Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
   
 
 

 
 

Handelsweg

6e etappe
Oldenzaal - Zenderen 22 km
Woensdag 28 april 2010

Om 6.35 uur rijden we met de auto richting Zenderen, eindpunt van vandaag. We willen de bus  - lijn 51 -  van 9.04 uur nemen richting NS-station Hengelo. Daar moeten we vervolgens overstappen op het ‘boemeltje’ van 9.46 uur in de  richting van ons startpunt van vandaag; Oldenzaal. Er daarna liggen er 22 mooie wandelkilometers op ons te wachten.

Zoals gepland lukt het ons de juiste bus en trein te pakken en stappen we een paar minuten voor tien het NS-station Oldenzaal uit in de richting van de wandelroute. De wereld voor ons ziet er prachtig uit. Met name de strak blauwe lucht en de verrukkelijke zon die al uitbundig schijnt en de temperatuur op zo’n 18 graden heeft gebracht. Perfect weer om eens lekker te wandelen én wat lekker bij te kleuren na zo’n lange koude, sombere en kleurloze winter.
Voor ons doemt de oude watertoren van Oldenzaal op nabij het stadscentrum. Links zien we het oude ziekenhuis, tegenwoordig ondergebracht bij Medisch Spectrum Twente, locatie Oldenzaal.
We wandelen voor het ziekenhuis langs in de richting van de Lyceumstraat. De naam zegt ons al het e.e.a. een oud Lyceumgebouw staat ons op te wachten. Opvallender vinden we de ommuurde begraafplaats. Als decor kennen de grafstenen verschillende prachtig bloeiende prunussen. En dat alles tegen een staalblauw omspansel. Fascinerend!

We kijken onze ogen uit na al die bloeiende en ontwakende bomen, waarvan de één nog geen bladerdak heeft, terwijl een ander prachtig lentegroene bladeren ten toon spreidt. Wat is de lente dan toch een mooi jaargetijde waarin de mens zo uitbundig geconfronteerd wordt met nieuw en veelzijdig leven. Het zou een moment van bezinning moeten zijn. Wij staan er ieder geval wel even bij stil. Maar dat mensgejaagde “even” zegt eigenlijk ook wel weer genoeg. We hebben de jachtigheid van ons bestaan zelf uitgevonden, maar beseffen het bestaan er vaak niet van.

Via een bospad en een slingerend landweggetje door glooiend landschap komen we uit bij een spoorwegviaduct. Gezien de rust  - behoudens de prachtig zingende vogels -  een mooie plek om ons aan het eerste bakje koffie te wagen. Het is inmiddels 10.25 uur en dat betekent, dat we al de nodige uurtjes in touw zijn. De rust wordt heel even verstoord door het boemeltje wat ons eerder naar Oldenzaal bracht. De naam “Heen-en-weer” zou een passende naam voor dit treinstel kunnen zijn.

Even verder op ontdekken we, dat het landschap behoorlijk is aangetast door oprukkende  - schone -  industrie. Voorzag het gidsboekje nog een prachtig coulisselandschap, de werkelijkheid is inmiddels anders. Het ziet er allemaal nog vrij nieuw uit. Ouder dan een jaar of drie zullen de vele gebouwen niet zijn. We hebben geen keuze en moeten er langs. Wat ons inmiddels ook opvalt, is de zeer slechte markering van De Handelsweg vandaag. Hele stukken worden niet gemarkeerd en dat is eigenlijk wel nodig. Het maakt het wandelpad er niet aantrekkelijker op. Beginnelingen zullen hier afhaken. Een gidsboekje is hier een absolute must.

Na de overbrugging van de autosnelweg A1 Hengelo – Osnabrück duiken we al vrij snel een heel afwisselend en glooiend landschap in met bossen, weilanden en akkers. Dat alles doorkruist met diverse beken en beekjes. Gewoon een prachtig wandelgebied. Maar ook hier weinig tot geen markering voor de juiste route. En dat leidt soms tot heel wat puzzelen en denkwerk, daarbij geholpen door het duidelijke gidsboekje.
Links in de berm ligt een oude woudreus te vergaan en tientallen zwammen helpen de “oude baas” daarbij.
Bij ‘Erve Reuter’ laten we dit prachtige landschap voorlopig even achter ons. Bij de spoorwegovergang geven lamp- en belsignalen aan dat de spoorbomen gaan dalen vanwege de passage van een trein. Het blijkt  - hoe is het mogelijk -  onze “Heen-en-weer” te zijn. Een prachtig nieuw gestroomlijnd voertuig in de kleuren wit en geel. We zwaaien. Een piepklein toetertje is de reactie. Contact dus…!

We wandelen het spoor over om vervolgens een paar kilometer verderop opnieuw de A1 te kruisen middels een viaduct. Het verkeer richting Osnabrück wordt enigszins gehinderd vanwege een afgesloten rijstrook. Nieuw asfalt is de oorzaak. Een opknapbeurtje. We hebben het inmiddels aardig warm gekregen. We schatten de buitentemperatuur op ongeveer 23 graden. Heerlijk hoor!

Een open landschap ligt voor ons. Weilanden, akkers en hier en daar een prachtige Saksische boerderij. Ook hier vele bloeiende prunussen en het heerlijk jonge lentegroen aan de bomen en struiken. De groene golvende weilanden zijn deels geel gekleurd vanwege de bloeiende paardenbloemen. Voor de boterbloemen is het kennelijk nog te vroeg. We zien ze nog niet. Even verderop heeft een boer de eerste “snee” gedaan. Het gras ligt te drogen is de zon en de wind. Een klein briesje maar, maar net genoeg om het gras flink snel te laten drogen en onze lichaamstemperatuur op peil te houden. Want het is zo wandelend in de zon best wel warm. Menig zweetdruppeltje is in onze kleding gaan zitten.

Omstreeks 12.30 uur wandelen we plotsklaps Deurningen binnen. Gemeente Dinkelland geeft het bord aan. Meest opvallend in dit plaatsje, de zorgvuldig maar uitbundig gesnoeide haagjes en die prachtige beek die door het dorp ‘snijdt’. Op het plein voor de grote kerk houden we links aan en wandelen zo snel het dorp weer uit. Even buiten het dorp pauzeren we bij een houten bank. We moeten brandstof ‘tanken’.

Buiten het dorp en na de pauze slaan we rechtsaf de Hogeveldsweg in. Hier moeten we verderop even goed opletten. Wim zijn zwager Fred waarschuwde dat de bebouwde kom van Hengelo hier aardig opdringerig is geworden en deels de route heeft gewijzigd. Terwijl in het gidsboekje nog een prachtig wandelgedeelte in het vooruitzicht wordt gesteld. We komen inderdaad uit bij een nieuwbouwwijk en besluiten deze aan de noordkant te volgen via de nieuwe en nog niet voltooide Reimersdennenweg. Na een kleine kilometer herkennen we bij een rotonde en een aan de overkant staand bord van de Handelsweg weer onze route. We slaan rechtsaf de Krombekkenweg in en weten dat we goed zitten. Dat is toch wel een prettig gevoel. Via het brede en inmiddels stoffige zandpad wandelen we langs science-fictionachtige coniferen, gesnoeid in de meest vreemde vormen en figuren. Rechts staat een omvangrijke en oeroude geknotte wilg. Die heeft heel wat te vertellen, reageert Hedzer.

Het lijkt maar warmer te worden. Deels door het wandelen maar ook natuurlijk omdat de zon steeds hoger aan de hemel staat. Het zal een graad of 26 zijn, zo schatten we. We hebben dorst, terwijl de flesjes drinken inmiddels goeddeels leeg zijn. Te weinig drinken meegenomen, oordeelt Hedzer. Verderop zien we een waterkraan aan een gevel van een boerderij vlakbij de weg, We vullen gauw de lege flesje en verzekeren ons zo van voldoende vocht voor de rest van de wandeldag. Wel belangrijk op zo’ warme dag. Even verderop passeren we de Deurningerbeek en vervolgen onze weg richting de noordkant van Borne. Ook hier zien we kunstig gesnoeide taxussen in de vorm van auto’s, dansende mensen, etc. Wel een vreemd gezicht. Ze schijnen veel geld op te leveren, met name vanwege de geïnteresseerde en kooplustige Duitsers.

Via de ‘noord-omloop’ passeren we Borne. We moeten een afgezet bruggetje oversteken, waar een bord waarschuwt voor doorzakking van het geheel. We hebben echter geen keuze en moeten er over. Het blijkt voor wandelaars echter wel mee te vallen. We volgen een tijdje het prachtige stroomgebied van de Bornse Beek. Een geweldig mooi coulisselandschap waarin veel grote en oude bomen staan. Velden met gele bloemen kleuren het geheel helemaal af. Om je vingers bij af te likken.
Een akelig klein wit hondje probeert Wim het lastig te maken, maar keert jankend terug zijn erf op vanwege de rugzak van Wim die door de lucht naar hem toe zeilt. Vervelend zo’n hond. “Dat was nou een Jack Russel” roept Hedzer.

Via kronkelende  - verharde en onverharde -  paden wandelen we verder richting Zenderen. Overal om ons heen akkers, weilanden, bosperceeltjes en bloeiende bloemenvelden. De vele vogels kwetteren er op los en velen volgen ons over een afstand van een paar honderd meter. Waarschijnlijk pure nieuwsgierigheid. Enkele koeien, niet alle, kijken even op als we passeren maar vervolgen al gauw hun graaswerk. We zullen niet de eerste wandelaars zijn.

Om 15.30 uur wandelen we Zenderen binnen en zien we voor ons het kloosterachtige gebouw met kerktoren. Daar staat de auto van Wim te wachten. We gaan op weg naar hotel “Het wapen van Delden” bij Delden. Onze overnachtingplaats tijdens het Pieterpad in 2000 waar we goede herinneringen aan hebben. En terugblikkend op vandaag; het was weer geweldig. Alleen wat jammer van die slechte en vaak niet aanwezige markering. Dat moet toch anders!

Naar volgende etappe: Zenderen - Rijssen

fotoshow