Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Krijtlandpad

5e etappe (11KM)
Vijlen - Gulpen
Donderdag 2 april 2015
Routekaart

Vandaag alweer de laatste wandeldag van ons midweekje in Zuid Limburg. En deze dag gebruiken we om nog even de etappe Vijlen – Gulpen van het Krijtlandpad te wandelen. Slechts 11 km ligt er voor onze voeten te wachten. Met Hedzer z’n auto zijn we vanaf Slenaken naar Vijlen gereden en nadat we de auto hebben geparkeerd wandelen we naar het startpunt nabij de splitsing Vijlenberg – Groenenweg – Rugweg. Het is weer is o.k. Wel koud, maar veel zon met af en toe wat bewolking. Ook waait het stevig door. We hebben dus de muts op en de handschoenen er bij aan. Het is nodig, want “april doet wat het wil”.

Het is 11.15 uur als we over de Groenenweg afdalen om na een kleine 100 meter rechtsaf te slaan de weilanden in. Via een stegel (zo’n karakteristiek Limburgs ijzeren draaihekje) begeven we ons via een graspad door de landerijen onder de bebouwde kom van Vijlen door. Links hebben we zicht op de buurtschappen Rott en Elzet, maar ook op een deel van het Vijlenerbosch. Door het heldere weer kunnen we ver kijken en genieten van dit alles. Na een paar honderd meter grasland, met hier een daar wat laag groeiend struikgewas als beschutting tegen de harde wind, bereiken we via een tweede stegel de ‘gasse’ tussen het Kerkbergsvoetpad en de Groenenweg. In de smalle ‘gasse’ waarin een beekje stroomt, slaan we rechtsaf, wandelen een tiental meters omhoog om vervolgens linksaf d.m.v. een brugje de beek over te steken en direct linksaf langs de snel stromende beek weer naar beneden te wandelen. Ja, dit kan alleen in Zuid Limburg constateren we. Wat mooi. We dalen verder af in de richting van de Vijlenstraat, waar een prachtige vakwerkboerderij ons staat op te wachten. Op het eind slaan we scherp rechtsaf en vervolgen onze weg via de nog steeds aangeduide Vijlenstraat, overgaand in de Munnixweg, in de richting van buurtschap Melleschet. We wandelen door het doodstille Melleschet, buigen met de bocht mee naar rechts en ontmoeten in het weiland rechts van ons enkele enthousiaste paarden. Deze prachtige dieren zijn erg nieuwsgierig naar ons en we proberen een praatje met ze te maken. Hun gespitste oren geven aan, dat ze ons ieder geval kunnen horen. Maar de wind blaast stevig op ons in en door het stilstaan koelen we snel af; we wandelen dus gauw weer verder. Regelmatig schijnt de zon met langere perioden en fleurt zo begin april de boel om ons heen behoorlijk op. Wat ziet de wereld er met zonlicht toch fraai uit. Zelfs als er nog geen bladeren aan de bomen zitten.

We passeren het adres van de ‘BMW Klassieke Autoclub’ in Melleschet, buigen met de weg mee naar links en lopen recht op een paar kleine huisjes met diverse schuurtjes aan. Dat is het punt waar de weg weer naar rechts afbuigt en wij linksaf moeten slaan een soort van bos- cq akkerpad op. Het is een prachtig natuurpad met ook hier fraaie vergezichten. Na een halve kilometer versmald het pad sterk, voert ons pal langs een eeuwenoude boerderij en laat ons uitkomen bij de straatweg Vijlen – Hilleshagen. Een bord geeft aan goed uit te kijken alvorens over te steken, en dat doen we dan ook braaf. Maar zover het oog en oor rijkt; helemaal niets rijdends te zien en al helemaal niets te horen. Dus steken we heel voorzichtig over en slaan direct linksaf het brede onverharde pad Gülkoelerweg in. Alweer zo’n stuk openbare weg met de “ü”-klinker in de naam. Ook typisch Limburgs. De weg ligt vol kiezels en grotere stenen, maar is verder uitstekend te bewandelen. We bevinden ons nu op een soort van plateau en hebben daardoor rondom uitzicht. Rechts zien we het dorp Nijswiller liggen. Ook kunnen we onze wandelroute tot de ‘Kruisberg’ al goed zien liggen. Bij de kruising slaan we rechtsaf de Biesweg, ook al een onverhard pad, in, in de richting van Nijswiller. Halverwege zien we rechts een grasveld zo strak als een golfterrein. Een informatiebord geeft aan, dat het hier om een veldje gaat van een modelvliegtuigclub. Tien minuten later wandelen we sterk afdalend Nijswiller binnen en komen nu wel uit bij een drukke weg, de N278 Vaals – Gulpen. We moeten verrektegoed opletten en rennend oversteken. Maar het gaat allemaal goed en we hebben geen getoeter of krachtige remgeluiden gehoord.

Aan de overkant slaan we linksaf de Schulsbergweg in richting voetbalvelden. Na deze velden volgen we de steeds fraaier wordende oplopende B-weg, die ons na elk bochtje laat verrassen met nieuwe vergezichten. Schapen begroeten ons blatend en links en rechts horen we beekjes ruizen. Linksvoor zien we in de ‘diepte’ het dorp Wittem liggen en verder weg de eerste sporen van ons einddoel vandaag; Gulpen. Een fascinerend gezicht. Weer wat verder geeft een bordje aan dat links van ons een panoramisch uitzichtpunt is. Als we daar naar toe wandelen, zien we dat ook dit punt ons niet teleurstelt; we constateren inderdaad een fraai uitzicht. Een mooie locatie om ook even een boterham naar binnen te werken. Want ondanks al dat fraais onderweg blijven we brandstof nodig hebben. Het is net alsof het op zo’n locatie lekkerder smaakt.

We wandelen verder, pakken de route weer op en begeven ons nu naar de Kruisberg. Waarschijnlijk het hoogste punt vandaag; 104 meter hoog. Hedzer heeft vanwege het fietsen goede herinneringen aan deze ‘berg’. Op de Kruisberg houden we links aan en volgen verder de Karstraat. Een lang stuk grindweg over een verder kale berg. Links en rechts kale akkers en slechts hier en daar wat struikgewas als bescherming tegen de harde wind. Wel zien we voor ons Wittem met z’n prachtige klooster steeds dichter bij komen. Bij een parkeerplaats steken we de Wittemerweg over en vervolgen het lange stuk grindweg. Even voor Cartils slaan we linksaf en lopen over een akkerpaadje, het Sint Gerarduspad. Na een paar haakse bochten, dan weer links en dan weer rechts, wandelen we het kloosterdorp Wittem binnen. Ook hier rust en stilte. Op die enkele auto na.

We wandelen langs het klooster slaan linksaf en steken de weg Wittem – Valkenburg over. Ook hier goed uitkijken bij het oversteken, want door de brede weg wordt er stevig gereden. Aan de overkant volgen we een oud en onverhard boerenweggetje genaamd “Voetpad te Wittem”. Hoe eenvoudig kun je het houden. Na een paar honderd meter staan we voor de drukke weg Vaals – Gulpen.
Vanwege asfalteringswerkzaamheden is het nu echter zeer rustig. Omleidingsborden laten auto’s een andere route kiezen om in Gulpen cq Vaals - en alles wat daar tussen ligt - te komen. Wij slaan rechtsaf, nemen de brug over de ‘Kleine Geul’ en slaan direct linksaf het paadje door de weilanden in. Dit prachtige weide- of kerkpad slingert door het landschap langs boomgroepen en mondt uiteindelijk uit bij een oude statige Limburgse boerderij. We moeten er rechts om heen lopen om onze weg te vervolgen. Daarna slaan we rechtsaf de Oude Akkerweg in de richting van de Gulperberg. Via het Bergpad bereiken we de top van de Gulperberg. Een hele klim, maar zeer de moeite waard. Een groot wit Christusbeeld ligt aan het Processiepad en waakt over Gulpen. Het is een indrukwekkend gezicht. Ook hier een geweldig uitzicht rondom, wat ons vele minuten op deze plek houdt. Het is echt genieten. Uiteindelijk volgen we verder het Processievoetpad en via de Gulperbergweg zakken we dan toch langzaam af naar de bebouwde kom van Gulpen. Na een stukje door een weinig interessant deel van Gulpen gewandeld te hebben arriveren we om 13.10 uur bij de voetgangersoversteekplaats bij Rijksweg N278. En precies op tijd, want het is op deze locatie dat de hemelsluizen zich voor het eerst openen. Gelukkig kunnen we aan de overkant onder een portaal schuilen, nemen een boterham en bekijken de langslopende en –rennende mensen. Even later is het droog en begeven we ons naar het busstation. Uiteindelijk zal de bus van de inmiddels overbekende lijn 61 ons terugbrengen naar Vijlen, naar Hedzer z’n auto. Opnieuw een prachtige wandeldag van het prachtige Krijtlandpad. Wanneer we het Krijtlandpad kunnen afmaken is nog niet bekend en hangt af van de persoonlijke omstandigheden van Wim en zijn Dineke. We hopen in het najaar nog een keer terug te keren in Slenaken en dan kunnen we misschien het prachtige LAW-pad afronden. Ach, we zien het allemaal wel.

 

Home