Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Krijtlandpad

3e etappe (14KM)
Boscafe t'Hijgend hert - Vijlen
Donderdag 29 Januari 2015
Routekaart

Om 12.00 uur precies zet Tsjikke ons uit haar auto op de p-plaats van Boscafé ’t Hijgend Hert aan de Rugweg in het Vijlenerbosch. Het beloofd een prachtige wandelmiddag te worden; door hellingbossen, open bospercelen, bosranden van waar fraaie vergezichten en diverse grote en kleine plaatsen. Ook het weer zit vanmiddag mee; helder weer en half bewolkt, weinig wind en regelmatig een stralend zonnetje. Prima wandelweer dus. Vandaag de etappe van het Boscafé ’t Hijgend Hert via het Drielandenpunt en Vaals naar ons einddoel Vijlen. We zijn vandaag ouderwets met z’n tweeën en hebben er zin in.

Vanaf het Boscafé houden we het sompige pad aan en wandelen langs het Boscafé en het daarachter gesitueerde landhuis ‘Bosrust’. Een prachtige locatie voor een prachtig huis. Tussen het Boscafé en Bosrust is een man van middelbare leeftijd druk bezig hout te kloven. Vanwege veelvuldige bezoekjes aan het Boscafé weten wij waar dit hout voor bestemd is; de grote en bijna altijd brandende open haard. We blijven even kijken en zien dat de man het vervolgens netjes opstapelt onder een daarvoor bestemd afdak. Het zal een tijdje duren voordat dit gekloofde hout droog genoeg is. Daar kunnen we niet op wachten en vervolgen ons pad door het Malensbosch terwijl we goed moeten uitkijken voor plassen en modderpoeltjes.

In het bos worden bomen en struiken afgewisseld door open stukken waar kortgeleden bomen gerooid zijn. Het zorgt voor het nodige licht, zodat ook jonge aanplant en nieuw gevormde scheuten meer kans krijgen om ook groot worden. Het maakt het bos ook veel afwisselender en dat zorgt o.a. voor fraaie doorkijkjes. Oude dikke kolossen van bomen worden afgewisseld door de meer tengere soortgenoten. Opvallend zijn de bemoste ‘voeten’ onder aan de stammen. De fel groene moskleur past goed bij het kleurige bladerdek op de grond. Zo zorgt moeder natuur voor haar eigen ‘schilderijtje’. Na een tijdje lopen staan we plotseling aan een bosrand vanwaar we een prachtig uitzicht hebben in oostelijke richting. We zien het buurtschap Raren, maar ook Vaals met z’n uitkijktorens bij het Drielandenpunt. Links in de verte zien we ons einddoel van vandaag liggen; Vijlen, met z’n hoog gelegen kerk. Het zonlicht breekt door het wolkendek en beschijnt net op dat moment dit hoog gelegen dorp, terwijl de omgeving in de schaduw blijft liggen. Een fraai schouwspel.

Via kronkelende paden, deels droog - deels modderig, wandelen we op een gegeven moment het Malensbosch en het Holsetterbosch, het laatste oorspronkelijk hakhoutbos van Nederland, weer uit en zien voor ons de Vaalserberg opdoemen. Links van de ‘berg’ het dorpje Wolfhaag waar we straks door heen zullen wandelen. Het brede bospad gaat bij de laatste woning over in een geasfalteerd weggetje, de Meelenbroekerweg, wat het wandelen toch wel wat aangenamer maakt. We besluiten bij een uitnodigend bankje even te pauzeren, van het uitzicht te genieten en een boterham naar binnen te werken. En na een minuut of tien gaan we weer verder. De bospaden waren toch behoorlijk sompig en modderig, waardoor je onbedoeld meer meters maakt om e.e.a. te omzeilen. Halverwege de Meelenbroekerweg geeft de markering aan dat we rechtsaf moeten richting Wolfhaag. We besluiten echter een paar honderd meter rechtdoor te lopen naar de prachtige ‘Hoeve de Linde’, waar we in 2010 verscheidene keren hebben gelogeerd. Aangekomen zien we dat de Hoeve er nog steeds prachtig bij staat. Na even rondgekeken te hebben wandelen we terug naar het gemarkeerde afslagpunt in de Meelenbroekerweg en pakken daar de juiste wandelroute weer op richting Wolfhaag. Het is inmiddels 13.50 uur.

Het dorpje Wolfhaag vinden we apart. Vooral vanwege de huizen die aan de linkerzijde staan. Ze hebben bijna allemaal een bijzonder fraai uitzicht op Vijlen en de Vaalserberg. Als je hier woont hoef je eigenlijk niet op vakantie, want je woonhuis is hier ook gelijk je vakantiehuis. We steken de weg Vaals – Gemmenich (B) over en vervolgen aan de overkant het wandelpad omhoog tussen weilanden, akkers, haagjes en bosstroken. Een enkele pony kijkt ons verdwaasd na, maar wij houden het pad vanwege de glibberigheid goed in de gaten. Hier wil je niet een smakkerd maken.

Boven op de Vaalserberg blijven we over de ‘bergrug’ wandelen in de richting van het zo bekende Drielandenpunt. 40 Jaar geleden het meest buitenlands ogende uitje van veel Nederlanders die toen ogen te kort kwamen en er tot diep in de daarop volgende winter over spraken. Het is nu nog steeds leuk en bijzonder, maar toch ook wel weer gewoontjes. Als we bij het feitelijke Drielandenpunt aankomen is het rustig en stil. Om ons heen kijkend zien we lege parkeerplaatsen. De uitkijktoren-met-lift is gesloten, evenals de horecagelegenheden. De kale bomen en struiken er om heen zorgen voor een toch wat somber en verlaten schouwspel. Hoe veranderlijk is de tijd en de mens. Maar wij zijn niet speciaal voor deze gedateerde toeristische attractie gekomen, nee wij lopen hier toevallig langs vanwege de markering van het Krijtlandpad. En dat is toch anders en dus wandelen we na een korte kijkpauze weer vrolijk verder. Als we het feitelijk Drielandenpunt in noordelijke richting passeren houden we iets wat rechts aan en volgen het smalle bospad in de richting van Vaals. Een enkele neergeplante attractie moeten eventuele bosbezoekers vermaken als dat nodig is. Maar wij wandelen door en bereiken na een kleine kilometer de Duitse kant van Vaals. Rechts zien we het in Duitsland gelegen Vaalserquartier. Het horloge geeft aan, dat het 15.00 uur is. We hebben nog een aantal kilometers te gaan naar Vijlen.

Wandelend door het oude centrum van Vaals zien we grote oude, voornamelijk witte, gebouwen. Diverse bordjes geven uitleg over deze gebouwen. Even verderop zien we aan de linkerkant het prachtige Hotel Kasteel Bloemendal. Een werkelijk schitterend 18e eeuws herenhuis met een paleisachtig uiterlijk. We wandelen verder en verlaten bij het eigenzinnig gebouwde politiegebouw, is het nu mooi of lelijk vragen we ons af, de bebouwde kom van Vaals. Een lange en weinig inspirerende weg langs het bekende bungalowpark ‘Hoog Vaals’ volgt en zal qua schoonheid ons niet lang bijblijven. Maar als we dat deel achter ons hebben gelaten volgen weer de prachtige oude holle weggetjes en buurtschappen tot het plaatsje Holset.
Door Holset wandelend, geven onze magen aan wel zin in iets hartigs te hebben en dus besluiten we gebruik te maken van één van de horecagelegenheden in het dorp. Het langs de route gelegen etablissement ’t Klükske, midden in Holset en met uitzicht op één van de fraaie gebouwen, heet ons indirect welkom via een groot voor de deur staand krijtbord met de tekst “Ook met vieze wandelschoenen en Honden bent u van harte welkom”. Dat laten we ons geen tweemaal ‘zeggen’ en in een wip zijn we binnen en zitten aan een gezellige en oubollige tafel bij het raam. Het ziet er van binnen ruim en bijzonder sfeervol uit en we blijken de enige gasten te zijn. De bediening neemt gelukkig alle tijd, zodat wij even kunnen terugblikken op de route die achter ons ligt. En dan bestellen we soep met roggebrood en ham, wat ons heerlijk smaakt. Met een volle en warme maag moet je niet te lang in dit gemoedelijke en warme etablissement blijven zitten, want voordat je het in de gaten hebt zak je onderuit en weigeren de benen en voeten verder dienst. We voelen ons vreselijk loom worden en besluiten snel verder te wandelen. We mogen noch een kilometer of 2 wandelen tot Vijlen. Een half uurtje dus nog. Maar nog even afrekenen!
Buiten gekomen laten we eerst die heerlijk frisse lucht zijn werk doen, ademen een paar keer heel diep in en zetten ons uiteindelijk in beweging. Ook het laatste stuk via het dorpje Harles naar Vijlen is prachtig. Op en neer gaande onverharde paden, met aan weerszijden haagjes en heggetjes, weilanden, akkers en af en toe een oeroude knotwilg. Door het heldere weer blijven de vergezichten fraai en zien we de hoog gelegen kerk van Vijlen steeds dichterbij komen. Slechts een enkele keer ontmoeten we medewandelaars die toch voornamelijk hun dagelijkse rondje ‘rond de kerk’ wandelen al dan niet met hun trouwe viervoeter. Daardoor blijft de rust en stilte die we de twee eerdere etappes ook meemaakten volop aanwezig. Omstandigheden waardoor je volop kunt genieten van het Krijtlandpad. Vlak voor Vijlen schudt een drukke asfaltweg die we moeten volgen ons weer wakker en brengt ons weer bij de tijd. Nog een paar honderd meter en we vinden aan de doorgaande weg in Vijlen de bushalte, waar over enkele minuten de bus van lijn 61 zal arriveren om ons terug te brengen naar Slenaken. Het is inmiddels 16.55 uur. Ook vandaag was het weer een prachtige en veelzijdig wandeltocht, maar het is toch ook heerlijk als je het pluche van de busstoel weer onder je achterste voelt met de wetenschap, dat de rit ongeveer 20 minuten gaat duren. Het is voorlopig wel de laatste etappe van het Krijtlandpad die we vandaag hebben gewandeld. Vanwege de persoonlijke omstandigheden hopen we over niet al te lange tijd weer terug te kunnen keren in het ‘Hummesknupke’ te Slenaken en mogelijk pakken we dan het Krijtlandpad weer op. We zullen zien…!

 

2e etappe