Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Friese Kustpad

4e etappe
Wijnaldum-Zwarte Haan 24 km
4 Juli 2001

Ook vandaag voor openbaar vervoer gekozen om op de startplaats van bestemming te komen; Wijnaldum. Het is prachtig zomerweer met een strakblauwe lucht en de temperatuur zit al rond de 24 graden. Vanuit Kollumerzwaag en Veenwouden met de trein naar Leeuwarden en vervolgens met de bus naar Harlingen en Wijnaldum. Een prachtige tocht door en langs mooie Friese dorpjes. Als je Friesland wilt leren kennen, neem het openbaar vervoer.  

Omstreeks 8.45 uur stappen we uit bij de bushalte “Weg naar Wijnaldum” bij Wijnaldum. Een wandeling van ongeveer 1500 meter voert ons naar ons startpunt van vandaag, de kerk in Wijnaldum. Om preciezer te zijn, de Buorren (Dorpsstraat). Vandaag staan 24,5 kilometer op het programma. We hebben er weer veel zin in vandaag. Mede vanwege het prachtige weer wat voorspelt is. Even buiten het dorp slaan we rechtsaf een schelpenpaadje op, Deze voert ons kronkelend langs weiden en bospercelen. Tot aan de Sexbierumervaart. Prachtige vergezichten hier. Een mooie plek om eerst eens een bak koffie te nuttigen. Wim heeft weer lekkere koeken van de bakker uit Veenwouden meegebracht.  

We kijken onze ogen uit, als we langs de Sexbierumervaart wandelen in oostelijke richting. Een werkelijk prachtig en ongerept Fries landschap. Alleen de wind horen we zachtjes ruizen door het gras. Koeien en paarden kijken een ogenblik op als ze ons horen, om vervolgens weer rustig verder te grazen. We passeren een tweetal brugfundamenten van de oude spoorbrug. Vreemd idee dat hier ongeveer 60 jaar geleden de stoomlocomotief met zijn wagons reed. Kieviten en grutto’s kwetteren om ons heen. Onze aanwezigheid verontrust ze kennelijk.  

Op het eind via een bochtje stappen we de beroemde Slachtedyk op. Vorig jaar zomer bekend tijdens de “Simmer2000” feesten in Friesland. De Slachte is een oude dijk die eeuwenlang de noordelijke zeepolders beschermde tegen wateroverlast van de voormalige Middelzee. We passeren het windmolenpark van Sexbierum. Plaatselijk bekent als “De Bjirmen”. Onophoudelijk zwoegen de molenwieken rond. Hun product is kostbare stroom. Nuttig dat deze windmolens er zijn, maar ze zijn hier in het weidse Friese land horizonvervuilend. Voor ons doemt Oosterbierum op. Linksvoor zien we Sexbierum liggen. Prachtig verscholen tussen bomengroepen. De kerktoren steekt fier boven alles en iedereen uit. Dat is in dit vlakke groene land ook niet zo moeilijk. Op de voorgrond vele grazende koeien, schapen en paarden. Vooral Friese paarden.  

Het is inmiddels 10.45 uur als we de bebouwde kom van Oosterbierum binnenwandelen. Prachtig opgeknapte huisjes markeren de toegang tot dit plaatsje. Hier is het mooi wonen. Vooral in deze tijd van het jaar. Wat een enorm contrast met het volle en drukke westen van het land.  

De rondgang door het dorpje is kort. Het is ook niet groot. Zigzaggend via een schelpenpad en later overgaand in een heus graspad bereiken we de zeedijk van de Waddenzee. Voor, over en langs de dijk krioelt het van de schapen. Verschillende soorten lopen hier rond. Hun taak is het gras op de zeedijk kort houden. Scheelt een hoop maaiwerk. We worden allervriendelijkst ontvangen door het geblèr van deze dieren. Ze schijnen onze aanwezigheid wel gezellig te vinden. Afwisseling in hun monotone dag. Wat ons al eerder op het Friese Kustpad opviel en ook hier weer zien is dat veel schapen spontaan beginnen te plassen. Zenuwen ? Of een begroetingsrituee?  

Als we op de kruin van de Waddendijk noordoostwaarts lopen hebben we een schitterend uitzicht over de kwelders en slenken van de Waddenzee aan de linkerhand en het groene, golvende Friese land aan de rechterhand. Ameland is duidelijk zichtbaar. De vuurtoren van Hollum is goed te onderscheiden. Een flink windje uit het zuidoosten geeft aan dat we op een hoog punt verblijven. Het is een heerlijk briesje, want de temperatuur is inmiddels flink opgelopen. We schatten een graad of 28 Celsius. Het is alweer 11.15 uur en we besluiten hier op de dijk een tweede bak koffie te nemen. Genietend van het prachtige uitzicht rondom.  

Na de “knik” bij Koehool volgen we verder de lage dijk van de Zuidwesterpolder richting Sint Jacobiparochie. We bevinden ons aan de rand van Het Bildt. Bouwland voor aardappels en bollenteelt. De aardappels staan in bloei. Door de wind die er doorheen speelt een golvende kleurendeken. Omstreeks 13.10 uur betreden we Sint Jacobiparochie. Even na het bord bebouwde kom slaan we linksaf de “Spoorrondsy” in. De oude spoordijk van de spoorlijn die we vandaag eerder tegen kwamen. Via de noordkant verlaten we het dorp. Ook hier weer zigzaggend over een schelpenpaadje richting Waddendijk. De boomgroepen houden de verkoelende wind tegen en daardoor is het flink warm. Het zweet gutst ons dan ook van alle kanten uit het lijf. Veel drinken is het devies. Gelukkig hebben we veel water bij ons. Wat kan water dan lekker zijn.  

Voor de tweede keer vandaag arriveren we bij de Waddendijk. Het laatste stuk over de dijk voert ons naar het eindpunt van vandaag: Zwarte Haan. De plek waar heel vroeger de boot naar Ameland vertrok. Rechts in de verte zien we Zwarte Haan liggen. Zo dicht bij en toch nog zo ver weg. Het zal nog ongeveer 3 km lopen zijn.

Over de dijk lopend ook hier prachtige vergezichten rondom. Met name de kwelders en slenken, duidelijk zichtbaar vanwege de ebstroom, zien er wonderbaarlijk uit. Daar waar het water het land vanwege de ebstroom nog maar net heeft prijsgegeven, storten honderden vogels zich op deze voedselrijke gronden. In de verte zien we een buizerd echtpaar hun etenswaar in de gaten houden. Het voedsel voor de één is de maaltijd voor de ander.  

Voor ons duikt het beeld van de “slikwerker” op. Voor ons het teken dat aan de andere kant van de dijk het gehucht Zwarte Haan in aantocht is. Het beeld laat zien hoe men vroeger het hele gebied van Het Bildt met de schop en kruiwagen drooglegde. Wat moeten die mensen een armzalig bestaan hebben gehad. Nog nauwelijks voor te stellen in deze tijd. Het is even na 15.00 uur als we de dijk bij Zwarte Haan oversteken en oog in oog staan met het beroemde restaurant met de gelijkluidende naam. Wims vrouw Dineke is onderweg om ons op te halen, dus even wat drinken in het restaurant. Helaas, helaas….. uitgerekend vandaag gesloten. Vanwege de warmte maar even onder de aanwezige bomen schuilen en wachten. Na een half uurtje horen we een toeter. Dineke is er. Moe, warm maar voldaan stappen we in. Weer een prachtige tocht meegemaakt. En weer fantastisch weer gehad.

Naar de volgende etappe: Zwarte Haan-Blija


 

fotoshow