Winsum naar Groningen. Die regen heeft toen wel indruk op ons gemaakt want we kunnen het ons nog goed herinneren.  Omstreeks 7.05 uur starten we, in de korte broek, met het Noaberpad. Een, volgens het boekje, prachtig LAW-pad wat ons zal voeren door de grensstreek tussen Nieuweschans en Emmerich. Drie delen van dit LAW-pad lopen over Duits grondgebied. Eerlijk gezegd maakt dat het pad mede aantrekkelijk. Tenminste, voor ons!  

We bevinden ons hier in de grensstreek, want we zien een Duitse trein klaar staan voor vertrek bij station Nieuweschans. Het zal de trein naar Leer en Oldenburg wezen. Even verderop passeert een Duitse politieauto. Het is dat we weten in Nederland te lopen, anders zou je toch bijna gaan denken al in Duitsland te zijn.  Na wat bosperceeltjes en bruggetjes wandelen we over de Voorstraat in Nieuweschans. Het eindpunt van ons vorige LAW-pad, het Wad- en Wierdenpad. De Voorstraat met de brede groenstrook in het midden doet ons aan een Drentse brink denken. Op het eind van de Voorstraat houdt een groot en enigszins dreigend kanon de boel in de gaten. Kunst en waterfonteinen completeren het geheel.  

Even buiten Nieuweschans wandelen we via een fietspad over een lange dijk langs het Verlengde Boele Tijdenskanaal. Op dit vroege tijdstip een oase van rust. Het zijn de vele (water)vogels die hier de boventoon voeren. Het is een lust voor oog en oor. Rechts zien we een eend met 10 jongen zwemmen. Een kennelijk ervaren moeder, want ze heeft waarschijnlijk al haar jongen nog. Oplettend houdt ze de kraaien en meeuwen in de gaten en zorgt ervoor in de buurt van de rietkragen te blijven. Maar ook ons houdt ze in de gaten. Even verderop aan de linkerkant op een eilandje in een meer zit een zwaan op het nest en de partner staat iets verder het verenkleed te onderhouden. Even kijken ze in onze richting, maar zien en voelen kennelijk dat we niets kwaads in de zin hebben.

Opvallend zijn de honderden piepkleine kikkertjes die over het fietspad heen en weer wippen en springen. We moeten goed uitkijken om niet per ongeluk op ze te gaan staan. En om ons heen….. een wijds landschap, een staalblauwe lucht en een heerlijk warme zon. Het kon vandaag wel eens warm gaan worden. En wij…. wij genieten weer volop. Veel te zien, veel te horen en veel te ruiken. Even voorbij het buurtschap De Ham moeten we bij de twee bruggen rechtsaf een landweggetje op richting een bosperceel. Helaas er is geen landweggetje meer maar wel een maïsveld, waar het maïs een halve meter hoog staat. We hebben geen keus en wandelen tussen de maïskolven door, en dat heeft wel wat. Na een tiental meters ontdekken we beiden, dat grote klonten aarde aan onze schoenzolen blijven kleven. Vette en voedzame aarde dus. Na een kleine 500 meter arriveren we aan de rand van het bosperceel. We moeten aan de oostkant langs dit bos wat betekent dat we moeten wandelen door manshoog en vooral nat gras. We soppen dan ook spoedig in onze schoenen en ook de korte broeken worden nat. Maar ach…..het is mooi weer en we helpen de natuur een beetje met het verspreiden van vele gras- en bloemzaadjes die aan ons zijn blijven plakken.  

Via paadjes langs sloten en door weilanden arriveren we bij Oudeschans. Bij binnenkomst verstoren we een poes die in de slootwal op kikkers en muizen aan het jagen is. Rond 9.30 uur wandelen we in het centrum van dit prachtige plaatsje en besluiten aan de koffie te gaan. Terwijl Hedzer de koffie in schenkt, gebruikt Wim de pauze om even zijn sokken uit te wringen. Drijfnat zijn ze geworden van dat natte gras. Als hij zijn schoenen op de kop houdt sijpelt er water uit beide schoenen. De koffie en koek laten zich goed smaken en na een kwartiertje besluiten we weer verder te gaan. Richting Bellingwolde. 

Een bordje geeft aan dat de route naar Bellingwolde aangepast is. We blijven het fietspad volgen en lopen zo het dorp Bellingwolde binnen. We zien veel groen. Meer dan dat we verwacht hadden. En prachtige en parmantige boerderijen. We kijken onze ogen uit. De huizen in het dorp zien er goed onderhouden uit en menig tuintje pronkt met al zijn planten, bloemen en bomen. Een fraai dorp, Bellingwolde. We moeten het boekje wel steeds raadplegen, want door de routeaanpassing stikt het van de rood-witte routestickers. Soms even lastig. Halverwege de Molenweg slaan we linksaf een graspad in wat iets verderop naar rechts afbuigt richting het inmiddels bekende Boele Tijdenskanaal. Bij het kanaal aangekomen gaan we linksaf in de richting van de brug. Daar moeten we overheen om de grens met Duitsland te bereiken.Even voor de grens gaan we rechtsaf een graspad op. De linkerberm van dit graspad is tevens de grens met Duitsland. Mannen zijn soms net kinderen. Dat blijkt als we om beurten even “in Duitsland” gaan staan. Want dat voelt zo vreemd. Wel een grappige ervaring.

We wandelen via het graspad door een prachtig en oud veengebied. Langs een oude schans, de Letheschans, lopen we een “aangelegd” bosgebied binnen. We worden bijzonder gastvrij onthaalt door allerlei en vooral veel, heel veel insecten. Vooral de horzels zijn bijzonder geïnteresseerd in ons en laten dat ook goed merken. Hoewel we in principe niets tegen prikinsecten hebben en ons enigszins vereerd voelen voor de grote aandacht die we krijgen, zijn de vele huidpenetraties van deze kwetsbare diertjes niet echt prettig. Slaan blijkt niet te helpen. Het zijn er te veel en ze zijn te vasthoudend. We ontdekken een mogelijkheid om aan deze gastvrije diertjes te ontkomen…..hardlopen! En dat doen we ongeveer een halve kilometer lang. We hebben geen keus.  

Omstreeks 13.00 uur wandelen we het ook weer groene Rhederbrug binnen. Het dorp is berekend op wandelaars, want een prachtige picknickbank staat midden ion het dorp aan de route. We besluiten een eet- en drinkstop te houden. Heerlijk hier. En de horzels? Die zijn in geen velden of wegen meer te bekennen. We gaan weer verder en moeten een stukje verderop, bij de sluis, rechtsaf langs het Veendiep verder wandelen. Weer wat verder gaan we over een gras- en fietspad langs drie prachtige meertjes. Veel soorten bloemen bloeien en geuren dat het een lieve lust is. Wie had ooit gedacht dat Oost Groningen zo groen, waterrijk en geurig kon zijn. Het is werkelijk prachtig. Even verderop horen we een zoemend geluid. Dichterbij gekomen zien we een troep, of is het een groep, wespen tegen een grote berkenboom zitten. Ze zijn kennelijk uitgevlogen met hun koningin om op zoek te gaan naar een nieuwe woonplaats. Indrukwekkend hoor! Voorzichtig wandelen we er om heen. Vooral niet storen luidt ons devies.

Als we de meertjes en het parkachtige bos achter ons laten wandelen we over een fietspad pal achter de dijk van de Westerwoldse Aa. Een heuse beek hier in Oost Groningen. Wie had dat gedacht? Het is inmiddels behoorlijk warm geworden en door de aanwezigheid van de dijk is er praktisch geen wind. Gelukkig hebben we voldoende drinken bij ons. Het uitzicht links van de dijk is overweldigend en groots. En overal grote en kleine vogels en vee in de weilanden. Heel mooi. Het is even na 14.30 uur als we via het fietspad uitkomen bij bungalowpark “Wedderbergen”. We steken de weg over en gaan rechtsaf over een fietspad. Voor de Westerwoldse Aa slaan we linksaf. We moeten het pad aan de linkerkant van deze brede beek volgen door het bungalowpark. Het eerste deel is moeilijk begaanbaar vanwege het uiterst smalle paadje omgeven door manshoge brandnetelstruiken. Diverse keren voelen we dat de brandnetels scoren. Vervelend. Waarom niet even een paadje gemaaid vragen we ons af.

Langs het grote recreatiemeer van het bungalowpark wandelen we verder om even verderop via het zogenaamde “soldatenpaadje” het bungalowpark achter ons te laten. Onder prachtige beuken en eiken gaan we verder richting eindpunt Wedde. We zien een verandering in het landschap optreden. Het wordt glooiend. Echt lang genieten kunnen we niet, want de tijdsaanduiding geeft aan, dat we nog ongeveer 20 minuten hebben voor de 1,5 kilometer naar Wedde en haar bushalte lijn 14. Die willen we eigenlijk wel halen, omdat we anders 1 uur moeten wachten. Qua omgeving zou dat in principe geen enkel bezwaar moeten zijn, maar we willen vanwege privé-drukte niet al te laat thuis zijn. Dus even flink doorlopen. Links voor ons zien we het dorpje Wedde. Vanwege het glooiende landschap liggen de huizen duidelijk lager dan ons voetpad. Een fraai gezicht. Het heeft iets buitenlands.

Na een kleine wandeling door Wedde, een schattig dorpje overigens, belanden we bij de bushalte van lijn 14. De bus richting station Winschoten. Het is inmiddels 15.30 uur. We hebben een paar minuten om even bij te komen, want op tijd om precies 15.38 uur arriveert de bus. Vanwege de krappe overstaptijd in Winschoten vraagt Wim voor de zekerheid aan de buschauffeur of we wel de trein van 16.00 uur richting Nieuweschans halen. “Daar zorg ik wel voor!” zegt de vriendelijke man. En met zoveel uitstraling en zekerheid, dat wij daar overtuigd van zijn. Om 16.00 uur stappen we in de trein richting Nieuweschans. Donkere wolken geven aan dat het straks zal gaan plenzen. We denken allebei dat “men daar boven” rekening met ons zal houden zodat we droog bij de auto aan komen.  

Om 16.15 uur zitten we in de auto en rijden Nieuweschans uit richting Friesland. Als we het bord “einde bebouwde kom Nieuweschans” gepasseerd zijn breek de hemel open. Bakken water komen naar beneden zetten en creëren overal om ons heen grote en soms diepe waterplassen. Maar wij zitten droog en praten over de volgende etappe, die van Wedde richting de mooiste vesting van Nederland: “Bourtange” en het groene dorpje Sellingen. Maar vandaag..…vandaag was het geweldig. We kunnen stellen, dat Het Noaberpad cum laude is geslaagd voor haar propedeuse.

Naar volgende etappe: Wedde-Rijsdam


 

fotoshow