Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Friese Kustpad

7e etappe
Oostrum-Lauwersoog 24 km
Woensdag 17 November 2001

Het is zacht winterweer. Het zal een graad of 8 zijn. Maar het regent. Heel intense motregen. De zon is nog niet opgestaan. Een grijs grauwe deken heeft haar nog toegedekt. Het is 10.45 uur als we bij Dineke uit de auto stappen en beginnen aan de laatste etappe van het Friese Kustpad.  

We starten even voor de steenfabriek met zijn kromme schoorsteen. Op het punt waar het fietspad begint en de Dokkumer Ee volgt, terwijl de rijweg iets naar links afbuigt richting Oostrum. Dit stukje hebben we de vorige etappe ook gelopen. We voelen echter weinig voor een klauterpartij over het hek bij de steenfabriek. Daarom vandaag een paar honderd meter meer lopen. Komen we achter het hek uit en hoeven we niet te klimmen.

Na een paar honderd meter zijn we al flink nat. De intense motregen is hevig en kruip overal op en in en tussen. Maar er is gelukkig geen wind. Dat scheelt toch wel. En daar lopen we dan. In een verstilt landschap. Geen geritsel. Geen gekwetter van vogels. Geen geblaat van schapen. Vanwege de regen houdt iedereen en alles zich stil. We voelen ons een beetje alleen op de wereld daar in noordoost Friesland. Het heeft wel iets. Die serene rust.

Na een klein uurtje arriveren we bij de Stienfeksterbrêge. Een opvallend mooie, grote en moderne brug voor een opvallend iel en smal weggetje, waar slechts een paar huisjes aan staan. Voor de brug aan de kade ligt een zo op het oog oud rood vissersbootje. De namen doen vermoeden dat deze uit Engeland of Schotland afkomstig is en hier zijn oude dagen magen slijten. 

We lopen verder langs de Dokkumer Ee via het fietspad, hier het Jaachpaad genaamd. Voor ons zien we Dokkumer Nieuwe Zijlen liggen met haar oude sluizen uit de 18e eeuw. We ‘scheren’langs het plaatsje Engwierum. Een klein maar fraai gelegen terpdorpje zo vlak langs de Ee. Bijzonder fraai zijn nog de vele restanten op beide oevers van de oude dijken. Honderden jaren geleden kwam de zee hier tot aan de oostpoort van Dokkum bij de ’Schreiershoeke’. De dijken moesten het vaak opdringerige water tegen houden. 

Rond 11.30 uur lopen we het dorp Dokkumer Nieuwe Zijlen binnen. Bijzonder fraai om via de Ee het dorp te naderen. We zien vele fraaie en oude panden en pandjes. De sluizen staan open en met veel lawaai en kracht perst het overtollige boezemwater vanuit het achterland zich naar het Lauwersmeer. Via de Sluizen bij Lauwersoog stroomt het overtollige water vervolgens de Waddenzee in. Watermanagement in zijn zuiverste vorm. 

Op de oude sluizen besluiten we ons eerste bakje koffie te nemen. Slurpend aan de hete koffie genieten we van het fraaie uitzicht richting oosten over het Lauwersmeergebied en richting westen over een deel van het stroomgebied van de Dokkumer Ee. En wat een rust. 

Een stukje langs de weg naar Anjum om even verderop naar rechts oversteken richting Nylan en Ezumazijl. Als je hier loopt heb je het gevoel op de rand der aarde te zijn. Rechts van ons de Lauwerszeedijk waar we even verderop over heen moeten lopen, om vervolgens aan de andere kant verder te gaan. Aan die ander kant van de dijk hebben we een groots uitzicht over het Lauwersmeer gebied. Prachtig blauw water, afgewisseld met eilandjes en rietkragen. Daartussen vele vliegende en zwemmende vogels, eenden en zwanen. Het is inmiddels droog geworden en de lucht begint op te klaren. Het gelukt de zon om door het wolkendek te prikken. Wanneer de zon dan ineens in volle glorie de kans krijgt dit gebied te beschijnen is het alsof we vanwege de vele goudgele kleuren in een sprookjesboek lopen. Heel in de verte zijn de witte portalen van de sluizen van Lauwersoog zichtbaar. Fascinerend. Een geweldig stuk natuur pur sang. 

We komen uit bij een observatiehut. Uiteraard even binnen kijken. Als voyeurs gluren we door de smalle observatiespleten naar de vogels boven en in het water. We zien wel honderden vogels en  tientallen soorten. 

Via een graspad over een oude dijk lopen we verder richting Ezumazijl. Net als zoveel plaatsjes in Friesland is ook dit een oud plaatsje met een rijke historie. Verscholen tussen boomgroepen en gelegen ver van de bewoonde wereld, waar de mens nog in volledige rust tot zich zelf kan en mag komen. Een prachtig gerenoveerd sluisje completeert het geheel. Als we door het dorpje lopen zijn het vriendelijke mensen die ons vriendelijk begroeten. Links in de verte zien we de toren en hoge molen van Anjum. Ook een bekend dorp. 

En verder voert het boekje ons langs de oude Lauwerszeedijken richting Oostmahorn, de vroegere vertrekplaats van de boot naar Schiermonnikoog. Toen het Lauwersmeer nog Lauwerszee was.  

Fraai aangelegde stranden en grasvelden, omzoomt door boomwallen. Dat is het beeld wat we zien wanneer we Oostmahorn binnenlopen. Dagrecreatie. Het ziet er gezellig uit. Op de achtergrond de oude pier. Nu ligt daar de rondvaartboot en enkele pleziervaartuigen voor hun winterslaap afgemeerd. Ook in dit dorp prachtig oude panden en woningen. We besluiten hier nogmaals aan de koffie te gaan voor dat we straks aan het allerlaatste stuk beginnen richting Lauwersoog. Ook het nog aanwezige brood wordt opgemaakt. Het fruit is voor straks onderweg.  

We moeten nog ruim 8 kilometer lopen. En niet het makkelijkste stuk. Het eerste deel gaat over de oude dijk zelf. Gras en oneffen grond. Het is zwaar lopen. Vanaf nu houden we zicht op ons eindpunt, de sluizen bij Lauwersoog. Plomp steken ze heel duidelijk af tegen de horizon. De inmiddels laag staande zon, die aan het afscheid van de dag is begonnen, beschijnt deze sluizen. 

Nog een paar honderd meter en dan zijn we bij de indrukwekkende Waddenzeedijk. We hebben dan het vermoeiende stuk over de oude dijk zelf achter de rug. Dat viel ons tegen. Bijzonder fraai de vergezichten, maar o zo zwaar. Als we even later bij de Waddenzeedijk arriveren valt het ons op dat het langzaam begint te schemeren. Dat hebben we niet eerder tijdens onze wandelavonturen meegemaakt. We merken het ook aan de vogels. Overal zien we ganzen, maar ook spreeuwen zich verzamelen om gezamenlijk de nachtrust door te brengen. Het is wel zo gezellig, maar hun instinct zal aangeven dat het vooral veiliger is. Hoe meer zielen hoe meer vreugd en veiligheid zal hun motto wezen. 

We zijn de enigen die aan de voet van de dijk lopen. Zover we kijken kunnen geen mens te zien. Links zien we de Waddenzee en aan de horizon het prachtige eiland Schiermonnikoog. De lamp in de vuurtoren is reeds ontstoken. Drie keer een straal licht en dan even rust.  

Maar we moeten nog even flink doorstappen. Wim heeft inmiddels ‘zijn’ Dineke gebeld met de mededeling dat we rond 17.00 uur bij de sluizen van Lauwersoog staan. Ze wil ons met alle liefde ophalen. Zo kennen we haar ook. 

Onwillekeurig begin je die laatste honderden meters toch terug te blikken op de ervaringen over het Friese Kustpad. Over één ding zijn we het eens, het is niet te vergelijken met het Pieterpad. Door zijn bekendheid heeft het Pieterpad ook iets magisch, iets mythisch . Het Friese Kustpad ontbeert dat. En dat is jammer, want we vonden het een schitterend LAW-pad. Zeer de moeite waard. Een goede manier om het kustdeel van het zo mooie Friese land te ontdekken. Kennis te maken. De vele mooie typisch Friese stadjes en dorpjes. De vele terpen. Het water altijd en overal aanwezig. Maar ook de drooggemalen meren, waarvan de bedding en dijkjes nog zo duidelijk herkenbaar waren. En ook belangrijk, het openbaar vervoer viel ons 100 % mee. We hadden eigenlijk altijd goede verbindingen en regelmatige vervoersmogelijkheden. Alleen “Zwarte Haan” was ons inziens per openbaar vervoer niet bereikbaar. Maar dat is makkelijk op te lossen, door het niet als eind- of startpunt van een etappe te maken.  

Het is 17.10 uur als we in het “bijna-donker” eenzaam en in alle stilte staan te wachten op Dineke en de auto. Begonnen in de sneeuw bij Stavoren, een gedwongen rustpauze vanwege de MKZ-tragedie en eindigend in het donker bij Lauwersoog.

Als we moe maar voldaan beiden op de achterbank zitten en de auto alweer richting huis rijdt horen we voorin Dineke de inmiddels traditionele zin zeggen : “En………….hoe was het vandaag ?” “Het was weer prachtig vandaag” antwoorden we toevallig tegelijk. En dat was het ook. Niet alleen vandaag, maar 152 kilometer lang.

Naar: Home


 

fotoshow