Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Krijtlandpad

4e etappe (19KM)
Slenaken - Gulpen - Valkenburg
Woensdag 1 april 2015
Routekaart

We zijn weer even terug in ons vakantiehuis ‘Hummesknupke’ in Hoeve a Gen Water te Slenaken. Dit keer een midweek. Hoewel Wim’s vrouw Dineke het zwaar heeft vanwege de chemokuren, is het goed om alles even achter je te laten en in een totaal andere omgeving weer tot jezelf en tot elkaar te komen. Die momenten hebben we nodig. We nomen dat ‘geluksmomenten’. Ook Hedzer en Tsjikke zijn er dit keer weer bij. Zo ontstaat er ook ruimte om één of twee dagdelen te besteden aan het Krijtlandpad. En vandaag willen Wim en Hedzer dan ook de etappe Slenaken – Gulpen – Valkenburg wandelen. Een afstand van 19 km. Tsjikke en Dineke gaan samen naar Valkenburg en pikken ons daar in de loop van de middag weer op.

Het Krijtlandpad is een rondgaande route door Zuid Limburg. Er is echter ook een doorsnijding van deze route en wel het traject Slenaken – Gulpen. Als je het gidsje bestudeerd en daarbij gebruikmaakt van Google Earth kom je tot de conclusie, dat dit mogelijk het fraaiste traject van het Krijtlandpad is. Veel wandelen over oeroude kerkpaden in weilanden, hellingbossen, holle steile paadjes en constant de nabijheid van de beek de Gulp, die in Gulpen uitmondt in de beroemde Geul. Het ziet er veel belovend uit.

Rond 10.30 uur trekken we de voordeur van ons ‘Hummesknupke’ dicht en wandelen naar de doorgaande weg in Slenaken. Daar slaan we links af, steken via een oud romaans bruggetje de Gulp over om vervolgens direct weer rechtsaf te slaan en het smalle en glibberige pad langs de Gulp te volgen. Het beekje stroomt dat het een lieve lust is en het lijkt een wedstrijd tussen de waterdruppels onderling wie het snelst in Gulpen, dus de Geul, is. Hoewel alle bomen bladerloos zijn en nat van het vocht, de lucht grijs en grauw is en de stilte en verlatenheid als een klamme deken over de natuur hangt is het toch heel mooi allemaal. Vooral vanwege de Gulp is de natuur dynamisch en lijkt er toch van alles te gebeuren. We kijken onze ogen uit terwijl we langzaam verder opgaan in de omgeving van heuvels, beek, weilanden, akkers en bospercelen. Het pad door het land is behoorlijk nat en sompig, maar het is verder goed te bewandelen. Onze wandelschoenen worden wel behoorlijk nat, maar zolang we doorlopen merken we daar eigenlijk weinig van.

Het kerkpad voert ons tot bij een bruggetje over de Gulp en we zien en de andere kant een prachtige witte typisch Zuid Limburgse boerderij staan omgeven door heuvels en hellingbossen. Werkelijk schitterend. De paar schapen die vrij over pad en land kunnen rond lopen kijken ons ongeïnteresseerd aan en zijn duidelijk gewend aan wandelaars, die hier met name in de lente en zomer in ongetwijfeld grote getale langs komen. We laten het smalle houten bruggetje links liggen en buigen naar rechts af richting de eerste forse helling. Het wandelpad is behoorlijk glad vanwege de vochtige lucht en daardoor vooral door de gladde boomwortels die overal het pad kruisen. Als we 15 minuten later hijgend boven staan en achterom kijken hebben we een prachtig uitzicht over het zojuist bewandelde deel, de Gulp, de witte boerderij en de her en der grazende schapen. Fascinerend en zo ontzettend on-Nederlands. Het blijft ons verbazen. Terwijl we staan te genieten van dit fraaie uitzicht moet Wim telefonisch wat werk gerelateerde zaken regelen. Maar dat is geen enkel probleem. Ondertussen laat ook de zon zich zien en zet de natuur om ons heen in een prachtig kleurenschouwspel.

Boven gekomen wandelen we voorlangs een grote moderne boerderij en houden links aan. Het gebied waar we nu wandelen, vormt een soort hooggelegen plateau met akkers, grasland en bospercelen. Het geeft ook wat beschutting tegen de behoorlijk aanwezige wind. De muts cq capuchon moet geregeld op en het is een wijs besluit geweest de handschoenen mee te nemen. Terwijl we genieten van de uitzichten rondom wandelen we rustig verder en merken, dat we toch heel langzaam weer afdalen in de richting van Gulpen.

Aan de rechterkant van ons wandelpad zien we een oud stenen kruis staan. Op het onderbord staat vermeld: “Petrus de Bie. Verongelukt 24 mei 1896”. Zo lang gelden en een naam die je helemaal niets zegt, en toch sta je daar even bij stil en bedenkt hoe vergankelijk het leven is of kan zijn. Voor elk mens. Na een paar minuten mijmeren, wandelen we verder via de brede holle weg het plateau af en zien voor ons de huisjes van buurtschap Pesaken. Het dorpje ligt er prachtig bij met z’n fraaie oude vakwerkhuizen in de kleuren wit, crème en geel. Oude rode dakpannen beschermen de huizen tegen hemelwater. Het gehucht ligt in de luwte van de vele heuvels. Elk huis moet haast wel een fraai uitzicht hebben op deze heuvels, de landerijen en de hellingbossen. Bijzonder fraai allemaal. De klok geeft inmiddels al weer 12.35 uur aan. We zijn ruim twee uren onderweg.

We laten Pesaken achter ons en vervoegen ons weer bij de Gulp, die ons straks Gulpen zal binnenleiden. Naarmate we Gulpen naderen wordt het dal steeds smaller. Prachtig. Aan de rand van Gulpen nemen we een korte pauze om wat boterhammen en drinken naar binnen te werken. Ondertussen staan we bij een kleine stuw in de Gulp, die het waterverloop beheersbaar probeert te houden. Op de achtergrond zien we een prachtig kasteeltje genaamd Neuborg. Nadat we alles, eten drinken en het uitzicht, in ons op hebben genomen wandelen we verder het centrum van Gulpen tegemoet. Links stroomt de Gulp langs restaurant De Pannenkoekenmolen, waar een houten waterrad van de oorspronkelijke aandrijving zichtbaar is. E.e.a. verkeert zo op het oog in goede staat van onderhoud en we vermoeden, dat alles nog werkt. Na een paar honderd meter staan we weer voor de bekende voetgangersoversteekplaats in het centrum van Gulpen bij Rijksweg N 278. Het is inmiddels wat gaan regenen, maar de wolken en blauwe luchten geven aan, dat dit niet lang zal duren. Het is 13.30 uur. Nog 10 km te gaan.

Wandelend door het centrum van Gulpen zien we een bedrijvigheid en drukte die past bij een regioplaats. Via een ‘buitenwijk’ en de Beversbergweg gaan we alweer langzaam de hoogte in en laten Gulpen achter ons. Op de rand van de bebouwde kom slaan we rechtsaf en wandelen een breed zandpad in, de Heeselsweg. Vanaf dit zandpad, die op een heuvelkam ligt, hebben we rondom een prachtig uitzicht over landerijen en de omliggende heuvels en dalen. Even verderop staat een vervallen stenen huis. Als je het informatiebord leest begrijp je welke tragedie hier heeft plaatsgevonden; een bominslag op 27 november 1941 waarbij 4 mensen om het leven kwamen. Het gebombardeerde en vervallen huis laat men als oorlogsmonument staan. Een goede keuze vinden wij.

We vervolgen onze wandeling over het brede en droge zandpad. De regen is gestopt en af en toe schijnt het zonnetje. Maar om ons heen zien we donkere en dreigende wolken. Ook doet de wind nog steeds stevig zijn best, alhoewel hij ons schuin van achteren benaderd. We hebben er dus niet echt veel last van. Bij de hoek van een bosperceel slaan we linksaf. We komen de eerste wandelaars van vandaag tegen. Een stelletje van midden 40. Daarna slaan we een paar keer rechts- en linksaf om uiteindelijk weer op een lang en breed zandpad uit te komen. Ook hier lopen we voor de wind en dat is maar goed ook, want een zware hagelbui, vergezeld van heel veel wind, ‘geselt’ onze ruggen waar gelukkig een jas om heen hangt. De zware bui duurt slechts een paar minuten en houdt dan even plotseling weer op zoals hij ook begon. De harde wind blaast de losse hagel van onze jassen en deze zijn daardoor in een mum van tijd weer droog. Ook de zon laat zich weer zien en laat de kale akkers rondom volop glinsteren. Verder slaan we linksaf en dalen via een bos af naar het prachtige ‘Gerendal’. Als we door het smalle Gerendal wandelen in de richting van fraaie witte en deels rietgedekte gebouwen van Staatsbosbeheer, hebben we beiden het gevoel, dat dit misschien wel één van de mooiste gedeelten van het Krijtlandpad is, We kijken onze ogen uit en nemen alle tijd om alles goed op te nemen. Het is werkelijk een plaatje.

Het steile wandelpad voert ons van het Gerendal in de richting van het dorpje IJzeren, gelegen onder het meer bekende Sibbe. Op diverse kruisingen en splitsingen van paden en weggetjes zien we ijzeren kruisen staan. Zo typisch voor katholiek Limburg. Het heeft wel wat. We slaan een paar keer rechts- en dan weer linksaf. Uiteindelijk wandelen we via de Heidebergweg het Biebosch binnen. Het Biebosch is een hellingbos met een grote natuurhistorische en cultuurhistorische waarde bij Valkenburg aan de Geul. Halverwege het bos gaat het bospad steil naar beneden en moeten we oppassen niet te gaan rennen. Want met deze steile helling is normaal stoppen dan niet meer mogelijk. Het is daardoor een heel lastig wandelstuk, maar wel bijzonder mooi. Beneden gekomen steken we de weg Valkenburg – Sibbe over en nemen aan de overkant het steile pad wat ons naar de Wilhelminatoren zal brengen. Na veel klimmen en klauteren, want wandelen kun je het amper noemen, staan we plotseling voor een hekwerk vlakbij de bekende Wilhelminatoren met z’n kabelbaan en rodelbanen. Een groot attractiepark dus. En dat past uitstekend bij het zo toeristische Valkenburg met z’n kasteelruïne, z’n oude mergelgebouwen, het gezellige en drukke centrum en natuurlijk de beroemde Geul.

Nadat we rond hebben gekeken bij de Wilhelminatoren volgen we het hekwerk weer en dalen aan de andere zijde vrij steil naar beneden. Vlak voor de achterzijde van de fraaie oude panden, waaronder klassieke hotels, aan de Neerhem slaan we linksaf, volgen de achterzijde van de diverse tuinen, om na 50 meter rechtsaf een steil stenen trappetje af te dalen. En dan staan we ineens op de drukke hoek Neerhem en Berkelplein in ‘bijna’ hartje Valkenburg. We steken over en wandelen nog een kleine honderd meter door naar het parkeerterrein aan het Berkelplein. In kleine zoektocht in de aangelegen winkels, waar zouden ze anders moeten zijn?, brengt ons weer in contact met Tsjikke en Dineke. Het is bijna 16.00 uur en we hebben het weer gered. Een werkelijk schitterende en zeer afwisselende wandeletappe hebben we vandaag van het Krijtlandpad afgelegd en inderdaad, waarschijnlijk de mooiste van het toch al fraaie Krijtlandpad.

 

2e etappe