Header image  
de wandelsite van
Wim Alberts en Hedzer Kooistra
 
line decor
  
line decor
 
 
 
 

 
 

Het Drenthepad

7e etappe
Westerbork-Hooghalen 25 km
14 Januari 2009

De mist omgeeft ons als we met de auto op weg zijn naar Hooghalen. De routeplanner gaf thuis aan, dat de reis 1 uur en 27 minuten gaat duren. Het blijkt echter maar een uurtje rijden te zijn. Als we de auto geparkeerd hebben op een p-plaats in Hooghalen, vlakbij de bushalte van lijn 22, hebben we dan ook nog 25 minuten de tijd om even een lekker bakkie koffie te pakken. Om 7.59 uur zal de bus ons oppikken bij de halte om ons vervolgens na een ritje van ongeveer 27 minuten af te zetten in Westerbork, de startplaats van vandaag.    Het is lang geleden  - de laatste etappe was van Sleen naar Westerbork -  dat we gewandeld hebben. Dat komt, omdat Wim de afgelopen maanden niet van huis kon. Zijn vrouw Dineke is in oktober, tijdens het herstel van de chemokuren, betrokken geraakt bij een behoorlijk auto-ongeluk. De nodige botbreuken en kneuzingen waren het gevolg. Gelukkig niet wéér levensbedreigend zoals eerder, maar wel weer terug bij af. Weer in de ziektewet, weer herstellen, weer revalideren, weer afwachten hoe het herstel zal verlopen. Heel akelig en vervelend, vooral voor haar!

In de waterige kilte van de mistige ochtendschemering zien we de bus naderen. Hij is keurig op tijd en een vriendelijke en goedgemutste chauffeur laat ons binnen. Als Hedzer de twee keer zes strippen heeft laten afstempelen van zijn inmiddels vergeelde strippenkaart zoeken we een plaatsje op. Keuze genoeg want behalve twee dommelende scholieren zijn we de enigen. Ruim zittend en vlak achter de decibellen en warmte producerende kachel bespreken we de wandelroute van vandaag. Omdat Wim de reis naar de start- en finishplaats altijd voorbereidt en in het bezit is van het gidsboekje van het Drenthepad, kent hij al veel bijzonderheden en wetenswaardigheden van deze wandeletappe.  

Om klokslag 8.30 uur stappen we uit de bus op de brink van Westerbork, ter hoogte van een oude monumentale kerk. We zitten direct op de wandelroute en volgen verder de markering. Het is nog behoorlijk schemerig en kil. Het zal een graad of 3 zijn. De mistdeken is wat ‘lichter’ geworden waardoor het zicht ongeveer 300 - 400 meter zal zijn. Door de combinatie van schemer en mist stappen we in een bijna kleurloze wereld waar grijs en zwart, donker en licht, de contouren aangeven van alles wat zich boven de grond bevindt. Een mystieke sprookjeswereld waarin zelfs de in de bomen hangende en brandende kerstverlichting hun lichtstralen verstrooid zien raken. Links voor ons zien we de contouren van de oude kerk van Westerbork. Grijs, grauw en vooral massief.

We laten Westerbork achter ons en wandelen een oud en breed landpad op. Het pad lijkt in de mistige oneindigheid te eindigen en luistert naar de naam ´Oude Groningerweg`. Na een paar honderd meter komen we bij een bosrand waar juist op dat moment een oudere man met een grote aangelijnde hond uit tevoorschijn komt. Het doet Wim denken aan de beroemde Sherlock Holmes film `Hound of the Baskervilles´. We stappen het bos in en hebben vanwege de mist het gevoel de enigen op deze aardbol te zijn.

Het bosgebied gaat over in een vergrast heideveld. Even verderop staat een prachtig model van een historische Drentse boerderij uit de ijzertijd. En warempel ……… een heuse picknickbank nodigt ons uit om even te pauzeren. En dat doen we. In de mistige wereld om ons heen heerst niets dan rust en stilte. Geen wind, geen vogels, geen verkeer, geen ….…. helemaal niets!

Het is 9.30 uur als we verder wandelen. Wat verder op komen we uit bij een asfaltweggetje, volgen deze een paar honderd meter, en duiken dan de mistige kleur- en vormloze wereld weer in van heide- en grasland. Het lukt de horizon ons steeds een paar honderd meter voor te blijven. Na twee markeringspaaltjes wordt de route in deze mistige wereld niet meer aangegeven. Aan de hand van de kaart maken we een keuze, houden rechts aan en volgen dan verder  - geheel intuïtief -  de aanwezige tochtsloot, die ons zal brengen bij een eenvoudig bruggetje. Vijf minuten later doemt inderdaad het bruggetje voor ons op en zien we de vertrouwde markering op de zijkant van het bruggetje staan. Voorzichtig lopen we over het door de mist glad gemaakte bruggetje en gaan aan de overkant in het bos verder. We zijn terecht gekomen in het bos met het ´Houten pad van Theodoor´. Het blijkt een avontuurlijk, leuk en leerzaam speelpad te zijn voor kinderen. Ze kunnen daar klimmen en klauteren over en door diverse hindernissen. Een houten constructie, het lijkt wel een ingestorte hangbrug, blijkt een muziekinstrument te zijn. Een soort die sterke gelijkenis vertoont met een xylofoon. Hedzer demonstreert de werking ervan.

We wandelen verder langs de bosrand, een tochtsloot, een gras- en akkerland om na een paar minuten Orvelte binnen te stappen. Een fraai esdorp en hersteld in een toestand zoals deze rond 1830 bestaan moet hebben. Een prachtig museumdorp met veel oude Drentse boerderijen, opstallen voor hout en turf, een leuke jaren vijftig winkel, een herberg en vooral hobbelige keien weggetjes. Het is tot op zekere hoogte vergelijkbaar met het `Openluchtmuseum´ te Arnhem en museumdorp `Erve Kots´ bij Lievelde in de Achterhoek.

Op een reukloze oer-Hollandse mestvaalt ploegen hanen en hennen met hun snavel en genagelde poten door de mest op zoek naar lekkere hapjes. Tussen de bomen in de mist de massieve contouren van grote boerderijen en hooischuren. Door al dat fraais missen we één markering en daardoor wandelen we door een groter deel van dit museumdorp dan het gidsje en de markering lief is. Het deert ons niet, want het is absoluut de moeite waard. En Orvelte is zo groot, dat je niet kunt verdwalen. Al gauw hebben we de oorspronkelijke route teruggevonden en vervolgen we onze weg.

Als we Orvelte in noordelijke richting uitwandelen, nadert vanuit een zijpad links van ons een man met een loslopende hond én twee loslopende grote Hollandse geiten. Een koddig gezicht. “Lekker aan de wandel?” roept Hedzer de man toe. “Ja, ze moeten even uitgelaten worden!” reageert de man verrast en zet zijn stevige wandeltred voort. Hij en zijn kudde verdwijnen in de mist. Wij komen korte tijd later uit bij de ijzeren brug over het Oranjekanaal, steken over en slaan rechtsaf om een stukje het kanaal te volgen. De dikke ijslaag op het kanaal ligt er troosteloos en uitgeblust bij. Waarschijnlijk droeg het enkele dagen geleden nog met het grootste gemak de vele schaatsers. Maar dat is voorlopig over. Het ijs is door de dooi en regen te zacht, te broos geworden. De glans is er vanaf. Letterlijk en figuurlijk!

We slaan linksaf en wandelen over een geasfalteerde weg door een langgerekt bosgebied langs het Orvelterzand wat we links van ons zien liggen. In deze mist een prachtig schouwspel van grijs, bruin, groen en zwart. Meer kleuren zien we niet. Die zijn er vanwege het mistige weer gewoon niet.

De bomen steken sterk af tegen de mistige horizon. Elk takje is op redelijk grote afstand te onderscheiden van zijn ‘broertjes’ en ‘zusjes’. Bruin pollengras ligt als een natuurlijk en decoratief tapijt over de bodem met hier en daar een pluk groen mos. De natuur is creatief en zorgt goed voor zich zelf.

Bij ‘Old Orvelte’ slaan we linksaf en gaan verder in het bos van Boswachterij Schoonloo. Even later passeren we aan de rechterkant de “Meeuwenplassen”. We weten dat aan de andere kant van dit plassen- en heidegebied het wereldberoemde Pieterpad ligt. Op de plek waar het bos het plassengebied afsluit liggen links in de berm een aantal grote zwerfkeien. Het gidsboekje geeft aan dat het hier een locatie van het Drentse gedicht betreft. Waarschijnlijk voor de zomertoeristen. Nu ligt het er wat troosteloos en nietszeggend bij. We volgen verder het zandpad wat ons meevoert naar het volgende bosgedeelte gelegen in Boswachterij Grolloo. Zo wandelen we met een grote boog om het Drentse dorp Elp heen. Links en rechts op de bosgrond grote velden met mos in verschillende groenschakeringen. Een fraai gezicht. Op andere plaatsen heeft moeder natuur de bodem afgedekt met een dik tapijt van grote bruine bladeren. Als we het bos uitkomen, wijst de route ons de weg tussen twee prachtige vennen omgeven met heide en bruin pollengras. Een modderig zandpad snijdt het heide- en vennengebied doormidden en wijst in de richting van een kerstbomenbos waarvan de contouren in de mistige horizon zichtbaar worden. En zo passeren we gelijktijdig aan de linkerhand het ‘Witte Veen’ en aan de rechterhand het ‘Blanke Veen’. De klok wijst inmiddels 12.30 uur aan.

Via de naald- en loofbossen van het ‘Elper Noorderveld’ en even later een verhard fietspad staan we vrij plotseling bij het herdenkingsmonument van ‘Kamp Westerbork´. Het is er doodstil, er lijkt niets te leven. Als we door het voormalige Doorgangskamp lopen heeft dit duidelijk impact op ons. Het is alles bij elkaar heel indrukwekkend. Hier en daar staan bomen die qua ouderdom getuigen moeten zijn geweest van een groot drama wat hier heeft plaatsgevonden. Links en rechts geven taluds aan waar barakken hebben gestaan. Op het terrein aan de rand staan de schotels van Radiosterrenwacht Westerbork opgesteld. Zo´n Doorgangskamp moest natuurlijk wat afgelegen liggen, ver van de bewoonde wereld. En dat blijkt jaren later de ideale plek te zijn om de 10 antenneschotels te plaatsen. Het was er natuurlijk lekker rustig, lekker stil.                      

Als we het Kamp verlaten en de laatste antenneschotel gepasseerd zijn begint een toeristisch wandelpad wat door het aangrenzende bos slingert. Het draagt de naam Melkwegpad. Op educatieve wijze wordt heel duidelijk en in begrijpelijke taal uitgelegd en getoond hoe ons zonnestelsel in elkaar zit. Interessant is vooral het gedeelte waar het zonnestelsel met de zon en haar vele planeten op schaal worden aangegeven.

Verderop staan in een open veld twee groene antenneschotels tegenover elkaar opgesteld op een onderlinge afstand van ongeveer 50 meter . Een ijzeren constructie geeft aan waar men voor de schotel moet spreken. Groot is onze verbazing als blijkt dat door de vorm van de schotel en de opstelling zelf gefluister haarscherp en luid wordt over gebracht naar de andere schotel.

En het is eigenlijk heel logisch. Als we verder wandelen over het pad komt een zwart-wit ´schapenhondje´ op ons af lopen. In zijn bek houdt hij een lange tak beet en deponeert deze vlak voor Wim op de bestrating. Hij wil dat Wim de tak pakt en voor hem weggooit. Alleen heeft Wim daar niet zo´n zin in. Maar het blijkt een slim en intelligent dier te zijn. Hij duwt zijn neus een paar keer tegen de tak en blaft daarna. Als Wim dan nog steeds geen zin heeft, pakt de hond de tak even in zijn bek, verlegt hem 10 cm en blaft op nieuw. Wim is overtuigd van zijn goede bedoelingen en  verbaasd over het communicatievermogen van de hond met mensen. Alleen de woorden van de mensentaal ontbreken, maar verder was zijn bedoeling volkomen duidelijk. Twee dames die even later op dezelfde plek verschijnen roepen tegen de hond: ʺHeb je het weer voor elkaar gekregen?ʺ  

We steken het parkeerterrein over, vervolgens de doorgaande weg en vervolgen aan de overkant het brede zandpad. Een bord geslotenverklaring geeft aan dat er geen auto´s en dergelijk in mogen. De opdooi is de boosdoener. De laatste 2½ kilometers liggen voor ons. De route voert onder andere  dwars door een vakantiebungalowpark waar veel bedrijvigheid heerst. Opruimen, schoonmaken en nieuwe bungalows bouwen lijkt het devies. Wij wandelen ongestoord door deze gratis reclameboodschap, zien de mist nog steeds om ons heen  - hoewel het zicht zichtbaar verbetert -  en horen vlak voor ons een trein een overweg passeren. Dat is toch een heel kenmerkend geluid. Zo herkenbaar. Het is de drukke spoorlijn Zwolle - Groningen. Als we bij de overweg aankomen, wil Wim graag een foto met een passerende trein erop. Wim is nu eenmaal een beetje gek op treinen. Zoals altijd merk je dan, dat ze dan juist niet langs komen. Een frustrerend moment met een glimlach. Na een kleine tien minuten wandelen we verder en horen even later in de verte achter ons een trein de overgang passeren. De stiekemerd.  

We steken de drukke tweebaansweg Beilen – Assen over om na enkele meters onze eindbestemming Hooghalen binnen te wandelen. Links bij een weiland worden we op bedrukte wijze begroet door een donkerbruine pony. Hij staart ons ongeïnteresseerd aan. We maken geen indruk op hem. Het maakt ons niet uit, want wij zijn wel onder de indruk. Onder de indruk van deze dag. Een prachtige wandeletappe in een fraaie Drentse wereld, met veel afwisseling en bezienswaardigheden. We hebben vandaag in de door mist omhelsde wereld genoten en heel veel indrukken opgedaan. Mede door de mist één van de mooiste wandeletappes van het Drenthepad.

Naar volgende etappe:
Hooghalen-Dwingelderveld


 

fotoshow