Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Handelsweg

2e etappe
Mettingen-Hopsten 31 km
10 September 2009

Na een heerlijke nachtrust zitten we om 7.30 uur aan het ontbijt in de eetzaal van het hotel. Een uitgebreid ontbijtbuffet lacht ons toe en nodigt uit om teveel te eten. We hebben afgesproken om de bus van 9.02 uur vanaf het Schulzenzentrum in Hopsten te nemen. Veel vroeger levert problemen op vanwege de ontbijttijd. De wandelroute voert ons vandaag van Mettingen naar Hopsten. Een afstand van 31 km.
We rijden met de auto naar de haltestelle Schulzenzentrum in Hopsten, vlak naast de wandelroute, om vervolgens met buslijn R27 naar de busbahnhof in Ibbenbüren te gaan. Daar stappen we over in buslijn R20 richting Mettingen. Bij haltestelle Mettingen Diekbreede stappen we dan bij de wandelroute uit. Prachtig geregeld daar in Duitsland.

Na afgerekend te hebben in het hotel rijden we om 8 uur weg richting Hopsten. We moeten binnendoor, omdat de afrit van de snelweg afgesloten is. Bij een backerei in een dorpje wat we doorsnijden kopen we heerlijke verse Kaiserbrötchen. Voor een prikkie. We rijden gauw verder richting Hopsten en arriveren om 8.40 uur bij het Schulzenzentrum waar tevens de in blauw en wit geschilderde bushalte met wachtruimte is geïntegreerd. Ongeveer 50 meter verderop kunnen we de auto parkeren. Lekker makkelijk zo.

Omdat we nog een kleine 20 minuten op de bus moeten wachten stappen we de opvallend schone wachtruimte binnen om gauw even een bakje koffie te nemen. Opvallend is dat de toegangsdeur tot deze wachtruimte ook de toegangsdeur van de hal van de school is. Een paar meter verderop zitten de kinderen braaf in de klas naar hun juf te luisteren. Ze zijn de buspassagiers gewend en hebben dan ook geen aandacht voor ons en de andere buspassagiers.

Om even voor negenen stopt de rode RVM Regiobus lijn R27 bij de haltestelle en kunnen we instappen. Net als gisteren betalen we € 5,90 per persoon contant aan de chauffeur. Niks strippenkaart of OV-pas hier. Ook lekker makkelijk. Na een overstap bij de busbahnhof in Ibbenbüren op buslijn R20 rijden we verder richting Mettingen. We hebben gisteren goed opgelet waar we op de stopknop in de bus moeten drukken om bij haltestelle Mettingen Diekbreede uit te kunnen stappen. Dat gaat gelukkig goed en om 10.00 uur kunnen we starten met onze 2e etappe Mettingen – Hopsten. Het is een stuk frisser en bewolkter dan gisteren. Het zal een graad of 15 zijn. Maar de dag ligt nog voor ons. We rekenen op droog weer en wat zonneschijn. Dat geeft meer kleur en dan is de wereld toch mooier. Meer toonbaar.

We wandelen vanaf de bushalte de Landrat-Schultz-Straße in richting centrum. En een heel leuk en typisch Duits centrum met kinderhoofdjes, kerkjes, vakwerkhuizen en een waterradmolen. Allerlei grote en kleine winkels completeren het gezellige centrum. Een grote kerk houdt de wacht bij het marktplein. De vele geparkeerde auto’s zorgen voor horizonvervuiling en verprutsen de gemaakte foto’s. We ontdekken dat de grote kerk betreden kan worden en gaan naar binnen. Weldadige rust in een prachtige kerkzaal met opvallend geelwitte wimpels. Een paar minuten mediteren is gratis en altijd meegenomen en geeft innerlijke rust.

Als we verder wandelen en langzaam de bebouwde kom van Mettingen achter ons laten valt ons oog op een zo op het eerste gezicht onopvallende straatlantaarnpaal. Niks bijzonders zo op het eerste gezicht, maar wat dichterbij gekomen blijken de vuil- of roestvlekken echter 10 verschillende routeaanduidingen te zijn voor fietsers en wandelaars. De inmiddels bekende witte “T” van De Handelsweg staat in het midden. We zitten goed!

Buiten Mettingen gekomen ligt voor ons een prachtig heuvellandschap deels opgesloten in mislukte mistlagen. Her en der verspreid zien we uitstekend onderhouden vakwerkhuizen en kleurrijke boerderijen. Koeien, schapen en enkele paarden sieren de weilanden, die op geen enkel plekje waterpas zijn. Voor ons een open en sierlijke kapel met het bekende kruis en manspersoon. Een  - openstaand -  hekwerk dient waarschijnlijk om mens en dier op gepaste en eerbiedige afstand te houden. Logisch!

De geasfalteerde weg met de breedte van een Hollandse B-weg slingert door en langs dit alles heen. En  het wandelt wel prettig. We schieten flink op zonder de omgeving en al het fraais daarin te missen. Aan de linkerkant staat oerdegelijke houten overdekte picknickruimte en een informatiebord over De Handelsweg. Typisch Duits. Het moet waarschijnlijk 1000 jaar mee.

We slaan een smal maar verhard fiets- en wandelpaadje in. Links de weilanden en rechts nog groene maïsvelden. Even verderop komen we weer op de oorspronkelijke weg uit, volgen deze een paar honderd meter om na een klein wit kapelletje links af te slaan een beboste berg op. Het pad over de berg is zanderig en smal en grotendeels bedekt met herfstbladeren, maar goed te volgen. Het gaat behoorlijk steil omhoog en het zet onze zweetklieren aan het werk. Het is inmiddels een graad of 18 en de klok wijst 10.50 uur aan.

Zoals gebruikelijk, wandelen we na het hoogste punt weer naar beneden en komen weer op de oorspronkelijke verharde weg uit. Daar slaan we rechtsaf om na een paar honderd meter in een bocht linksaf te slaan een onverhard karrenspoor op. Voor ons een prachtige wereld van heuvels, bosranden, akkers en weilanden. In de verte tekenen zich kleine huisjes en boerderijen af. Het lijkt op een maquette. We blijven even staan om van deze omgeving en de vergezichten te genieten. Hier doen we het uiteindelijk voor. Dit zijn de plekken op aarde die je stil laten staan en laten genieten van de natuur in al zijn schoonheid en grootsheid. De Schepping!

We volgen het karrenspoor wat langs de bosrand ligt, af en toe stoppend om weer even van het uitzicht te genieten. Na elke halve meter ontdekken we een nieuw fotogeniek moment. Maar goed dat er 2 GB-Cards in de fototoestellen zitten.

Het karrenspoor is overgegaan in een smal bospad tussen bomen, grassen en varens. We wandelen een afgelegen buurtschapje binnen, waar links een versierd huis onze aandacht trekt. De hele voorgevel en het toegangspad zijn versierd met witte rozen omgeven door groene bladeren. Waarschijnlijk een bruidspaar. Tussen al deze bloemenpracht zien we ineens een pop in blauwe kleertjes hangen. Dus niet alleen een bruidspaar maar ook een ouderpaar (geworden). Het moet een liefdesbaby zijn. Dat kan niet missen. Fijn voor dat kindje en zijn toekomst. Althans dat denken we, of eigenlijk dat hopen we.

Tegenover het versierde huis duiken we een bos in en wandelen verder richting Ibbenbüren. Links in de verte zien we de kerncentrale van Rheinland-Westfalen. Dominant aanwezig en regelmatig ongevraagd in aan de horizon in het zicht. Je kunt er niet aan ontsnappen!
Het landschap is bijzonder mooi door zijn heuvels en afwisselende karakter. Er is veel te zien en te ontdekken. Om 12.00 uur staan we op de top van een heuvel waar ook een nieuwe overdekte picknickplaats aanwezig is. We besluiten hier de lunch te gebruiken, van het uitzicht te genieten en van de stilte en rust om ons heen. Want stil en rustig dat is het hier. De vele ‘nette’ inkervingen in het hout aan de binnenkant van de overkapping zijn goed leesbaar en geven aan dat het vooral de liefde is die hier in schemering en donkerte levendig en prominent aanwezig is. Ach, we zijn allemaal jong en verliefd geweest.

Om 12.30 uur passeren we het gele bord bebouwde “Ibbenbüren”. Het blijkt slechts een afgelegen buitenwijk te zijn opgevuld met wat oudere huizen en een flat. Rechts in de verte verschijnt de afvalberg Schafberg van Bergbau Buchholtz. De door de mens gecreëerde afvalberg ontstaan uit mijnbouw. Deze berg blijkt ook het hoogste punt te zijn van dit gebied. We kunnen er niet op om van het uitzicht te genieten. Een hekwerk sluit de berg af.

We wandelen langs de zuid- en westkant van de mijnberg. Een behoorlijke wandeling, wat aangeeft dat het een flinke kunstmatige berg is. Ontstaan in een mijnbouwperiode van slechts 55 jaar. Aangekomen bij het laatste deel van de berg zien we tot onze grote verbazing, dat er nog druk aan gewerkt wordt. Grote kiepwagens rijden af en aan en doen de berg steeds verder groeien in lengte en hoogte. Links en rechts langs het wandelpad liggen matzwarte stenen. Het lijken kolen, maar het blijkt een afvalproduct uit de mijn te zijn. Wim pakt een paar stenen en neemt deze mee voor zijn buurjongetje. Die verzamelt stenen. En de wetenschap dat deze stenen zich kort geleden nog op 1500 meter diepte bevonden maakt ze  waarschijnlijk extra interessant.

We laten de mijn-nep-berg achter ons, wandelen door een heuvelachtig boslandschap wat na verloop van tijd overgaat in open veld en naderen het drukbevaren Mittellandkanal. Twee grote transporthelikopters van HEER vliegen op geringe hoogte over ons heen, rookslierten verliezend. We volgen het kanaal via de zuidelijke oever en besluiten halverwege bij een bak te stoppen voor een koffiepauze. In korte tijd passeren 6 vrachtschepen ons oog, een zwaar ronkend geluid achterlatend.

Na anderhalve kilometer klauteren we het talud op en wandelen via de stalen brug het kanaal over naar de andere oever. Daar vervolgen we onze weg richting Heiliges Meer en Hopsten. Het heuvellandschap is verdwenen, Drentse landschapstrekken dienen zich aan. Heidevelden met teveel pollengras, vennen en vennetjes en bospercelen. Mooi, maar toch heel anders als een half uurtje geleden. Een abrupte overgang dus. Even wennen.

We wandelen deels om het Heiliges Meer heen. Besluiten om niet even bij het meer te gaan kijken. Als bewoners van het Friese land weten wij wel hoe een meer er ongeveer uit ziet. We steken de drukke weg over en vervolgen aan de overkant het wandelpad. Aan de rechterhand een hekwerk met schapengaas. Ook dat doet ons aan Drenthe denken. Van schapen o.i.d. is geen spoor te bekennen. Wel twee meertjes en een grote voederbak.

Aan het einde slaan we rechtsaf en zien en horen links op de tweesprong een ouderpaar een puber de les lezen. Dat concluderen we uit de niet te verstane woorden, maar uit de intonatie van het gesprokene en de ‘befehl-achtige’ houding van de groten naar de kleine. Maar wij gaan verder en laten ons niet verstoren door dergelijke futiliteiten. We zijn immers in Duitsland. Wat een prachtig land overigens.

In de verte zien we de contouren van het einddoel Hopsten. Een grappig dorpje vol Duits vakmanswerk gezien de vele vakwerkhuizen. We wandelen niet direct richting centrum en Schulzenzentrum, maar gaan met een grote boog deels om de noordkant van het dorpje heen. De markering heeft het ook hier voor het zeggen en wij volgen gedwee. Maar wel een leuke omgeving.

Even na 17.35 uur wandelen we, na 31 kilometer, ons einddoel Hopsten binnen. We maken nog een fraai rondje door het dorp vol met oude Duitse huizen, lindebomen, pleintjes en vakwerkhuizen. En dan staan we plotseling op de kruising naast het Schulzenzentrum. We zijn er al!! Nog honderd meter en we staan bij de auto. We voelen onze benen en kuiten goed. Het is alweer een tijd geleden dat we een dergelijke afstand gewandeld hebben. Maar het was zeer de moeite waard. Een prachtige wandeletappe vandaag. De foto’s hebben we als herinnering.

Na ons omgekleed te hebben stappen we in de auto en rijden weg richting Holland, nee Friesland. Weer via Rheine en de A31 naar Bunde / Nieuweschans.
We proberen de volgende maand de etappes Hopsten – Rheine en Rheine – Bad Bentheim te volbrengen. En dan zijn we alweer in de buurt van dat prachtige Nederland. Wat een vooruitzicht!    

Naar volgende etappe: Hopsten-Rheine

fotoshow