Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
   
 
 

 
 

Handelsweg

9e etappe
Okkenbroek - Deventer 19 km
Woensdag 23 juni 2010

En alweer zit er bijna een LAW-pad op. De Handelsweg van Osnabrück naar Deventer over een lengte van 229 km. Een bijzonder pad vanwege ‘buitenlandse’ invloed in een omgeving die werkelijk prachtige omgeving. Het heuvelachtige en rotsachtige landschap tussen Osnabrück en Bad Bentheim en het glooiende coulisselandschap tot Deventer.

En nu …, nu staan we alweer een klein kwartiertje te wachten in een stralende en warme zon bij het busstation van Deventer. Te wachten op ‘onze’ buurtbus 590 met  - als alles klopt -  Jos als chauffeur. Hij had ons immers de vorige etappe verteld altijd woensdag ’s morgens op deze buslijn te zitten. De auto van Hedzer hebben we geparkeerd op de P+R-plaats aan de Handelskade. Voldoende plek en op slechts 500 meter van het NS- en busstation van Deventer.

Om 10 voor 9 ziet Wim het busje aankomen met inderdaad Jos achter het stuur. Als Jos de buurtbus heeft stilgezet en is uitgestapt volgt een vriendelijke begroeting. Jos heeft even wat tijd nodig om aan de hand van één van zijn geheugenkamertjes ons te plaatsen, maar na een paar minuten weet hij het weer. Drie weken geleden in Okkenbroek vanwege onze wandelavonturen. Het gaat goed met Jos en zoals hij zijn hele leven al doet heeft hij op 9 juni CDA gestemd. Wat een open en vriendelijke man. Jos laat ons even alleen in de bus achter. Hij wil een gratis krantje ophalen van het NS-station. Wij beloven goed op te passen. Even later stappen twee meiden en een jongen in de buurtbus. Ook richting Okkenbroek. Ze moeten bij de zorgboerderij er uit. Het wordt vandaag prachtig weer om daar te zijn en te werken.

Klokslag 9.00 uur doet Jos dezelfde handelingen zoals we dat 3 weken terug in Okkenbroek hebben gezien en beleefd. Knopje indrukken voor de deur, rammelen met de versnellingspook en wat gas bijgeven. Ook nu komt het buurtbusje rammelend en krakend in beweging. En ook nu roept Jos verontschuldigend: “1 September komt de nieuwe buurtbus”. Wij hebben al veel plezier. De jongelui ook. En met het in beweging komen van de buurtbus komt ook de mond van Jos in beweging. Over de omgeving, de goeie ouwe tijd en de boerderij waar zijn vrouw vandaan komt. We wisten het allemaal nog wel, maar de wijze waarop Jos dit opnieuw brengt, pleziert ons in hoge mate. Zijn aanwezigheid en gedrag geven gewoon heel veel genoegen en gezelligheid.

We leggen Jos tijdens de rit uit, net als drie weken geleden, waarom we in zijn busje zitten en wat de plannen van ons vandaag zijn. Jos biedt aan ons bij een terras even voor Okkenbroek uit te zetten, daarmee aangevend dat hij ons verhaal niet helemaal heeft begrepen. Maar hij wil ons ook wel naar het eindpunt bij de kerk in Okkenbroek rijden. Geen enkel probleem.

Om 9.25 uur stoppen we voor de kerk in Okkenbroek. Al uitstappend roept Jos ons toe, dat we straks langs drie woningen lopen die al drie jaar leeg en te koop staan. We zijn benieuwd. Nadat we Jos op de foto vereeuwigd hebben, stapt hij weer in de buurtbus en rijdt toeterend en zwaaiend weg. Hij moet weer naar Deventer. Wij ook, alleen via een andere route en gedurende wat langere tijd.

We wandelen langs het kerkje en komen uit bij  - inderdaad -  drie prachtige huizen die leeg en te koop staan. De huizen waar Jos over sprak. De huizen zien er fraai uit en hebben een prachtige ligging. We snappen niet, dat deze huizen nog niet verkocht en bewoond zijn. Het zal wel met de prijs te maken hebben. Want hoewel Okkenbroek maar klein is bruist het hier van de activiteiten in een prachtige omgeving. We volgen verder het bospaadje langs deze huizen en komen uit bij de Koerselmansweg. We zien Jos met zijn buurtbus over deze weg voorbij rijden. Ons heeft hij niet gezien. Hij zou zeker gestopt zijn om te vragen of hij ons een lift kan geven. Op zijn minst zou hij luid getoeterd hebben. Vreemd idee, dat je deze sympathieke man waarschijnlijk nooit meer zal ontmoeten. Wij slaan rechtsaf deze weg op. Rechts zien we de contouren van Okkenbroek met daar bovenuitstekend het kerktorentje. Het blijft een fraai dorpje.

Diverse paaltjes met verschillende kleuren geven aan dat meerdere fiets- en wandelroutes dit gebied doorkruisen. Wij begrijpen dat wel. De bermen staan op sommige plekken vol met rode klaprozen en andere bloeiende planten. Maar ook vandaag zien we verschillende bomen  - vooral eiken -  waarvan het blad grotendeels is weggevreten door rupsen. Zou het de processierups zijn? We hebben geen idee. We volgen de slingerende asfaltweggetjes die ons voeren langs prachtige boerderijen, omzoomd door beukenhagen en heggen. Op de akkers komt de maïs op. Een centimeter of 40 hoog inmiddels. Opvallend is, dat we de Saksische boerderijen kennelijk achter ons hebben gelaten. We zien ze niet meer. Een andere bouwstijl treffen we aan in dit landschap. Het ‘IJssellandschap’. Dat betekent dat we ‘Salland’ achter ons hebben gelaten. Maar ook hier oude wegen en weggetjes, herkenbaar door de vele oude eiken- en beukenbomen. Oude handelswegen en –routes. Prachtig.

Koeiengeloei trekt onze aandacht. En niet alleen van ons. Ook een boer kijkt vanaf een aangrenzend boerenerf het weiland in naar de koeien die zo loeien. Het blijken twee koeien met elk een kalf te zijn. Beide ‘moeders’ willen niet dat hun kalf bij het andere kalf in de buurt komt en we zien dat dit enige agressie bij beide dames oproept. Maar het blijkt kennelijk wel mee te vallen. De boer grijpt niet in en uiteindelijk zien we dat één van de koeien lukt haar kalf naar een andere hoek van het langgerekte weiland te drijven. Het geloei verstomd, de rust is kennelijk weergekeerd. Het zal een wapenstilstand zijn.
In dit gedrag lijken ze dus wel op mensen. Alleen die zijn nog wat agressiever.

We volgen verder de prachtige wandelroute. “Eén van de mooiere etappes tot nu toe!” roept Hedzer. Als we over de beek ‘Soestwetering’ wandelen valt het heldere en schone water ons op. De beuken nemen het aan weerszijden van de weg over van de eiken. Hier geen enkel blad wat is aangetast of opgevreten door rupsen. Kennelijk vinden de diertjes alleen eikenbladeren lekker. Ach, ieder zo zijn smaak en voorkeur.
We houden rechts aan en wandelen het naast het zandpad gelegen fietspad op. Rechts van ons prachtige en heldere vergezichten over landerijen. De verschillend kleurende bossen in de verte vormen het decor van dit alles. Een groep lichtbruine vleeskoeien – volwassen exemplaren en klaveren -  genieten herkauwend van de zon, de heerlijke temperatuur van rond de 22 graden en de heldere en schone lucht. De dieren trekken zich niets van ons aan als we er vlak langs wandelen. Slechts een armetierige prikkeldraadafscheiding scheidt ons van deze prachtige dieren. En dat is maar goed ook, want sommige hebben vervaarlijk uitziende horens. Maar ons gevoel zegt, dat deze dieren ‘geen vlieg kwaad doen’. Verderop is een merel van zijn verenjas ontdaan. Hedzer vermoedt dat een slechtvalk hier zijn merelmaal heeft voorbereid en genuttigd.

We wandelen het bosgebied ‘Het Oostermaet” binnen. Het eerste wat ons opvalt zijn de vele bloeiende  vingerhoedskruid in het bos tussen de bomen. De meeste lila-kleurig, enkelen wit van kleur. Even verderop een groot veld met opkomend maïs. Tussen het veld en het zandpad staan wat restanten koren. Daarna een schitterend nieuw houten huis, rietgedekt. Een gigantische tuin completeert het geheel. Je zult hier maar wonen. Wel wat achteraf, maar o zo mooi. Een droogstaand meertje geeft aan dat dit hele gebied behoorlijk droog staat. Te weinig regen gevallen de laatste tijd. Bij de ingang van een nieuw bosgedeelte besluiten we gebruik te maken van een schuilhut en picknickbank. Informatieborden geven de wandelmogelijkheden in dit gebied aan. Voldoende keuze lijkt ons. We laten ons het eten en de koffie goed smaken. Op het vogelgezang na is het hier volkomen stil.

We wandelen verder door het bos richting Lettele. Ook hier bos- en heidevelden met grote hoeveelheden lila en wit vingerhoedskruid. Het bos- en heidegebied houden de zonnewarmte goed vast. We merken het heel duidelijk en schatten daardoor de temperatuur op zo’n 26 á 27 graden. Wel zweten, maar het is wel lekker warm en zomers. Hebben we daar de hele lange winter en koele lente niet naar uitgekeken?

Om 11.30 uur stappen we Lettele binnen. Ook al zo’n leuk en rustiek dorpje. Een grote beukenboom met rood gebladerte markeert de ‘dorpskruising’, zoals we dat zo vaak in dorpen op het platteland zien. Daarachter het dorpskerkje die gemoedelijkheid uitstraalt. Wij wandelen er via een ‘achterommetje’ met een boog om heen. Een ‘ommetje’ langs een kristalheldere beek en over een wandelpad welke wordt geflankeerd door ‘wilde’ lupinen. Speciaal aangelegd voor de dorpsbewoners en toeristen. Heel fraai allemaal.

Twintig minuten later zijn we Lettele, inclusief een heel korte pauze, al weer uit. Voor ons geasfalteerde weggetjes met  - ook hier -  aan beide zijden eiken- en beukenbomen. Oude handelswegen die grotendeels geasfalteerd zijn. We steken voor de tweede keer de “Soestwetering” over. Verderop wandelen we een bosgebied binnen vlak voor een afgelegen boerderij. Vandaag is de roodwitte markering duidelijk aanwezig. Dat hebben we wel anders meegemaakt op gedeelten van De Handelsweg. En dat is jammer. Het ontbreken van duidelijke markering schrikt wandelaars af, terwijl het zo’n heerlijk en  - tegenwoordig ook niet onbelangrijk -  schone hobby cq sport is.

Het bospad gaat over in een graspad. Na een paar honderd meter ontdekken we, dat we voor het graspad naar rechts hadden moeten afbuigen. We lopen een stuk langs de rand van een weiland en doorkruisen een klein bosperceel om uiteindelijk weer op het goede pad uit te komen. Een markering bevestigt e.e.a. Het zandpad volgend zien we voor ons een oude maar afgestompte molen. Ook hier is zo duidelijk te zien hoe de wereld er 150 jaar geleden ongeveer uit moet hebben gezien. Het pad met de oude bomen, de molen ernaast. We wanen ons even terug in de tijd. We hebben waarschijnlijk hetzelfde beeld als 150 jaar geleden.

Na een kort stukje asfaltweg komen we aan bij een oude gietijzeren ophaalbrug; de Zandbreiterbrug. De brug verbindt de oost- met de westoever, of andersom, van het Overijsselskanaal. Een blauwe bus van Syntus manoeuvreert achteruitrijdend de brug op. Het blijkt om een fotosessie te gaan. Waarschijnlijk voor de “zomertoer” o.i.d. Wij slaan na de brug linksaf om het 2 km lange zandpad langs het kanaal te volgen. Deventer komt langzaam in zicht.

Na ruim een kilometer gaan we onder een nieuwe verkeersbrug door. De brug staat nog niet op het kaartje in het gidsboekje. Maar wel een prettig punt om in de schaduw wat te eten en te drinken. Na een 10-minuten pauze pakken we ons boeltje weer bij elkaar en gaan verder richting eindpunt Deventer.

We volgen het kanaal aan de westoever en steken verderop bij de Cröddenbrug het kanaal over om aan de andere zijde onze weg langs het kanaal te vervolgen. Voor ons een hypermoderne roestvrijstalen boogbrug, die de daar achterliggende oude ophaalbrug volkomen ontsiert. Bij de brug aangekomen steken we de drukke weg voorzichtig oever en wandelen opnieuw naar de andere zijde van het kanaal richting Deventer. Na een paar honderd meter moeten we linksaf, maar staan voor een veehek stil. Rechts naast het hek zien we een houten opstap om over de afrastering heen te stappen. Volgens het gidsje zitten we helemaal goed en moeten we inderdaad via het opstapje het weiland van de “Extensieve Begrazing” in. Rechts om de hoek staat een meute koeien  - deels liggend, deels staand -  ons aandachtig in de gaten te houden. Wim vindt het een beetje griezelig. Hedzer niet, die is eigenlijk nergens bang voor. Maar als we het weiland bewandelen naar de overkant, zien we dat deze koeien verder geen enkele belangstelling voor ons hebben. Via een smal bosperceel, welke als overgangsgebied dienst doet om van het ene weiland in het andere te komen, wandelen we vervolgens het tweede weiland binnen en houden rechts aan. Tussen rechts een waterplas en links het kanaal komen we uit bij een klinkerweg en slaan daar rechtsaf. Deventer ligt nu toch echt voor onze voeten. Het zal nog een kilometer of 3 zijn tot het NS-station. We volgen deels het fietspad en deels smalle voetgangerspadjes, over een lange en een korte ‘knuppelbrug’ om uitkomend bij een asfaltweg linksaf te slaan. Na een paar honderd meter het hek door en verder langs de spoorlijn totdat we in de bebouwing belanden. De aandacht voor de omgeving begint wat weg te ebben. We beginnen steeds meer oog te krijgen voor het feitelijke eindpunt. Het mooiste deel hebben we vandaag gehad, nu nog de omtrek van het gigantische NS-emplacement belopen. De NS is de grootgrondbezitter van Nederland. En dat merken en voelen we onder andere in Deventer. Na een aantal straten, waarvan de Rielerweg enkele heel leuke Turkse en Marokkaanse winkeltjes huisvest zoals bakkers, groenteboeren en cafeetjes, slaan we linksaf richting spoortunnel. Er onder door en rechts aanhouden richting station. En dan zien we het, ons eindpunt van vandaag, ons eindpunt van De Handelsweg. Na 229 prachtige kilometers, veel zon en warmte, staan we dan plots voor de ingang van het NS-station. De stationsklok boven de toegangspoort wijst 14.57 uur aan. Het zit erop. We kijken alweer uit naar het maken van de keuze welk LAW-pad de volgende wordt. Emoties? Nee, geen emoties vandaag. We zijn inmiddels dergelijke afsluitingen gewend.
En De Handelsweg? Een geweldig en avontuurlijk LAW-pad, met veel cultuurhistorische en landschappelijke hoogtepunten en de aanwezigheid van het internationale tintje. Ook niet onbelangrijk. Het vergroot het avontuurlijke gevoel.

Finish Handelsweg

fotoshow