Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Krijtlandpad

1e etappe (12KM)
Slenaken - Boscafe 't Hijgend Hert
Zondag 25 Januari 2015
Routekaart

Met onze partners zijn we een weekje neergestreken in Hoeve a Gen Water te Slenaken in het prachtige appartement “Hummesknupke”. En ook nog gelegen aan het Krijtlandpad, die pal voor de deur is gelegen.
En ook de natuur draagt zijn steentje bij; er is gisterennacht ongeveer 8 cm maagdelijke sneeuw gevallen wat voor een fraai Anton Pieck decor zorgt. We worden er stil van.
Toch kent deze “vakantieweek” ook een schaduwkant; bij Wim zijn vrouw Dineke heeft na ruim 7 jaar de ernstige ziekte zich opnieuw geopenbaard, maar nu op een wijze dat genezing niet meer mogelijk is. Hoewel haar situatie heel zorgelijk en verdrietig is, wil ze toch niet bij de pakken neerzitten. Waar het kan  - en vanwege de hernieuwde chemokuren mogelijk is -  geniet ze op haar eigen wijze van de momenten zoals nu in Slenaken. Ook verwacht ze van ons, dat wij zoveel als mogelijk het ‘normale’ leven oppakken en beleven. Haar wens is dan ook, dat Wim en Hedzer en eventueel Hedzer zijn vrouw Tsjikke, een aantal middagen besteden aan het wandelen van het Krijtlandpad. Ze geeft aan ook graag haar eigen momenten op deze wijze te willen pakken. En hoewel ze heel ziek is, kan ze gelukkig nog wel wat (noodzakelijke) activiteiten uitvoeren.

Na enige voorbereiding vanwege de sneeuw, de wandelroute en het ophaalpunt waar Dineke ons zal opvangen, trekken we om 13.25 uur de voordeur van het “Hummesknupke” achter ons dicht. Tsjikke wandelt vanmiddag met ons mee. Vanwege de sneeuw en de uren van daglicht hebben we de route bepaald op 12 km. Het eindpunt zal bij het bijzonder sfeervolle boscafé ’t Hijgend Hert in het Vijlenerbosch zijn. Dit boscafé kondigt zichzelf aan als enige ‘berghut’ van Nederland. En zo is het ook..!!

En dan staan we buiten in een pak sneeuw. Het is 13.25 uur. We slaan rechtsaf het wandelpad op welke ons gelijk laat klimmen. Links bomen en struikgewas met daarachter de zeer rustig weg Slenaken-Epen; rechts een prachtig uitzicht over het Gulpdal met de beek de Gulp en aan de overkant het dorpje Slenaken met de fraaie maar dominante de RK-kerk met zijn prachtige toren. Rechts voor ons zien we op enkele kilometers afstand de kerktoren van het Belgische Teuven. En links en rechts van deze kerktorens de fraaie besneeuwde Limburgse heuvels bezaaid met akkers, weilanden, onverharde paden met haagjes en heggetjes en de hellingbossen. Ondanks alle zorgen geeft dit toch de zo noodzakelijke afleiding en laat veel gelukmomentjes toe.

We volgen over ruim een halve kilometer het wandelpad langs de weg. Dan weer omhoog, dan weer naar beneden. Hier en daar staan langs het wandelpad oude knotwilgen te genieten van hun ‘winterslaap’. Gezien hun omvang en grootte zijn dit waarschijnlijk ‘oude jongens’. Die hebben veel gezien en gehoord. Bij een haarspeldbocht naar links gaan wij van het wandelpad af en lopen een steil geasfalteerd weggetje in. Gelukkig geldt hier éénrichtingsverkeer, want anders zou het hier vanwege de gladheid gevaarlijk kunnen zijn. Hedzer en Tsjikke zijn hier gisteren met hun auto overheen gereden en daarbij raakte Hedzer bijna de controle over de auto kwijt. Na een kleine kilometer eindigt dit weggetje en wandelen we verder via het wandelpad naast de weg in de richting van Epen. Bij de ingang van de parkeerplaats aan de voorzijde van het “Onderste en Schweibergerbos” slaan we rechtsaf en wandelen via deze p-plaats het fraaie bos binnen. Besneeuwde bomen, beboste hellingen en onverharde paden strelen ons oog en we kunnen er echt van genieten. Opvallend is de stilte in dit bos en dat zorgt ervoor, dat elke voetstap in de sneeuw opvallend knerpt. Onbewust proberen we voorzichtiger onze treden te plaatsen in de sneeuw om de rust in het bos te bewaren. Door de bomen en struiken aan de rechterzijde kunnen we nog net de kerktoren van Teuven zien. Wat is dit alles toch bijzonder mooi. Tot ontroerends toe!

We houden verderop links aan en het bospad voert ons weg van de boszoom. We zien nu alleen maar besneeuwde bomen en struiken om ons heen en het lijkt nog stiller te worden. Na enkele honderden meters wordt het bospad smaller en wandelen we uiteindelijk over een kruip-door-sluip-door paadje in zuidelijke richting. Het gidsje geeft aan, dat we de Belgische grens naderen, maar vlak daarvoor buigt het smalle bospad sterk naar links af en wandelen we verder in oostelijke richting om vervolgens het “Bovenste Bosch” te betreden. Op enkele plekken naast het pad liggen tientallen gerooide bomen opgestapeld en lijken te wachten op transport. We passeren een dikke eikenboom met vergroeid in de stam een oud zwart gietijzeren kruis. Op een wit bordje aan de onderzijde van het kruis het opschrift: “1940 – 1945. Bid en de Heer zal u beschermen. Eperheide Limburg – Veere Zeeland”. We staan er even bij stil en proberen te verwerken en te begrijpen wat de precieze betekenis van deze woorden kunnen zijn. Daarna vervolgen we ons wandelpad door het bos en zien vrij snel een andere boszoom opdoemen. We moeten over een vrij steil en glad paadje naar beneden wandelen en al glibberend lukt ons dat. Tsjikke wandelt wat meer ontspannen over het naast het pad gelegen besneeuwde gras. Daardoor heeft ze wat meer grip bij elke stap die ze zet. Uiteindelijk staan we stil op de plek waar het paadje het bos verlaat en aan beide zijden vergezeld wordt door de bekende Limburgse haagjes en heggetjes. Mussen en vinken vliegen verschrikt op als wij zo plotseling uit het Bovensten Bosch te voorschijn komen. Ze kwekkelen dat het een lieve lust is. Leuk hoor.

Als we aan de bosrand even stil staan zien we voor ons besneeuwde hellingen met hier en daar vakwerkhuisjes van waaruit schoorstenen steken die rookpluimen omhoog laten kringelen. Verderop zien we ook het buurtschap Terziet en links in de verte het bekende Limburgse dorp Epen. We genieten volop van deze wandelmiddag en dit  - opnieuw -  prachtige en besneeuwde uitzicht.

Als we uit het bos afdalen, wordt het onverharde wandelpad snel breder en begint op een ruim bemeten karrenspoor te lijken. De lage maar goed onderhouden haagjes en heggetjes completeren dit fraaie geheel. Vanwege de aanwezige modder en sneeuw moeten we wel goed opletten, waar we onze voeten neer zetten. Af en toe sneeuwt het licht en dat is voor Tsjikke reden om haar opvallende oranje paraplu in deze witte wereld op te zetten. Het geeft een sterk contrasterend beeld met de witte wereld, waar onze hersens in eerste instantie wat moeite mee hebben. Maar ook dat went, want het is toch de prachtige omgeving die al snel alle aandacht opeist.

Vlak voor Epen wandelen we het Geuldal binnen en passeren de Geul bij een fraaie Volmolen, die momenteel dienst doet als graanmolen. Oorspronkelijk is ze gebouwd  - in de 19e eeuw -  voor het ‘vollen’ van geweven stoffen tot viltig, sterk laken. Het molenrad van deze molen brengt het hele mechaniek in werking en wordt aangedreven door de sterk stromende Geul. Momenteel is Natuurmonumenten eigenaar van deze Volmolen. Zo te zien met ere, want de molen ziet er goed onderhouden uit.

We komen uiteindelijk bij de weg Epen–Vaals, de Epenerbaan, aan en slaan daar rechtsaf. Bij een splitsing houden we links aan en wandelen een vrij steile asfaltweg op, die ons uiteindelijk  - overgaand in een bospad -  naar het Vijlenerbosch voert. Het is inmiddels 16.15 uur en we zien dat het schemerig begint te worden. Als we in het Vijlenerbosch wandelen, terwijl Tjsikke nog steeds haar oranje kleurige paraplu op- en openhoudt, zien we de mystieke uitstraling om ons heen. De schemering in combinatie met de besneeuwde grond en kale bomen en stammen, de fel donkerblauw gekleurde lucht en de volkomen stilte zorgen hiervoor. We krijgen er kippenvel van. De toenemende aanwezigheid van de schemering spoort ons aan om toch vooral door te lopen. Over een half uur zal het donker zijn en dan willen we toch graag Dineke ontmoeten op het eindpunt bij het boscafé aan de Rugweg!

We wandelen verder door het Vijlenerbosch en laten de laatste honderden meters onder onze voeten doorglijden. Langs open plekken in het bos waar nieuwe begroeiing zal ontstaan, dalen we vlak voor de eindbestemming nog behoorlijk af om vervolgens een ander bospad te kruisen en direct weer steil omhoog te wandelen. Zoals gezegd wegen vaak de laatste loodsjes het zwaarst en dat geldt nu zeker ook voor ons. Het eindpunt lijkt verder dan gedacht (lees gehoopt), het wordt steeds donkerder en door de sneeuw is het steile pad behoorlijk glad. Om 16.45 uur staan we op de geasfalteerde Rugweg, vlakbij ons eindpunt van vandaag. We zien rechts van ons, dat de Rugweg richting Epenerbaan vanwege de sneeuw en gladheid met een slagboom is afgesloten. Dus erg lastig voor Dineke om vanuit Slenaken naar ons toe te rijden. We besluiten eerst linksaf af te slaan zoals de markering ook aangeeft, volgen enkele tientallen meters de Rugweg en zien dan rechts de p-plaats van boscafé ’t Hijgend Hert. Maar Dineke en de auto zien we niet. We besluiten ons te splitsen; Hedzer en Tsjikke gaan vast een gezellig tafeltje regelen in het boscafé; Wim neemt contact op met ‘zijn’ Dineke om uit te zoeken waar zij zich bevindt. Uiteindelijk moet Wim nog zo’n 2 km wandelen om Dineke te ontdekken en te ontmoeten. Maar des te prettiger is het als we met elkaar om 17.40 uur heel gezellig aan een tafeltje zitten en van een lekker exotisch biertje genieten, wetende dat het ‘diner’ onderweg is.


 

Home