Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Drenthepad

9e etappe
Dwingelderveld- Diever 29 km
2 Mei 2009

Vandaag wandelen we alweer de negende en tevens laatste etappe van het Drenthepad. Van Bezoekerscentrum Natuurmonumenten ‘Dwingelerveld’ naar Diever. Eigenlijk hebben we al een beetje heimwee, want dit LAW-pad is een ware Drentse ontdekkingstocht geworden in een heel bijzondere provincie. Ruimte, rust, natuur en de ongedwongenheid zijn dé opvallendste kernbegrippen in dit ‘hunenland’ en dat vraagt om een herbezoek.

Omstreeks 6.30 uur vertrekken we met twee auto’s vanuit Kollumerzwaag en Veenwouden om na een klein uurtje rijden één van de auto’s bij de kerk in Diever, ons eindpunt vandaag, te parkeren. Daarna rijden we door naar het parkeerterrein bij het Bezoekerscentrum ‘Dwingelerveld’. De fototoestellen worden nog even gecheckt; de rugzakken op de ruggen gehesen en dan is het zover; om 7.35 uur starten we met deze laatste etappe van het Drenthepad. Een wandelafstand van ruim 29 km.

Met de al opgekomen zon in de rug en de vele zingende vogels om ons heen volgen we een stukje  fietspad langs de toegangsweg van het Bezoekerscentrum en gaan na 150 m. rechtsaf een bospad in. We volgen de bosrand, die van enkele flarden mist de verdere zweeftocht blokkeert, en bereiken de rand van een korenveld. Boven de korenaren ziet Wim  - op een afstand van ongeveer 40 meter - een reeënkop verschijnen die al kauwend op zijn voedsel ons kennelijk gehoord of geroken heeft. Als de ree een kort ‘snuifje’ laat horen verschijnt er een tweede reeënkop boven de korenaren. We staan elkaar enige seconden over en weer vol verbazing aan te kijken, waarna de reeën besluiten er toch maar vandoor te gaan. Met hoge ‘bokken’-sprongen verdwijnen ze al springend over het koren in de richting van een verderop gelegen bos. Alsof ze door golven dan weer zichtbaar en dan weer verdwenen zijn. Een fascinerend gezicht. We zijn van verbazing bijna te laat met het gebruik van onze fototoestellen.

We volgen nog een stuk het korenveld en slaan dan rechtsaf het zandpad tussen korenveld en omgeploegde akker in. Verderop tegen de bosrand verscholen een klein wit en rietgedekt huisje. Wat een prachtlocatie om er te wonen.

We laten de korenvelden en akkers achter ons en wandelen het bosgebied ‘Anserdennen’ binnen. Een golvend bosgebied met hier en daar heideveldjes. Nog niet alle bomen en struiken hebben blad. Maar de krachtige zon maakt duidelijk dat de lente is begonnen en de zomer in aantocht is. We merken het aan de temperatuur. Die begint toch langzaam behoorlijk op te lopen. Het zal inmiddels een graad 15 zijn.  

We zijn kennelijk de enige mensen in dit bos op het vroege uur. Geen andere mensen te zien of te horen. Alleen vogels en het zoemen van de vele  - onschuldige -  insecten. Af en toe ritselen de bladen door een zuchtje wind. Maar veel stelt het niet voor. En dat alles draagt bij tot de ontstane  verwachting van waarschijnlijk een heerlijke wandeldag in Drenthe.

We wandelen het bos uit en staan voor weilanden waar koeien gehuisvest zijn. De dieren zijn nieuwsgierig, stoppen met hun ‘grazerij’ en observeren heel duidelijk de twee vreemde tweepotige wandelaars die zo plotseling het bos uitkomen. Het was ons al eerder opgevallen hoe vriendelijk, slim en nieuwsgierig deze dieren zijn. Onze ontmoetingen zijn dan ook altijd hartelijk en vol vriendelijkheid. We volgen het pad, dat de scheiding vormt tussen bos en weiland en lopen de zonnestralen tegemoet. Na ongeveer 300 meter gaan we linksaf en volgen verder een smal en verhard fietspad. Op het eind van dit fietspad staat een bank uitnodigend op ons te wachten. Op een fraai punt gelegen met uitzicht over de velden rondom. Een prachtige plek om even te pauzeren en koffie te drinken. En dat doen we dan ook. De klok wijst 8.30 uur aan.

We volgen verder het fietspad. Op de grote kruising moeten we rechtdoor en wordt de route een wel heel breed door tractoren uitgereden zandpad, luisterend naar de naam ‘Kattemade’. Het pad  weg voert ons langs weilanden, korenvelden en akkers en vanwege het heldere weer is het uitzicht rondom perfect. En nog steeds zijn we de enige mensen. In de wijde omtrek geen soortgelijk wezen te zien. Heel bijzonder. Heel ontspannend.

We komen aan bij een bosperceel waar we heerlijk in de zon kunnen zitten. Opnieuw een prachtig punt om even te genieten van al dat moois om ons heen. En wat past daar heel goed bij? Inderdaad een bak koffie met koek of brood. Terwijl we daarvan genieten horen we in de sloot voor ons de kikkers luid kwaken om elkaars aandacht te trekken. Af en toe een plons die aangeeft dat er weer eentje vanaf de kant een duik heeft genomen. Het slootje ziet er dan ook heel aantrekkelijk uit; helder en schoon water met enkele waterlelies en voldoende riet langs de slootkant voor de broodnodige beschutting.

Via het bosperceel, waar veel witte bosanemonen in bloei staan, een brug over een brede sloot en een landweggetje komen we uit bij het ‘liniaal’-achtige kanaal de Drentsche Hoofdvaart. Het kanaal tussen Assen en Meppel. ’s Zomers een drukbevaren kanaal vol met plezierboten. Een lust om e.e.a. te bekijken. We steken de brug over, daarna de drukke N371 en wandelen vervolgens de bebouwde kom van het lieflijke dorpje Uffelte binnen. Ook hier ‘op en top Drenthe’. Het is 10.20 uur.

We volgen de oude klinkerweg, welke door het lintbebouwde dorp slingert. Links en rechts grote erven met prachtige rietgedekte woningen in allerlei soorten en maten. Beide allemaal vrijstaand. Hier in Drenthe  - overigens in het hele noorden -  is ruimte genoeg voor iedereen. En dat is te zien  en te merken. De mensen zijn relaxt. Beter gezegd; men leeft en alles gaat op z’n Drents. En dat is  positief bedoeld. Een verademing voor veel (op)gejaagde en gestreste mensen.

Midden in het dorp staat een fraaie woonboerderij waarin een galerie gevestigd is. Een uitnodigend informatiebord langs de weg lokt elke passant en nodigt deze uit om het werk van Ellen de Jongh te komen bezichtigen.
We volgen verder de klinkerweg in de richting van de ‘Schaapskooi’. Iets verderop langs de kant van de weg een wat vervallen hooiberg. Op een andere locatie zou menig mens er beschimpende opmerkingen over hebben gemaakt. Hier past dat. Heel goed zelfs. Het hoort er bij. Zouden ze deze vervallen hooiberg misschien expres er zo neer hebben gezet? De toeristen zullen het wel prachtig vinden. En daar gaat het hier in Drenthe natuurlijk ook een beetje om!

Het gebalk van een ezel trekt onze aandacht. Als we voor het prikkeldraad staan ziet het dier ons ook en sjokt op z’n ‘ezels’ naar ons toe; het koppie wat hangend; de oren strak overeind. We geven hem die aandacht, waarna het dier tevreden terugwandelt naar z’n gras. Altijd leuk en een tikje spannend zo’n ontmoeting tussen mens en dier. Achterin het weiland blijkt nog een tweede ezel te staan. Maar die heeft geen aandacht voor ons. Heeft het waarschijnlijk te druk met zich zelf.

Aan het einde van de lange klinkerweg wandelen we het bos in. Een smal bospad voert ons slingerend langs brede bosgeulen omzoomd door elzensingels; oude eiken en beukenbomen, heidevelden en zogenaamde brand(graf)-heuvels uit de tweede helft van de IJzertijd. De zon klimt hoger en hoger en het wordt warmer en warmer. Het zal inmiddels een graad of 22 zijn. Voeg daar aan toe de inspanningstemperatuur en de gevoelswarmte is dan al gauw zo’n 30 °C. We naderen het grote militaire oefenterrein (in ruste) van Havelte. Het is 11.40 uur.

Via mulle zandpaden, die je het gevoel geven in de duinen te wandelen, moeten we een grote doorsteek maken over het oefenterrein. Het terrein bestaat hoofdzakelijk uit heide, met her en der verspreide bosperceeltjes die als eilandjes voor enige schaduw zorgen. Het terrein is opvallend glooiend, voor het gevoel bijna heuvelachtig. Heel fraai allemaal en we kijken dan ook onze ogen uit. Even verderop vervolgen we de ‘doorsteek’ via een praktisch fietspad. We moeten regelmatig even in de berm stappen om fietsers te laten passeren. Gelijk een stuk drukker dus en goed opletten. Maar de prachtige wereld om ons heen maakt dit allemaal goed.

Een paar honderd meter voor ons zit een jongeman met “iets” te spelen in de berm langs het fietspad. Het maakt ons nieuwsgierig en we verhogen ongemerkt ons wandeltempo. Vlakbij gekomen zien we vol verbazing, maar heel verrassend, dat de jongeman een bijna 50 cm grote ringslag bezig houdt. We zien een werkelijk prachtige bruin/groene slang met een opvallende ring onder zijn kop. Nu we na zo’n 54 jaar voor het eerst een heuse ringslang in levende lijve zien, begrijpen we zijn roepnaam. We staan er minutenlang gefascineerd naar te kijken hoe de slang steeds over de hand van de jongeman kronkelend en glijdt. De ringslang heeft waarschijnlijk het gevoel meters afgelegd te hebben; in werkelijkheid verplaatst hij zich nog geen halve meter.
Als een pril gezinnetje ter hoogte van het slangengebeuren stoppen en van hun fietsen stappen, wordt het ons te druk en wandelen we verder. Een behoorlijke ervaring rijker.

We gaan verder door het bos, afgewisseld met heidevelden, langs poeltjes, vennetjes en meren. Zien mestkevers met veel enthousiasme paardenvijgen bewerken en verplaatsen en horen om ons heen vogel- en insectengeluiden. Tot nu toe een prachtige etappe. Misschien we de mooiste van het Drenthepad. We ontdekken, dat we een afslag gemist hebben. Aan de hand van de kaart in het boekje pakken we na enkele honderden meters de juiste route weer op. Vlak voor het einde van het bosgebied wachten een aantal Schotse Hooglanders ons op bij het wildrooster. Imponerende maar zachtaardige dieren, mits ze met respect benaderd en behandeld worden. Het bos uitwandelend zien we links op een hoek bij een asfaltweg een oudere- en een jongere man (vader en zoon?) druk bezig bij een huifkar met een paard er voor. Het beest vindt alles wel best en geniet van het malse  donkergroene gras. ‘Hij’ wil hier nog wel even blijven. De mannen zijn druk bezig, maar voor een toevallige passant is het absoluut onduidelijk wat ze nu eigenlijk aan het doen zijn. Terwijl we rustig de inmiddels tevoorschijn gehaalde koffie opdrinken en een boterham nuttigen proberen we meer duidelijkheid te krijgen. Het blijft onduidelijk. De kolk wijst 13.30 uur aan.

Het terrein voor ons wordt opener. Meer weilanden en akkers. Volgens het routekaartje in het gidsje een teken, dat we aan de laatste kilometers van deze etappe en het Drenthepad beginnen. In de verte zien we al de torenspits van de oude kerk in Diever. De plek waar we in maart vorig jaar begonnen met dit o zo fraaie LAW-pad.
De wegen zijn verder over het algemeen verhard en rustig, bijna verlaten. Het vele bochtenwerk zorgt er voor, dat we telkens andere vergezichten voor ons zien en nieuwe dingen ontdekken.

We wandelen om Wittelte heen, maken via een breed graspad met nieuwsgierige pony’s een grote boog om een fraai gelegen boerderij, zien boeren met machinerie hooien en geplastificeerde witte balen produceren, en volgen een paar honderd meter een oud en smal landweggetje. Aan het einde van dit landweggetje staat een vierwielige koets  - met twee echte “friezen” ervoor -  te wachten tot wij gepasseerd zijn. Wat ons onmogelijk lijkt, gebeurt toch voor onze ogen; de koetsier leidt zonder problemen het brede geheel over het smalle landweggetje. We staan paf. “Een beroeps”, zegt Hedzer.

Om 14.45 uur passeren we het bekende blauwe bord met het opschrift “Diever”. Via prachtige klinkerwegen, de bermen rijkelijk versierd met bloeiende gele bremstruiken en met kastanjebomen volgehangen met witte kaarsen  passeren we allerlei rietgedekte en nostalgische Drentse (buiten)huisjes. De tussengelegen weilandjes zijn overvloedig voorzien van gele paarden- en boterbloemen; begraast door glanzende bruine paarden met actieve staarten teneinde de vliegen te verjagen; kortom en verwelkoming zonder weerga. Dit is altijd mooi, ongeacht het seizoen.

Via een stukje bebouwing wandelen we de laatste meters naar de oude kerk van Diever en arriveren daar om 15.00 uur. In gedachten verschijnen nog even de beelden van de start nu ruim een jaar geleden. Toen in de kou en deels in de sneeuw. En nu, negen etappes verder, is het rondje Drenthe gemaakt. Heel bijzonder, zeer de moeite waard. Het zou het predicaat ‘Koninklijk’ moeten krijgen.

Nagenietend van dit LAW-pad, in het bijzonder van deze fraaie en misschien wel mooiste etappe van het pad, posteren we ons op een terras voor een eetcafé. Het witbiertje smaakt verrukkelijk; de vele wandelaars en fietsers om ons heen geven het gevoel dat het al hoog zomer is. Heerlijk.

De komende zomermaanden zal de vakantie ons elk in zijn greep houden. We zijn er nog niet helemaal uit, wat voor ons het volgende LAW-pad zal gaan worden. We twijfelen tussen het “Maarten van Rossumpad” en het “Hanzestedenpad”. Ach, we zien wel na de zomervakantieperiode wat het gaat worden. Er is keuze genoeg.

Naar: Home


 

fotoshow