Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Handelsweg

3e etappe
Hopsten- Rheine 27 km
16 November- 2009

“Buitenlandse” wandeletappes vragen wat meer voorbereiding én een vroeg vertrek van huis. “Een waarheid als een koe”. Het is dan ook nog erg vroeg  - 4.30 uur -  als Hedzer Wim van zijn huis ophaalt. De hele buurt en dorp nog in diepe slaap verkerend. Maar het rijdt wel lekker door zo ruim voor het ochtendgloren.

Wim heeft thuis al wat voorwerk gedaan. Met dank aan internet. Omdat we ook deze keer, vanwege de afstand, twee dagen gaan wandelen was enig voorwerk vereist. De eerste etappe vandaag voert ons van Hopsten naar Rheine. De tweede etappe morgen voert ons van Rheine naar Bad Bentheim. Wandelafstanden van respectievelijk 27 en 26 km. Ofwel elke dag zo’n kleine 8 uren wandelvertier en plezier daar in Duitsland.

Wim heeft in Bad Bentheim een hotel, genaamd “Kloppenburg”, geboekt voor de prijs van € 49,- p.p. (logies/ontbijt). En voor de tweede dag alvast via www.bahn.de een treinkaartje besteld voor de treinreis  van Bad Bentheim naar Rheine HB. Het kaartje voor twee volwassen is vervolgens per post hem opgestuurd.

Via Drachten, Beilen, Hoogeveen, Meppen (D) rijden we tenslotte over de Duitse A31 richting Rheine. We  proberen “Bus 190” van 7.12 uur te halen. Dan kunnen we zonder overstap in één keer naar het startpunt  Haltestelle “Schulzentrum” te Hopsten. En dat betekent weer, dat we om 7.45 uur kunnen starten met wandelen. Heerlijk toch?

Om 6.45 uur rijden we over de brede “Kardinal-Galen-Ring” voor “der Hauptbahnhof” van Rheine langs. Direct ernaast moet een parkeergarage zijn met de toepasselijke naam “Am Bahnhof / P3”. Het voordeel van dit “Parkhaus” is, dat het 24 uur per dag geopend is. De anderen zijn pas vanaf 7.00 uur geopend en bovendien verder van het (bus en trein-) station verwijderd.
Wim ziet hem als eerste en we kunnen de auto vlak na de ingang pakeren, omdat het nog erg rustig is in het Parkhaus. Als we bepakt en bezakt zijn, wandelen we rustig in de richting van het honderd meter verderop gelegen “HB”. We hebben nog een minuut of twintig en hoeven ons dus niet te haasten. We zoeken eerst even de bushalte van “Bus 190” op om daarna in het station wat rond te kijken.

Om 7.15 uur stopt de bus bij de Haltestelle en kunnen we instappen. Een vriendelijke buschauffeuse overhandigt Hedzer de twee buskaartjes van € 4,40 per persoon. Direct daarna vertrekt de bus in het donker richting Hopsten. Het is inmiddels wel wat drukker geworden op de “Ring”, maar de chauffeuse spoort als een ridder haar bus aan. Zigzaggend tussen het overige verkeer en de busbaan volgend zijn we in een zucht de binnenstad uit. Een klein half uurtje later, het ochtendgloren kondigt inmiddels de nieuwe dag aan, rijden we Hopsten binnen en stappen we even later bij het eindpunt “Schulzentrum” uit. De plaats waar we de laatste etappe eindigden.

We wandelen naar het honderd meter verderop gelegen kruispunt waar een markering “T” aangeeft dat we goed zitten en verder kunnen. De klok wijst 7.50 uur aan. De hemel is zwaar bewolkt, maar droog. Het zal een graad of 8 zijn. Nog wat fris dus.

Wandelend door de oude hoofdstraat van het dorp passeren we links en recht grote statige en typisch Duitse landhuizen. Het moet bijzonder zijn in een dergelijk huis te wonen. Wim vindt enkele huizen wel passen in de overbekende en sfeervolle Anton Pieckstijl. Een enkele voorbijganger gaapt ons vragend aan en rechts aan de overkant stappen de eerste ‘winkelaars’ de plaatselijke supermarkt binnen.
Hopsten ontwaakt. Dat deden wij enkele uren geleden al.

Via een vrije nieuwe buitenwijk wandelen we snel het plaatsje uit, steken de gekanaliseerde beek met de toepasselijke naam ‘Hopstener Aa’ over en zien links aan de overkant pal naast de weg een prachtig houten bushokje staan. Speciaal voor ons gebouwd om even koffie te drinken. En dat doen we dus.
De klok wijst 8.10 uur aan en het is nog heerlijk rustig om ons heen. Dat vinden we toch erg prettig.

Na het passeren van enkele ‘heilige plaatsen’ steken we de weg over en slaan rechtsaf in de richting van de  ‘Kapelle Sankt Anna’ in Bedevaartsoord Breischen. Het blijkt een oude kapel te zijn met daarnaast een openluchtkerk. Alles is netjes bijgehouden, de bladeren aan de bomen tonen gepaste herfstkleuren. Aan de overkant staat een oerdegelijke duitse Gasthof. Groot, wit en veel hout. En heel uitnodigend. We hebben echter ook vandaag ons eigen voedsel mee. Zeker zo lekker.

Het landschap begint wat te glooien, de lucht wordt dreigender. We zijn benieuwd of het droog blijft vandaag. De vooruitzichten logen er niet om; veel regen en wind vanuit het zuidwesten. Afwachten maar.
Tussen het coulisselandschap staan her en der verspreid grote kleurrijke boerderijen, omzoomd  - of beschermd -  door grote oude eiken en beukenbomen. Links en rechts van de verharde ‘B-wegen’ kale bomen en struiken, afgewisseld door struiken met opvallend fel rood gekleurde bessen. Ze steken scherp af tegen de grijsgrauwe omgeving. Een paar honderd meter verderop ziet Wim twee reeën in het weiland staan. Door de windrichting ruiken ze ons niet en horen ons niet aan komen. Net op het moment dat Hedzer zijn lens van de fotocamera op deze prachtige dieren richt, schieten de koppen omhoog, wijzen de grote oren in onze richting en wordt een taxatie gemaakt van deze vreemde tweebenige indringers. Een klik geeft aan, dat Hedzer op het goede moment de foto van deze juweeltjes heeft genomen. De dieren draaien zich om en maken  - met hoge sprongen -  dat ze wegkomen. Na een paar seconden zijn ze uit ons zicht verdwenen in een hout- en bomenwal. Prachtig.

We wandelen verder over eeuwigdurende ‘B-wegen’ waar her en der de richtingspijlen van dit wandelpad op het asfalt in wit zijn aangegeven. Dan weer onder de immer dreigende wolkenlucht, dan weer onder een kleurrijk bladerendak vervolgen we ons wandelpad. “Immer gerade aus” is ons motto. Niet helemaal waar dus, want we moeten regelmatig links- danwel rechtsafslaan. Op een gegeven moment lijkt het alsof we in een rondje lopen. Niets is minder waar. Een blik in het gidsje geeft aan dat we een soort van omtrekkende beweging wandelen. Links in de verte zien we de hoge afvalberg van de kolenmijn waar we langs liepen bij de vorige etappe Mettingen – Hopsten. Ondanks dreigende wolken wel vrij goed zicht. We schatten de afstand op een kilometer of tien. Vanuit een greppel rechts van de weg komt met veel kabaal en tamtam een grote roofvogel te voorschijn en vliegt weg. Kennelijk van ons geschrokken. Hedzer, de vogelkenner, meent dat het om een havik gaat. In de greppel zien we een verse dode houtduif liggen. Net gepakt en klaar om verorberd te worden. Helaas storen we de vogel bij zijn maaltijd. Volgens Hedzer komt die vogel straks terug, want zo’n maaltijd laat hij niet liggen.

Via het dorpje Ostenwalde  - wat een heerlijk oud Duits karakter heeft -  wandelen we als het ware ‘onder’ een NAVO-vliegbasis door in de richting van het al eveneens heel Duits klinkende plaatsje Dreierwalde. Bij de beek ‘Hösteler Aa’ maken we gebruik van een fraaie houten schuilhut met de idyllische naam “Up de Haar Hütte” om wat de drinken en te eten. Het uitzicht met beek, akkers, landerijen en bossen is schitterend. Behalve het geluid van de stromende beek horen we verder niets. De klok wijst even voor 10.30 uur. De hele dag ligt nog voor onze voeten.

We wandelen verder door een prachtig en glooiend coulisselandschap en kijken onze ogen uit. We zijn de enigen op deze aarde. Boerderijen lijken uitgestorven, de akkers zijn winterklaar gemaakt en de weilanden liggen er verlaten bij. Links zien we een geweldige grote boom bijna dreigend tegen de voorgevel van een grote oude schuur staan. Nog een paar jaar en dan gaat deze boom het waarschijnlijk winnen. Opvallend zijn ook de gotische witte letters op blauw geëmailleerde borden die de straatnamen aangeven. Deze gotische letters doen ons aan een bepaalde periode uit de duitse geschiedenis denken. En dat was geen prettige periode.

We wandelen Dreierwalde binnen, de brede beek over, om aan de overkant linksaf te slaan parallel de beek volgend. Een bord geeft aan dat het hier om Lehrpfad ˝Lünnemanns Pättken˝ gaat. En  - weten we -  een Lehrpfad is “ein ausgebauter Wanderweg, der entlang von naturwissenschaftlich oder kulturell bemerkenswerten Objekten stationsartig durch die Landschaft führt....“.  Tsja......... .
Rechts voor ons gapen vier grote openingen van een grote boerenschuur ons toe. Links daarvan naast het pad, maar voor de beek, een opvallende kapel met twee blauwe zuilen. We zien dat naast deze kapel een zwarte grafsteen staat. Het blijkt om een echtpaar te gaan. Achter de grote schuur een al even grote boerderij als vakwerkhuis. Ook heel fraai en o zo duits. Een paar honderd meter verderop slaan we linksaf, steken de beek middels een brug weer over en wandelen naar het ’centrum’ van Dreierwalde, gevormd door de oude ‘St. Anna Kirsche’. Diverse vakwerkhuizen en –huisjes vormen een fraai decor met de kerk. We lopen om de kerk heen en voor dat we het in de gaten hebben ligt het dorp alweer achter ons. Het is inmiddels 12.10 uur. We wandelen nu in zuidwestelijke richting, bijna linéa recta naar de stad Rheine. Nog ongeveer 7 km. De lucht boven ons wordt donkerder en zwaarder. Het moet haast gaan regenen. Het kan gewoon niet anders.

Na vele kilometers asfalt slaan we rechtsaf een breed zandpad in genaamd ‘Schürweg’. Omzoomd door bomen en struiken die, ondanks hun kaalheid, toch wat beschutting geven tegen de harde wind die recht van voren komt. En ...... we voelen de eerste spettertjes regen. En al gauw heel veel spettertjes regen. Een gordijn van fijne motregen, opgejaagd door een harde zuidwester, spoelt tegen ons aan. En wij, wij lopen in zuidwestelijke richting. Pech dus. Hedzer probeert met de capuchon wat water buiten zijn kleding te houden; Wim gebruikt zijn inmiddels bereisde paraplu.

Na een dikke tweeëneenhalve kilometer pal tegen de wind en regen in te hebben gelopen bereiken we een ‘schuiladres’, het viaduct onder de A30. Heerlijk, even uit de regen en de wind. Het tocht er wel verschrikkelijk, dus we kunnen niet te lang hier blijven staan. We koelen dan te veel af. We besluiten nog wat te eten en de laatste koffie op te drinken. Nog heerlijk warm uit de thermosfles. We knappen er van op. Het is inmiddels 12.50 uur.

Nadat onze magen bevoorraad zijn wandelen we verder richting het Dortmund-Ems-Kanal. Het is inmiddels gelukkig weer droog. Op het talud van de rode boogbrug zakken we via de trap af naar beneden en vervolgen onder de brug door de route via de weg langs het kanaal. Bij de sluis ˝Altenrheine˝ steken we het kanaal over en wandelen al vrij snel de buitenste woonwijken van Rheine binnen. Het is 13.15 uur. Maar we zijn er nog niet. We moeten deze oude buitenwijk nog door. Het is nog zeker een dik uur lopen naar ons eindpunt van vandaag, de oude binnenstad van Rheine ter hoogte van de rivier de Ems.

Via een open terrein wandelen we een nieuwe buitenwijk van de stad binnen. Voor ons de massieve toren van de oude ‘St. Antonius Basillika’. Vlak voor de nieuwe wijk staat wat verloren een opvallend oud wit kapelletje met een torentje. Nog niet zo heel lang geleden stond deze waarschijnlijk in het vrije veld om passerende wandelaars een hart onder de riem te steken. Nu oogt hij als teveel, als overbodig. Jammer.

Vlak voor de oude grenzen van de stad worden we begroet door een drietal hoge bomen die een stenen kruis, met daaraan een bekend figuur, afschermen. Ook dit tafereel stond eens in het open landschap. Nu oogt het niet. Toont het niet.

Voor een prachtig nieuw symmetrisch wit huis worden we in het duits aangesproken door een man. Hij vraagt vriendelijk welke route we aan het wandelen zijn. Na wat uitleg begrijpt de man, dat we uit Holland komen. ˝Het land van de mooiste fietspaden ter wereld!˝ roept hij enthousiast. We bedanken de man vriendelijk voor de gegeven aandacht en wandelen vrolijk verder. Een onbekend hoekje om en … de ‘Basillika’ staat plots voor ons. Met een enorme importantie en uitstraling. We besluiten even binnen te kijken. Maar daar blijkt men, net als buiten, druk bezig te zijn met restauratie. Veel lawaai dus. En dus staan we snel weer buiten. Een volgende keer maar even.

Via versierde en verlichte winkelstraten wandelen we het oude centrum van Rheine binnen. Na een paar honderd meter staan we op de brug over de snelstromende Ems. Om ons heen gezellige mensen, prachtige huizen en winkels en vooral veel sfeer en ‘gemutlichkeit’. Na de brug loopt de winkelstraat wat omhoog en bereiken we de ‘Rathausplatz’. Eindpunt van deze dag, startpunt voor morgen. Het is bijna 14.30 uur. We hebben er weer een prachtige en afwisselende wandeletappe opzitten.

We steken de ‘Ringweg’ tegenover de Bahnhof over en gaan rechtsaf de parkeergarage binnen. Na het betalen van 5 euro ontvangen we het uitrij-kaartje en kunnen op weg naar ons hotel in Bad Bentheim. Op weg naar een warm vertrek, een warme douche, een warm diner …….. En daarna dromen over morgen. De wandeltocht van Rheine naar Bad Bentheim. Heerlijk!

Naar volgende etappe: Rheine-Bad Bentheim

fotoshow