Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Drenthepad

8e etappe
Hooghalen-Dwingelderveld 29 km
11 Februari 2009

In twee auto’s rijden we vandaag eerst naar ons eindpunt ‘Bezoekerscentrum Natuurmonumenten Dwingelerveld’ tussen Dwingeloo en Ruinen. Als de auto van Hedzer op het parkeerterrein geplaatst is gaan we samen in de auto van Wim verder richting startpunt van vandaag; Hooghalen. Het is vandaag niet mogelijk om eigen vervoer met het openbaar vervoer te combineren.  We parkeren de auto van Wim op een parkeerterrein aan onze wandelroute en tegenover o.b.s. ‘De Bosvlinder’. Kort achter ons stopt een zuinig rood autootje. “Ze” stapt uit, gunt ons een vriendelijke blik met gulle lach en een opgewekt “Goedemorgen” en verdwijnt richting ingang school. Daar zouden we wel bij in de klas willen zitten. Zo’n vriendelijke en opgewekte juf!  

  Het is even na 8.00 uur als we aan onze wandeletappe beginnen. We hadden vandaag met ons drieën kunnen zijn. Een gast die was uitgenodigd om vandaag mee te wandelen kon helaas niet vanwege verjaardagsdrukte. Jammer, want het is een aardig en gezellig mens. Een volgende keer misschien?  Het vriest in deze vroege morgen een graad of 3. We zijn er allebei goed op gekleed en Wim heeft zelfs  - bij uitzondering -  een gebreide wollen muts op. We besluiten flink door te stappen om zo snel op temperatuur te komen. Het eerste gedeelte van de tocht leidt ons door een parkachtig deel van het zo rustige en vredige Hooghalen. Kennelijk een seniorenbuurt, want alles is nog stil en levenloos. Nog geen kamerlampen aan of gordijnen open. En in deze sirene rust is uitslapen geen enkele vorm van kunst of inspanning. Het gaat hier echt vanzelf en gemakkelijk. Heerlijk!  

We laten de bebouwde kom van Hooghalen achter ons en wandelen een door de vorst gecreëerd spekglad fietspad op. Deze voert ons over de autosnelweg A28 Groningen – Zwolle. De ochtendspits zorgt ervoor, dat alle rijstroken in beide richtingen flink gevuld zijn met voortrazende voertuigen en het bijbehorende geproduceerde lawaai. Het vergroot alleen maar ons gevoel van het helemaal los zijn van de dagelijkse beslommeringen en verplichtingen. Dat heerlijk vrije en ongedwongen gevoel wat vrijkomt in de mens bij het (lange-afstand-)wandelen. Gelijk een zwevende vogel, maar dan twee dimensionaal.  

We wandelen over een smalle en kaarsrechte klinkerweg waar links en rechts op ruime onderlinge afstand prachtige Drentse boerderijen staan. Deels als boerenbedrijf, deels verbouwd tot woonboerderij. Eens de status als westelijk passe-partout van de plaats Hooghalen, nu  - vanwege de doorsnijding door de A28 -  een geïsoleerd buurtschapje “Laaghalen” waar het ochtendgezang van de vogels grotendeels wordt overstemd door het voorbij jakkerende verkeer over diezelfde  snelweg. Een paar honderd meter verderop gaan we rechtsaf  - we moeten wel vanwege de rood/gele markering -  wandelen onder hoogspanningsdraden door in de richting van een door de inmiddels opgekomen zon beschenen bosperceeltje. En we zien aan de rand van deze bossage een uitnodigende  bank, vervaardigd van geprefabriceerd materiaal. Het lijkt op kunststof. Een prachtige plek om even  stil te houden voor een kop koffie, wat brood en te genieten van die eerste zonnestralen. De klok wijst 8.42 uur aan. De hele dag ligt nog voor ons.

We passeren een groot boerenbedrijf waar twee stenen koeien ons tot in de eeuwigheid staan aan en na te staren. Even verderop steken we de weg Hooghalen – Smilde over en volgen aan de overzijde gedurende een paar honderd meter deze verbindingsweg. Voor ons laat een vrouw haar grote zwarte hond uit. Het beestje struikelt al kwispelend steeds over zijn eigen poten, omdat hij meer oog voor ons heeft dan de berm voor hem. De markering en het gidsje geven aan dat we linksaf moeten slaan het Laaghaler Veen op. Een heidegebied met Schotse Hooglanders. Altijd spannend en spectaculair!

We volgen eerst een breed en door de vorst verhard karrenspoor, die verderop aansluit op een geasfalteerd fietspad. De Hooglanders gebruiken het fietspad kennelijk ook regelmatig, want overal liggen grote en ook nog verse hopen lichamelijk afval. De damp slaat er nog net niet vanaf, zo vers zijn ze. Wat een spanning en avontuur in het zo vredige en weinig avontuurlijke Drenthe. Ook Wim voelt plots enige aandrang en moet zich terugtrekken op de hei met als enig gezelschap de bekende witte rol. En rondom? Uitzicht; kilometers ver. Maar geen Schotse Hooglander te zien. Hoeft ook even niet!  

Het kilometers lange fietspad gaat van het Laaghaler Veen over in het Noorderveld en vervolgens in het Noord Hijkerzand. Eén groot aaneengesloten natuurgebied met heidevelden, graslanden, bosperceeltjes en grote en kleine vennen gevuld met pikzwart maar schoon water. Rechtsvoor ons in de verte zien we een kudde Drentse schapen. Schoonebeekse? Gedurende de laatste paar honderd meter van dit natuurgebied voert het fietspad ons over de scheiding tussen bos en heide in het Noord Hijkerzand.  

En dan ineens zijn ze er. Een kudde bestaande uit ongeveer 15 Schotse Hooglanders, joekels, die ons uit tegenovergestelde richting over het fietspad naderen. Prachtige indrukwekkende dieren. Zo gigantisch groot, dat we direct een adrenalinestoot door ons lijf voelen stromen. De meeste hebben horens met een spanwijdte van zeker 1 meter . Heel indrukwekkend. Heel imponerend. Maar ook heel spannend. Want als ze ons tot op 100 meter genaderd zijn hebben ze ons ook in het vizier gekregen en blijven al loeiend stil staan. We zien 6 kleine kalveren zenuwachtig tussen de groten heen en weer rennen. We zien ook  - we zijn overigens geen deskundigen -  dat de kudde onrustig is. Ze kijken dan weer naar de kalveren om vervolgens naar ons te loeien. Wat willen ze van ons? Het geeft  spanning in ons lijf. Terwijl alle partijen tegenover elkaar blijven stilstaan, elkaar taxerend observeren en zich afvragend wat te doen  - niet alleen wij maar ook zij -  ziet Wim op een afstand van ongeveer 50 aan de linkerkant, daar waar het fietspad vanuit ons punt gezien zich naar rechts afbuigt, de afrastering van het terrein, bestaande uit houten paaltjes van nog geen meter hoog maar met schrikdraad ‘behangen’. Onze redding? Omdat we zien dat de kudde  - zo wordt het tenminste door ons uitgelegd en begrepen -  onrustig blijft en constant loeiend met hun kalveren en Hedzer en Wim  communiceren, besluiten we heel rustig naar de afrastering te wandelen en er over heen te stappen. Springen is niet nodig. Daar is het te laag voor. We vervolgen langs de verkeerde kant van de afrastering onze route, parallel aan het inmiddels 10 meter verderop gelegen fietspad. Enkele Hooglanders stellen zich tactisch op en sluiten hun rechterflank daardoor voor ons af, waarna de kudde zich verder in beweging zet. Na een 30 meter langs de verkeerde kant van de afrastering gewandeld te hebben besluit Wim er weer over heen te stappen om aan de goede kant via het fietspad verder te wandelen. Volgens hem is de rust en vrede weer gekeerd. Eén van de Hooglanders ziet dit, draait zich al loeiend om en loopt in hetzelfde tempo als Wim achter hem aan. Terwijl Hedzer al fotograverend aan de verkeerde kant van de afrastering zijn route blijft vervolgen, houdt Wim én de hem volgende Hooglander én de veilige nabijheid van de afrastering in de gaten. Op een gegeven moment is het kolossale dier nog geen 10 meter van hem verwijderd, voldoende voor Wim om gauw weer over de afrastering te stappen. Het dier loopt verder op hem toe, volgt dan toch verder het fietspad en verdwijnt na 50 meter rechtsaf het bos in. Wim en Hedzer stappen weer terug over de afrastering naar de goede kant en vervolgen de route over het fietspad. Rechts zien ze in de verte de Hooglander loeiend door het bos stappen. De rest van de kudde is uit het zicht verdwenen, omdat zij hun eigen route verder vervolgen. Even later zien we waarom die ene Hooglander terug liep het bos in; er blijkt noch een kalf  - bruin / wit (?) gevlekt -  in het bos te zijn. We zien hun ontmoeting, waarna beiden weer terug wandelen naar het inmiddels beroemde fietspad om zich waarschijnlijk weer bij de vertrokken kudde aan te sluiten. Dit verklaart waarschijnlijk ook de onrust en het geloei van het dier. Zij maakte zich ongerust over het kalf dat achterbleef in het bos en daardoor de kudde kwijtraakte. En wij maar denken dat het dier het op ons gemunt had. We waren gewoon een stelletje angsthazen met wat te veel aan fantasie. Het was wel even een spannend avontuur. Zoiets als Rawhide of Arendsoog. We moeten er om lachen en hebben in de gaten dat we eigenlijk onszelf zitten uit te lachen. Wat nou sterke en stoere kerels? Na 300 meter zien we de betrekkelijke veiligheid van een wildrooster, stappen er ferm en fier overheen alsof er niets gebeurd is en vervolgen onze weg vrij van spanning en avontuur. De klok wijst inmiddels bijna 10.00 uur aan.  

Via brede zandpaden komen we uit bij het kaarsrechte Oranjekanaal en maken gebruik van de betonnen boogbrug om aan de overkant te komen. Voor de brug legt een informatiebord de “Raadselachtige verdwijning van de Annigje II” uit. Fictie of werkelijkheid? Dat wordt aan de lezer overgelaten. Aan de overkant van de brug slaan we rechtsaf en volgen een stukje het kanaal. In de verte voor ons zien we de bekende koepel en schoorsteen van Speelstad Oranje. Wijd en zijd bekend en een geweldige belevenis voor kinderen en veel ouderen! Na een paar honderd meter slaan we linksaf het Zuid Hijkerzand  - een Natuurreservaat -  op. Ook een heideveld omgeven door lange maar smalle bossages. Even verderop ziet Hedzer een bank staan en stelt een koffie- en eetpauze voor. Een “strak plan” vindt Wim.  

Geen “imponerende” dieren hier, maar rust, vrede en veel vinkjes die ons fladderend en kwetterend over een afstand van honderden meters van boom tot boom volgen. Als wij fluiten, fluiten zij terug. Als wij stilstaan, blijven zij ons observeren vanuit een boom en vliegen niet verder. We hebben een soort van band met ze. Uit nieuwsgierigheid en interesse. Leuk hoor dat gezelschap! In de verte zien we de radio- en televisietoren van Smilde. Alsof een lange breinaald in de grond is geplant. We laten het “Zand” achter ons en slaan op de klinkerweg  - daar hebben ze er veel van in Drenthe -  rechtsaf om onder de autoweg N31 Drachten – Emmen door te lopen. Als we de viaduct gepasseerd zijn slaan we direct linksaf en staan na een paar honderd meter asfaltweg voor het drassige Dijkjesveen. Zo drassig, dat we even de neiging hebben te besluiten om via een verharde weg het gebied te omzeilen. Maar we proberen het toch en al snel blijkt dat “via de randjes lopen” prima gaat. Het is een goede keus geweest, want het is een fraai en glooiend terrein met heide en vennen. Een bord waarschuwt ons indringend voor Schotse Hooglanders en paarden! Dit keer trekken we ons er weinig van aan  - maar we blijven wel driftig rondkijken -  en wandelend gaat het gebied na elke stap onder ons voorbij. Na ongeveer 2 kilometer komen we uit bij een lege camping en verlaten via een wildrooster het fraaie gebied.  

Via een asfaltweg, verschillende boerderijen passerend, ontmoeten we de Beilervaart. Ook al kaarsrecht en daardoor ons herinnerend aan de oude tijden van veen en turf. We steken de vaart  over, slaan linksaf en volgen een paar honderd meter de vaart. Vlak bij een “knik” in de vaart zien we in de berm aan de waterkant een rood hartfiguurtje staan. Een meter verderop een waarschijnlijk weggewaaid bloemstukje. Hier heeft zich een drama afgespeeld. We blijven er even stil bij staan.We slaan rechtsaf een fietspad op die ons in een lange  - bijna -  rechte lijn naar het zuiden brengt naar Boswachterij Dwingeloo annex Dwingelderveld. Links in de verte zien we A28. We hebben er geen last van. Het is 12.10 uur als we de rand van Nationaal Park Dwingelderveld bereiken bij het gehucht Smalbroek.      

Na passage van het heidegebied “Witte Veen” stappen we het bos in. Een groot bos voor ons bezaaid met kleine heidevelden, drassige gebieden en vennen. Halverwege het bos blijkt de route van het Drenthepad over een afstand van een paar honderd meter gewijzigd te zijn. Ach, we wandelen in 2009 en het gidsboekje is van 1999. Het geeft aan dan ‘men’ druk bezig is het bos en heidegebied in zijn oorspronkelijke staat te herstellen. En het gedeelte wat wij al wandelend zien is zeker fraai en natuurlijker geworden. Maar het betekent ook, dat we op een viersprong waar we volgens het gidsje linksaf moeten slaan, rechtdoor wandelen. Het pad links bestaat niet meer. Sterker, het is absoluut niet meer te ontdekken of te herkennen. Maar de markering is ook vandaag weer prima en moeiteloos volgen we  - zoals overigens het hele Drenthepad tot vandaag toe -  de wandelroute. Na een kleine kilometer sluit bij een langwerpig en met zwart water gevuld ven bij Zandveen de nieuwe route weer aan op het oorspronkelijke gedeelte. We bereiken de noodkant van het grote heideveld “Het Noordenveld” gelegen tussen de radiosterrenwacht van Dwingeloo en de schaapskooi en bezoekerscentrum Dwingelderveld boven Ruinen. Voor het eerst vandaag begint het te regenen. Hedzer zet de capuchon op en Wim zijn paraplu. En zo houden we het nog enigszins droog en de natuur zich stil. Doodstil.  

Het is 13.50 uur als we linksaf slaan het Noordenveld op. We volgen het verharde fietspad. Het wandelgedeelte over dit heidegebied beslaat ongeveer 3 kilometer en zover het oog reikt is geen levende ziel te bekennen. Dat komt door de woensdag  - de meesten moeten vandaag werken!? -  en door de regen. Halverwege zien we werklui die druk bezig zijn met het aanbrengen van een nieuwe laag op het fietspad. Daardoor moeten we een klein stukje over het naast het fietspad gelegen en uit bagger bestaande karrenspoor lopen. Links aan de andere kant van het karrenspoor staat een oud boerderijtje op een glooiing in het heidelandschap. Het lijkt alsof de laatste bewoner(s) 30 jaar geleden vertrokken zijn. Verder overigens een prachtig pand in een sprookjesachtige omgeving, ver van de alledaagse drukte en hectiek, maar ook ver van de bewoonde wereld met haar winkels, scholen en sociale leven. Zouden ze daarom vertrokken zijn? Het is inmiddels weer droog geworden. En dat is toch wel prettig.  

Om 14.35 uur hebben we het uitgestrekte heideveld doorkruist en beginnen aan de laatste 300 meter van de etappe. Recht voor ons de parkeerplaats waar de auto van Hedzer op ons staat te wachten. Links in een ruim afgezet weiland een grote kudde van misschien wel meer dan honderd “Schoonebekers”. De schaapskudde die in de zomer zoveel toeristen trekt, wanneer zij met hun schaapherder dagelijkse het heidegebied op- en afgaan. Links verderop zien we de bijbehorende  schaapskooi met rieten dak. Een prachtige wereld hier.  

Om 14.50 uur bereiken we het aan de linkerkant gelegen “Bezoekerscentrum Dwingelderveld”.

Direct rechts zien we de parkeerplaats waar we moeten zijn. Het was vandaag weer een prachtige, spannende, avontuurlijke en zeer afwisselende wandeletappe. Nog één, de etappe Dwingelderveld – Diever. We moeten zo langzamerhand gaan nadenken over een volgend LAW-pad. Maar daar komen we vast wel uit.

Naar volgende etappe:
Dwingelderveld-Diever


 

fotoshow