Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

Het Friese Kustpad

3e etappe
Makkum-Wijnaldum 28 km
20 Juni 2001

Na ruim 4½ maand geen LAW-wandeling te hebben gemaakt, staan we na de treinrit op station Sneek. Het is op de stationsklok af 9.42 uur. We zijn er weer klaar voor en hopen dat onze voetjes het na zo’n lange tijd ook willen doen.  

Vanwege de MKZ-tragedie in Nederland en Friesland waren we gedwongen om enige maanden pas op de plaats te houden. Natuurlijk jammer, maar het steekt niet af tegen de enorme MKZ-tragedie die plaatsgevonden heeft. Een telefoontje naar de boerderij van familie Politiek in Wons leerde dat we de weilanden en hun boerenerf weer doorkruisen konden. Wel gaf mevrouw Politiek aan, dat de ‘organisatie’ van LAW-paden voortaan wel eerst contact op dienen te nemen. Men stond vreemd te kijken toen op zekere dag er ineens horden mensen hun erf betraden vanwege het Friese Kustpad. Mevrouw heeft volkomen gelijk.  

Na een zigzag ritje met de bus door het Fryske Greitelân, met overstap op het Kaatsplein in Witmarsum, arriveren we in Makkum. Zoals voorspeld is het prachtig zomersweer als we de bus uit stappen. Veel zon, hier en daar een wolkje, weinig wind en dat bij een temperatuur die vandaag zal oplopen tot zo’n 23 graden. We hebben dus de korte broek aan. Voor het eerst tijdens het Friese Kustpad. Heerlijk. Via het prachtig oude centrum van Makkum, waar opvallend veel stokrozen staan tegen de oude geveltjes, houden we halt in een buitenwijk. Een prachtig zitje aan het water nodigt uit tot een eerste koffiestop. Het is inmiddels 10.50 uur. Koffie, koek en rondkijken. Wat een leven. Als we Makkum achter ons laten komen we tot de ontdekking dat we een enigszins gewijzigde route hebben moeten lopen. We kunnen pas veel noordelijker, via een allernieuwste nieuwbouwwijk, contact maken met het pad langs de Melkvaart. Met enig oriëntatiegevoel echter geen probleem. Qua afstand maakt het weinig uit.  

Het is genieten geblazen daar lopend langs de Melkvaart. In de verte zien we de boerderij van de familie Politiek met daarachter direct Wons. Kabbelend water, rietkragen, een kiekendief….. dit is Friesland op en top. Duidelijk wordt ons ook waarom deze vaart Melkvaart heet. Bij Ossefenne Tille steken we de Melkvaart over. Dan kruisen we het boerenerf van Politiek en lopen vervolgens Wons binnen. Een klein maar alleraardigst dorpje. Woonhuisjes om van de smullen. Prachtig aangelegde tuinen. Het is inmiddels 11.45 uur. We beginnen de zon in onze nek te voelen.  

Enkele minuten later ligt Wons alweer achter ons. Dat is het nadeel van klein en lieflijk zijn. Via de Noorderlaan stappen we over de snelweg Sneek – Afsluitdijk, in de volksmond ook wel A7 genoemd. Op het viaduct zijn we getuige van mooie vergezichten. We zien in het westen de kerktoren van Koarnwert (Cornwerd) en dan ‘ruimend’ naar het noorden zien we de afsluitdijk, Surch (Zurich) en Harlingen. We lopen verder en gaan na een kleine 350 meter schuin linksaf. Een “oud paadje tussen sloten” geeft het boekje aan. Wij volgen gehoorzaam, want we willen graag hetzelfde eindpunt als het boekje hebben. Na wat geklauter over hekken lopen we weer midden in het Greitelân met vergezichten naar alle windstreken. DTI oude paadje dienen we ongeveer 1,5 kilometer te volgen. Opvallend is de overgang van het Greitelân naar het Bouwland. Steeds minder vee, steeds meer akkers. Een leuk detail om te zien. Het lijkt of de gepasseerde A7 de kunstmatige scheiding vormt. 

Op het oude paadje halen we een stelletje in. De mensen zijn zwaar bepakt en bezakt. Een korte conversatie levert ons de informatie dat men uit Utrecht komt en in een week het Friese Kustpad wil afleggen. We wensen elkaar veel succes. Als we na enige minuten omkijken om te zien of ze ons volgen, constateren we dat de bepakking is afgedaan, men zich heeft neergevleid in het gras en geniet van deze prachtige wereld en van elkaar. Vele schapen grazend op en langs  hetzelfde paadje kijken schaapachtig naar dit tafereel. Wonderbaarlijk mooi die Schepping.  

We komen uit op de Waltingaleane met asfalt. Op zo’n prachtig droge dag als vandaag prefereert toch het zandpad. Links in de sloot een hoop gesis. Met veel moed sist en blaast een zwanenvader of –moeder naar ons. We zien en begrijpen waarom…… echtpaar zwaan heeft zeven jongen bij zich. De moeite waard om zo te keer te gaan. Via een boog lopen we door. Een kilometer voor ons doemt de Waddendijk voor ons op. Terhoogte van Kimswert (Kimswerd) stappen we op de stenen trap die ons naar de top van de Waddendijk zal voeren. Even onder de kruin en uit de ‘zee’-wind besluiten we een koffie- en eetpauze in te lassen.

Vanaf de dijk hebben we een prachtig uitzicht landinwaarts. Dat verklaart de grote parkeerplaats onder aan de dijk. Het is inmiddels 14.00 uur. Links kijkend naar het noorden zien we de belangrijke Friese stad Harlingen liggen. We lopen in een heerlijk zeebriesje aan de zeekant van de dijk richting Harlingen. In eerste instantie hadden we besloten om vandaag naar Harlingen te lopen. Het gaat ons en onze voeten tot nu toe echter heel goed af en we besluiten door te lopen naar Wijnaldum. Praktisch betekent dit, geen 19,5 km maar 27,5 km. Het is precies 15.00 uur als we Harlingen binnenwandelen. De belangrijke havenstad van Friesland. Een mooie route voert ons door deze oude stad. Vanwege het mooie weer zijn de vele terrasjes gezellig gevuld en bieden de platanen voldoende schaduw. Je raakt niet uitgekeken bij het zien van die heel brede en dan weer heel nauwe straten en steegjes, langs grachten en statige panden. Bloembakken met geraniums en de vele stokrozen kleuren het geheel verder aan. Zeer de moeite waard.  

Bij de haven, met de boten naar Vlieland en Terschelling en waar altijd een gezellige drukte heerst, slaan we rechtsaf richting de Tsjerk Hiddessluizen, ofwel waar het Van Harinxmakanaal de Waddenzee probeert te kussen. Of is de Waddenzee zo hartstochtelijk? Via een enigszins saaie asfaltweg langs visindustrie zien we in de verte de toren van Wijnaldum. Ons nieuwe eindpunt van vandaag. We lopen niet rechtstreeks erheen maar via de Waddendijk en om de nieuw uit te graven haven van Harlingen.

Bij paalnummer ‘0’ staan we weer op de Waddendijk. Harlingen achter ons, Roptazijl voor ons en rechts tussen een bomengroep de kerktoren van Wijnaldum. Het lijkt allemaal te overzien en binnen handbereik, maar toch nog zo’n 6 km. De voetjes en beenspieren laten zich nu toch wel heel langzaam voelen. Elke pasje wordt iets zwaarder. Nog even volhouden. Na 2 km staan we voor het gemaal Ropta bij Roptazijl. Hier de dijk weer af en via de Sylsleane richting Wijnaldum. Elke keer als we denken bijna bij Wijnaldum te zijn, geeft de route aan dat we toch weer een omweg moeten maken. De laatste honderden meters gaan via opnieuw een heel oud pad, het ‘Waaigat’. We ontdekken hoe het er vroeger moet hebben uitgezien als men vanaf het noordwesten Wijnaldum naderde en binnentrad. We lopen hier door de geschiedenis heen.  

Om 17.00 uur passeren we het bebouwde kom bord van Wijnaldum. Hedzer oogt nog enigszins fris. Wim loopt slechts op karakter. Hij is er helemaal doorheen. Zegt ook niets meer. Via een korte route door het prachtige plaatsje Wijnaldum arriveren we bij de kerk en zien Hedzers vrouw Tsjikke en de auto staan. We zijn erg blij er te zijn. Een ijsje van Tsjikke verhoogt nog meer dat gevoel. Het is inmiddels 17.15 uur als Tsjikke ons, likkend en genietend van het ijsje, terug stuurt naar de Friese Wouden. Mede vanwege het weer was het een prachtige dag. Het was heerlijk om na vele maanden weer te kunnen wandelen. We besluiten over twee weken, 4 juli 2001, verder te gaan.

Naar de volgende etappe: Wijnaldum-Zwarte Haan

 


fotoshow